Ովքե՞ր են Ռուսաստանում անցանկալի անձ

Արամ Աբրահամյանն «Առավոտ»-ում գրում է․

Երբ մի քանի օր առաջ համացանցում հայտնվեցին անհեթեթ հրապարակումներ այն մասին, թե հայաստանյան հասարակական գործիչներից եւ լրատվամիջոցներից ովքեր են «ամերիկյան գործակալներ», մտածում էի` անդրադառնա՞լ դրանց, թե՞ չանդրադառնալ: Ի վերջո, ընտրեցի երկրորդ տարբերակը` չափից դուրս թույլ եւ ոչ պրոֆեսիոնալ ձեւով էին «թխվել» այդ մատնագրերը: Գործընկերներիցս ոմանք կարծիք հայտնեցին, որ դրանց հետեւում կանգնած է Ռուսաստանի Անվտանգության դաշնային ծառայությունը: Բայց ինձ թվում էր՝ նույնիսկ այդ հիմնարկում դեռեւս մնացել են մասնագետներ, որոնք եթե նման առաջադրանք ստանային, ապա նեղություն կքաշեին ճշտելու որոշ փաստեր եւ այդ բովանդակության մատնագրերը կսարքեին փոքր-ինչ ավելի «խելքին մոտիկ»: Ավելի շուտ, կարծում էի ես, դա սպասելի է հայազգի ռուսաստանցի «գործիչներից», որոնք Կրեմլի մոտակայքում շփվում են Պուտինի 5-րդ օգնականի 6-րդ քարտուղարի մակարդակով եւ որոշել են այդ ձեւով իրենց դրսեւորել որպես «հզոր քարոզիչներ»: Բայց այն միջադեպը, որը վերջերս տեղի ունեցավ Գլոբալիզացիայի եւ տարածաշրջանային հետազոտությունների կենտրոնի ղեկավար Ստեփան Գրիգորյանի հետ, թույլ է տալիս ենթադրելու, որ «ամերիկյան գործակալների» վերաբերյալ հրապարակումները հրահանգվում են եթե ոչ ԱԴԾ-ի (ФСБ), ապա, համենայնդեպս, պաշտոնական շրջանակների կողմից: Ըստ երեւույթին, ՌԴ-ում մարդիկ կան, որոնք որոշել են լրջորեն զբաղվել «գործակալներով»: Քաղաքագետին թույլ չեն տվել մուտք գործել ՌԴ: Սահմանին նրան տրամադրված ծանուցման մեջ հղում էր կատարվում «Ռուսաստանի Դաշնություն մուտք գործելու կարգի մասին» դաշնային օրենքին: Քանի որ Գրիգորյանի համար չեն մանրամասնել, թե այդ փաստաթղթի կոնկրետ որ կետի տակ է նա ընկնում, ենթադրվում է, որ խնդիրը հետեւյալն է. ըստ այդ 26-րդ հոդվածի 9-րդ կետի` այդ երկիր չի թույլատրվում մուտքը այն օտարերկրյա քաղաքացիների համար, որոնք համագործակցում են Ռուսաստանի տարածքում անցանկալի համարվող միջազգային կազմակերպությունների հետ: Եվ այսպես՝ օտար պետության (ոչ Ռուսաստանի) քաղաքացին շփվում է կամ համագործակցում է ինչ-որ միջազգային կառույցների, քաղաքագիտական շրջանակների հետ, որոնց դիրքորոշումը Ռուսաստանի իշխանությանը դուր չի գալիս: Կամ` ենթադրենք, ելույթներ է ունենում ԵՏՄ-ի կամ ՀԱՊԿ-ի դեմ: Տրամաբանությունը պահանջում է բացատրել, թե ինչով է այդ քաղաքացին վտանգ ներկայացնում Ռուսաստանի համար: Հակառակ դեպքում դա շատ նման է մեծապետական լկտիության եւ ցուցադրական վրեժխնդրության` պարանոյայի մեծ չափաբաժնով: Չգիտեմ, գուցե ես էլ, որ երբեմն ռուսաստանյան իշխանությունների համար ոչ հաճո բաներ եմ գրում, հայտնվել եմ ոչ ցանկալի անձանց «սեւ ցուցակում», եւ իմ մուտքը Ռուսաստան նույնպես արգելված է: Դա շատ ցավալի կլինի, որովհետեւ Տոլստոյի, Դոստոեւսկու, Չայկովսկու, Պրոկոֆեւի երկիրը ես սիրում եմ: Անկախ այն հանգամանքից, որ այդ երկրի իշխանությունը, մեղմ ասած, հիմարություններ անելու «դարավոր ավանդույթ» ունի: