Հարկայինները կլուծարվեն

ՀՐԱՊԱՐԱԿ / Հայաստանի պետական եկամուտների կոմիտեում կառուցվածքային փոփոխություն-բարեփոխումներ են: Նախատեսվում է լուծարել հարկային (տարածքային) տեսչությունները` վերջիններիս փոխարեն ստեղծելով թվով 3 վարչություններ եւ դրանք ներառել կոմիտեի աշխատակազմի կառուցվածքային ստորաբաժանումների կազմում` որպես վերադաս հարկային մարմնի ստորաբաժանումներ: Նախատեսվում է նաեւ կրճատել մաքսատների թվաքանակը եւ դրանք, որպես վերադաս մաքսային մարմնի վարչություններ, նախատեսել կոմիտեի աշխատակազմի կառուցվածքում: Կոմիտեն հայտարարեց, որ սա նպատակաուղղված է հարկային վարչարարության կատարելագործմանը, կոմիտեի համակարգի ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը, կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցմանը, կոմիտեի գործառույթների առավել լիարժեք եւ նպատակային իրականացմանը:

Այս ամենի արդյունքում նախատեսվում է շուրջ 483 հաստիքների կրճատում:
Նման սոցիալական պայմաններում, նման գործազրկության մակարդակում թեկուզ մեկ աշխատատեղի կրճատումը ցավ է, ուր մնաց՝ 500 աշխատողինը:
Ընդ որում, եթե տարվա ընթացքում զանազան ոլորտներում օպտիմալացումների արդյունքում կրճատվում է մի քանի հազար աշխատատեղ, բայց փոխարենը կառավարությունը նրանց առաջարկելու ոչինչ չունի, իսկ տնտեսական առաջընթացի բացակայության պայմաններում այլ ոլորտներում էլ աշխատատեղ չի ստեղծվում, այս մարդիկ լրացնելու են աղքատների եւ արտագաղթողների շարքերը:

Սա հարցի մի կողմն է: Երկրորդ կողմում մեկ այլ հարց է, թե այս մարդկանց կամ նրանց մի մասի գործունեության արդյունքում քանի ընտանիք է զրկվել հացից: Չմոռանանք, որ խոսքը գնում է հարկային մարմինների մասին, որոնք վերածվել էին կոռուպցիայի առաջնային օղակների:

Մեր գյուղացի Մանվել Գեւորգյանը, որ երեք տարի առաջ խանութը փակել էր, իր խոսքով՝ «հարկայինի երեսից», հիմա հարցնում է՝ կարո՞ղ եմ ճշտել, էն երկու հոգին, որ իր ներվերը կերան, առողջությունը քայքայեցին, էդ 500-ի մե՞ջ են:

Մանվելը փոքր խանութ ուներ, մանր առեւտրով էր զբաղվում: Չնայած կառավարությունը որոշում ուներ մանր բիզնեսի մոտ ստուգում չանելու, թողնեն, որ շնչեն, սրանք գալիս էին, երկու ամիսը մեկ ինչ-որ բան «քերում», ասում՝ ՀԴՄ քիչ ես խփել, գոնե 50 հազար պետք է տուգանենք, կամ տուգանքի ահով գումար էին վերցնում: Նա էլ, որ ոչ օրենք գիտի կամ չի ուզում օրենքի հետ գործ ունենալ, տալիս էր ու տալիս: Հետո հասկացավ, որ ինքը պարզապես չի կարող առանց եկամուտ ունենալու գրպանները լայն բացել հարկայինի առաջ, խանութը փակեց ու միայն հողագործությամբ է երեք երեխաներին ու տարեց ծնողներին պահում:

Սամվել Հակոբյանը փոքրիկ գործարան ուներ, որ գործարան ասելն էլ ամոթ է: Արեւածաղկի, եգիպտացորենի տեսականի էր պատրաստում ու տալիս դպրոցամերձ խանութներին: Երբ նման գործ անողները շատացան, մրցակցությունն իրեն դուրս մղեց շուկայից, որին նպաստեցին հարկայինի աշխատողները: Հարկայինն էնքան ընկավ հետեւից, մինչեւ գործարանը փակվեց՝ Սամվելին թողնելով 2.3 մլն․ դրամ պարտքի եւ 400 հազար դրամ տուգանքի տակ: Հավաքեց ունեցածն ու գնաց Ուկրաինայում աշխատելու: Իսկ երբ սկսվեց պատերազմը, այնտեղից տեղափոխվեց Ղազախստան: Հետ գալու մասին չի էլ մտածում, չնայած որ գործերը լավ չեն:

շարունակությունը՝ կայքում