«Երկու սուրբ, մաքուր, անբասիր մարդ կար հանրապետությունների ղեկավարների մեջ՝ Տեր-Պետրոսյանը և Ելցինը, ովքեր երբեք չէին հայհոյում»

ilur.am-ը գրում է․

Վերջին տասնամյակներում ավելի ու ավելի մեծ տարածում են ստանում պատմության դերակատարների հետ հարցազրույցները։ Այս ժանրը դառնում է օժանդակ մի սկզբնաղբյուր՝ բացահայտելու ու ճանաչելու համար տվյալ դարաշրջանի պատմության այն նրբությունները, որոնք, հաճախ չափազանց կարեւոր լենելով, ոչ մի կերպ չեն կարող երեւալ պատմության հիմնական աղբյուր հանդիսացող պաշտոնական փաստաթղթերում։

Եգոր Գայդարի հիմնադրամի նախաձեռնած «Ինչպես փլվեց Սովետական Միությունը. առաջին դեմքերի կողմից» ծրագրի շրջանակում տված իր այդպիսի մի հարցազրույցում 1991-1994թթ. Բելառուսի ԳԽ նախագահ Ստանիսլավ Շուշկևիչը հետաքրքիր բնութագրումներ է անում՝ հիշատակելով նաեւ ՀՀ առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին։

«Կուռք էր՝ (Միխայիլ Գորբաչովը) մի շատ պարզ պատճառով: Երբ նա առաջին անգամ՝ Բրեժնևից հետո, ով առանց թղթի մի բառ անգամ չէր կարող ասել, երևաց մարդկանց մեջ ու առանց որևէ նախապատրաստության սկսեց պատասխանել հարցերին, ես որոշեցի, որ կտրուկ փոփոխությունները տեղի են ունեցել: Եվ ես նրան համարում էի մեր հանճարեղ ղեկավարը, առաջինը, ով անչափ բարեկիրթ էր: Իսկ հիմա, գիտե՞ք՝ ոնց կարելի է սպանել այդ զգացումը: Սպանել կարելի է 15 վայրկյանում: Ես գնում եմ Կրեմլ, առաջին անգամ անձամբ հանդիպում եմ Գորբաչովին: Իսկ Գորբաչովն ինձ՝ թե «Դու՝ լա-լա-լա, տա-տա-տա»: Իսկ ես նույնիսկ ուսանողին երբեք «դու»-ով չեմ դիմել: Մի խոսքով՝ դա ինձ դուր չեկավ: Երկու պարկեշտ (սուրբ, մաքուր, անբասիր) մարդ կար հանրապետությունների ղեկավարների մեջ ՝ Տեր-Պետրոսյանը (Հայաստանի առաջին նախագահը 1991-1998 թթ.) և Ելցինը, ովքեր երբեք չէին հայհոյում: Ես նույնպես երբեք չեմ հայհոյել: Ահա՛»:

Ռուսերեն ամբողջական հոդվածը` հեղինակավոր Slon.ru հանդեսում