Մեծ աղետը որ եկավ, իսկ այն էս տեմպերով չի ուշանա, ցունամիի պես քշելու է բոլորիս` առանց հարցնելու` ով ինչ «քաղաքական դիրքորոշում» ուներ․ Դավիթ Սարգսյան

Դավիթ Սարգսյանը  ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․ 

Գաղափարակից ընկերներիս ու իմ կյանքը վաղուց վերածվել է մի տեսակ ընդհատակի: Մեզնից շատերը սկզբունքային պատճառներով հրաժարվել են երբեմնի որոշ ընկերների ու գործընկերների, անգամ բարեկամների հետ կապերից, երբեմն նույնիսկ փոխել սոցիալական միջավայրը: Իհարկե, նոր ու արժեքավոր բարեկամներ էլ են գտնվել:

Շատերս պարզ մարդկային հաճույքներից էլ ենք մեզ զրկել, ոչ թե որովհետև մարդ չենք կամ դրա հնարավորությունը չունենք, այլ դրա սիրտը չկա: Ես, օրինակ, վաղուց խուսափում եմ խնջույքներից, հավաքներից, այս տարիների ընթացքում վարչախմբին իրենց լոյալությամբ և/կամ լռությամբ աչքի ընկած մարդկանց հետ նույն միջավայրում հայտնվելուց: «Կրթվելը նորաձև է»-ի հարթակ դարձած թատրոններ ու սրանց ձեռքը սեղմող կոմպոզիտորների ու դիրիժորների համերգներ անգամ չեմ կարողանում գնալ: Շրջապատումս էլ մեծ մասն իրեն այդպես է պահում։

Դա հերոսություն չի, ոչ էլ ինչ-որ «արժանապատիվ» վարմունք, դա պարզ մարդկային կեցվածք է` ստացածդ դաստիարակության թելադրանքով:

 

Այն, որ տասնամյակներ շարունակ քեզ հարազատ դարձած միջավայրերից գիտակցաբար քեզ զրկում ես, հոգեբանորեն շատ ծանր է ու դժվար վերականգնվող: Բայց անդառնալի չի: Դրանից ոչ ոք չի մեռել (սա ասում եմ նրանց համար, ովքեր էս թափառախմբին հաճոյանալով` պատերի տակ դժգոհում են` մեզ ասելով` «հետներդ ենք, բայց դե տուն ենք պահում»):

Մարդիկ միևնույն է, հավատում են նրան, ինչին ուզում են հավատալ: Նրանց մեջ շատ հաճախ ոչ թե ինքնապահպանման բնազդը, այլ երեկ նայած Պետրոսի հաղորդումն է խոսում: Բայց մեծ աղետը որ եկավ, իսկ այն էս տեմպերով չի ուշանա, ցունամիի պես քշելու է բոլորիս` առանց հարցնելու` ով ինչ «քաղաքական դիրքորոշում» ուներ:

Հ․Գ․ լուսանկարը մինչպատերազմական «նախորդ կյանքից» է՝ ԵՊՀ-ում։