5–րդ դարի մարգարեությունն իրականանում է

«Փաստ»-ի հյուրն է հասարակական–քաղաքական գործիչ, հավատացյալ քրիստոնյա Խաչիկ Ստամբոլցյանը

– Պարոն Ստամբոլցյան, հոգևոր առումով մեր ժամանակներն ինչպե՞ս կբնութագրեք:
– Հիսուսն Ավետարանի մեջ ասաց` երբ որ գամ, երկրի վրա հավատքը կգտնե՞մ արդյոք:
Մենք խորհրդային ժամանակներում մտածում էինք, որ աթեիզմն ամբողջ աշխարհը կծածկի, և անաստվածություն կլինի ու հավատացյալ չի լինի: Հիմա փոխվեց իրադրությունն ու ավելի պարզ դարձավ: Լիքը աղանդավորներ կան, շատ հավատացյալներ կան, բայց հավատք չկա. նրանք դարձել են փիլիսոփաներ: Մասոնական կառույցների անդամներ են, Եհովայի վկաներ են, մորմոններ են: Աստծո խոսք, Աստծո ընտանիք, և չգիտեմ էլ ի՞նչ անվամբ հարյուրավոր աղանդներ կան, որոնք նույն Ավետարանն օգտագործում են իրենց համար: Եվ ասում են, որ ամենաճիշտն իրենք են: Եվ սրանք բոլորը շեղված են առաքելական կանոններից:
Այսինքն` այդ հավատացյալները սուտ հավատացյալներ են, Քրիստոսի հետևորդներ չեն:
Ասելս այն է, որ մենք հասել ենք ա՛յս ժամանակներին:
Բայց մի հետաքրքիր բան կա, որ մեզ մխիթարում է` 5–րդ դարում ազգությամբ վրացի, Երուսաղեմի պատրիարք Պետրե Իբերիացին Քաղկեդոնի ժողովից հետո, երբ եկեղեցին բաժանվեց առաքելականի և ուղղափառի, նամակ գրեց հայ առաքելական եկեղեցուն, ասելով` ճիշտ արեցիր, որ դու չմասնակցեցիր: Ես և՛ս չեմ ընդունում այդ ժողովը:
Եվ նա մարգարեացավ, երբ ասաց` ձեր եկեղեցին առաքելական ողջ մարգարեությունը պետք է պահի և իր հետ տանի միչև Քրիստոսի երկրորդ գալուստը: Եվ առաքելական վարդապետությունը կրկին Հայաստանից պետք է տարածվի մնացյալ քրիստոնյա աշխարհում:
Եվ այսօր տեսնում ենք, որ, իրոք, Քրիստոսի առաքելական եկեղեցու կանոնները մնացել են ընդամենը մի քանի եկեղեցիներում: Ընդամենը մի քանիսն են` Հայ առաքելական եկեղեցին, Ասորի եկեղեցու կեսը, ղպտիների եկեղեցին և հնդկական Մարաբա եկեղեցին: Եվ սրանք էլ չափերով փոքր են ու` ոչ հզոր:
Փաստորեն այսօր արդեն կատարվեց այդ վարդապետությունը: Հռոմի պապը, ունենալով 200–300 միլիոնանոց հոտ, ասաց` գալիս եմ Հայաստան ուխտի: Ասաց` գալիս եմ Հայաստանից ոգևորվելու:
Բացի դրանից Գրիգոր Նարեկացին, ըստ էության, իր ամբողջ վարդապետությամբ դեմ է կաթոլիկ եկեղեցուն: Բայց կաթոլիկ եկեղեցին ճանաչեց Նարեկացուն որպես տիեզերական վարդապետ:
Այսինքն` 5–րդ դարի մարգարեությունը, որ մեր առաքելական վարդապետությունը պետք է տարածվի, արդեն իրականանում է: Այն, որ Նարեկացին ընդունվեց որպես վարդապետ` ուսուցիչ, նրա վարդապետության տարածման սկիզբն է:
Իսկ գիտենք նաև, որ այս վերջին ժամանակների համար Սահակ Պարթևը տեսիլք ունի: Վկայում է, որ այդ ժամանակ շատ գարշելի իշխանավորներ ու հոգևորականներ պետք է գան: Բայց նաև ասում է, որ կարճ ժամանակում Լուսավորչի ցեղից հոգևորականներ պետք է դուրս գան և Արշակունյաց ցեղից` իշխաններ, և հայոց երկիրը պետք է ծաղկի:
Մենք` իսկական հավատացյալներս, գիտենք, որ այս նեղություններից հետո պետք է ծաղկենք: Ե՛վ եկեղեցին, և՛ պետությունը:
– Մեր ժողովուրդը տեղյա՞կ է, թե ինքն ինչի՞ է կարող, իր եկեղեցին ինչի՞ է կարող: Եվ սպասո՞ւմ է դրան: Թե անմասն է այդ ամենին ու կողքի է կանգնած:
– Հայ ժողովրդի մեջ Քրիստոսին հավատացողների թիվը շատ չէ, երևի կլինի նրա մի հինգ տոկոսը: Եվ ովքեր որ հավատք ունեն առ Աստված, գիտեն այդ մասին: Իսկ մյուս 95%–ը, ովքեր աթեիստներ են, փիլիսոփայության մեջ են, աղանդների մեջ են, նրանք բռնված են սատանայից: Եվ բաժանված են մեր ճշգրիտ վարդապետությունից` մեր սիրո գաղափարից:
Որովհետև Քրիստոսն ասաց` մեկ հոտ, մեկ հովիվ: Իսկ այսօր հոտը բաժանված է, դարձել են բողոքականներ, ավետարանչականներ և այլն, և այլն: Իսկ պառակտումը սատանայից է: Աստծո հոգին միաբանող է:
Այսինքն` այն մարդիկ, ովքեր ծանոթ են եկեղեցու վարդապետությանը, սպասում են: Իսկ ովքեր վարդապետությանը և, ընդհանրապես, Աստծո խոսքին ծանոթ չեն, ընկած են տվայտանքների մեջ: Եվ դրանից է, որ մարդը դառնում է կաշառակեր, գող, խաբեբա, ձայն վաճառող:
– Այսպե՞ս ասենք` լուսաբացից առաջ միշտ ավելի մութ է լինում:
– Հիսուսը Հայտնության գրքի մեջ ասում է` դու ոչ տաք ես, ոչ էլ` սառը: Երանի տաք լինեիր կամ` սառը: Այսինքն` ոչ հավատացյալ ես, ոչ անհավատ ես: Քանզի եթե մարդիկ խարխափող խավարի մեջ են, ուր ոչ լույս է, ոչ էլ` մութ, ապա նրանք այդտեղ իրենց նորմալ են զգում և ձգտում չեն ունենում լույսը գնալու:
Հիմա մենք հենց այդ գաղջ վիճակի մեջ ենք: