Երաշտն ամբողջ աշխարհում մեծացնում է հակաբիոտիկների նկատմամբ կայունությունը․ հետազոտություն

Նրա խոսքով՝ հետազոտության ընթացքում հայտնաբերված «զարմանալի փոխկապակցվածությունը» խթանում է կլինիկաներում առավել ճշգրիտ ու արագ ախտորոշման զարգացումը, ինչպես նաև նոր թերապևտիկ մոտեցումների ստեղծումը:

«Հակաբիոտիկներն առաջին անգամ հայտնաբերվել են դեռևս 1940-ական թվականներին՝ հողային միկրոօրգանիզմների հետ փորձարկումների ժամանակ. այն ժամանակ պարզվել է, որ հողային մի օրգանիզմի արտադրած բնական նյութերն ընդունակ են ճնշել մեկ այլ օրգանիզմի աճը», — նշում են հեղինակները:

Այդ ժամանակից ի վեր այդ բնական միացություններից շատերը ձևափոխվել են և վերածվել դեղամիջոցների, սակայն հողը նախկինի պես մնում է հակաբիոտիկների նոր արտադրողների խոշորագույն աղբյուրներից մեկը։ Դա մի մի միջավայր է, որն այնքան հարուստ է մանրէներով, որ, ըստ գնահատականների, դրա բնակիչների մոտ 99 տոկոսին մինչ օրս չի հաջողվում աճեցնել լաբորատոր պայմաններում:

Հետազոտողների խոսքով՝ բազմաթիվ հակաբիոտիկներ սկիզբ են առնում հողային միկրոօրգանիզմներից, սակայն այն, թե ինչպես կարող են հողային էկոհամակարգերում շրջակա միջավայրի փոփոխությունները նպաստել կայունության զարգացմանը, դեռևս թերի է ուսումնասիրված։

Caltech-ի հետդոկտորանտ և աշխատության առաջատար հեղինակ Սյաոյույ Շանի ղեկավարությամբ ստեղծվել է հաշվողական ծրագիր՝ հողի նմուշներում մանրէաբանական հաջորդականությունների բաց տվյալների հավաքածուները վերլուծելու համար, որպեսզի բացահայտվեն տարբեր հակաբիոտիկների արտադրությունն ապահովող գեները։

Օգտագործելով 116 երկրների կլինիկական հսկողության տվյալները և ԱՄՆ-ի, Չինաստանի ու Եվրոպայի տարածքների հողային տվյալների շտեմարանները, որոնք ընդգրկում են հողօգտագործման տարբեր տեսակներ (վարելահողեր, արոտավայրեր, անտառներ և ջրային-ճահճային տարածքներ), գիտնականները պարզել են, որ հիվանդանոցներում հակաբիոտիկների նկատմամբ կայունության միջին հաճախականությունը սերտորեն կապված է տեղական չորայնության ինդեքսի հետ։

Հետազոտությունը ցույց է տվել, որ երաշտի ժամանակ կայունությունն ուժեղացնող հիմնական մեխանիզմը կոնցենտրացիայի էֆեկտն է. հողի չորացմանը զուգընթաց՝ դրանում պարունակվող բնական հակաբիոտիկներն ավելի կոնցենտրացված են դառնում մնացորդային խոնավության մեջ։

Սակայն երաշտը հակաբիոտիկների վրա ազդում է նաև ավելի նուրբ ձևերով։ Հետազոտությունները ցույց են տվել, որ չորության պայմաններում բակտերիաների զգացած ֆիզիկական սթրեսը կարող է փոխել դրանց դեմ հակաբիոտիկների ազդեցության արդյունավետությունը։

Չոր եղանակի տևական ժամանակահատվածները կարող են փոխել նաև հողում առանձին հակաբիոտիկների քայքայման արագությունը՝ կախված կոնկրետ նյութից. ցածր խոնավության պայմաններում այս գործընթացը կարող է ինչպես դանդաղել, այնպես էլ արագանալ:

«Մենք մշտապես շփման մեջ ենք հողի հետ՝ բնության գրկում հանգստանալիս կամ պարզապես փոշի շնչելիս», — ասում է Շանը:

«Կարևոր է, որ բակտերիաներն ընդունակ են միմյանց փոխանցել գեներ, իսկ հակաբիոտիկների նկատմամբ կայունության գեները, ինչպես հայտնի է, շատ ակտիվորեն են տարածվում: Հաշվի առնելով շրջակա միջավայրում առկա տրիլիոնավոր բակտերիաները՝ դա տեղի է ունենում հսկայական մասշտաբներով»: