ԱՄՆ թանկ առաջարկը Ռուսաստանին՝ Հայաստանի մասով

Լրագիր / Հայաստանում շարունակում է բուռն քննարկման արժանանալ վերականգնվող էներգետիկայում 8 միլիարդի ներդրումային ներուժի մասին ԱՄՆ դեսպանի առաջարկը, որը շատերը գնահատեցին պարզապես Հայաստանի իշխանությանն արվող տնտեսական եւ քաղաքական առաջարկ:
Իրավիճակն ու պատկերն անկասկած հարաբերական են: Միարժեքության մասին խոսելու ժամանակավրեպությունը վկայեց նաեւ ԱՄՆ դեսպանի պարզաբանումը, որը հայտարարեց, որ նախ այդ թիվը Հայաստանի էներգետիկայի նախարարության հաշվարկն է, որը նաեւ հաստատում են իրենց ուսումնասիրությունները, ու բացի այդ՝ հեռանկարն իրական կդառնա, եթե ազատականացվի տարածաշրջանի շուկան, եւ լինի Վրաստան, Իրան, Թուրքիա արտահանման հնարավորություն:
Հայաստանի էներգետիկայի նախարարությունն էլ պարզաբանեց, որ կառուցվում են նոր բարձրավոլտ հոսանքագծեր, որոնց շինարարությունը կավարտվի մինչեւ 2019 թվական եւ որոնք կտան արտահանման նոր հնարավորություն, Հայաստանը դարձնելով Իրան, Վրաստան, Ռուսաստան շղթայում կարեւոր հանգույց:
ԱՄՆ դեսպանի հայտարարությունն անկասկած տողատակում արվող քաղաքական առաջարկ է, այլապես այդօրինակ հայտարարությունները չեն արվում հենց այնպես:
Բայց Հայաստանի՞ իշխանությանն է այդ առաջարկը: Ահա այդ միարժեքությունն է, որ թերեւս կասկածի տակ է:
Իսկ գուցե ԱՄՆ դեսպանի հայտարարության մեջ Վաշինգտոնի առաջարկն է Ռուսաստանին, որն ահռելի տնտեսական եւ քաղաքական ազդեցություն ունի Հայաստանում, հատկապես էներգետիկ ոլորտում: Միեւնույն ժամանակ, Ռուսաստանն ունի խնդիրներ, թե այդ ոլորտում ընդհանրապես, թե տնտեսական առումով մասնավորապես: Ռուսաստանն արդեն հրաժարվել է Հայաստանի էներգետիկայում իր տնօրինած խոշոր սեփականությունից, խոսվում է նաեւ Սեւան-Հրազդան կասկադից հրաժարվելու մասին:
Հայաստանի իշխանությունը Մոսկվայից հայցում է տնտեսական ներարկումներ: Ռուսաստանն ինքն ունի տնտեսական լուրջ խնդիրներ եւ ռեսուրսների էական նվազում: Ավելին, չկա հույս, որ պատժամիջոցները կչեղարկվեն, իսկ նավթի գներն էլ կաճեն:
Միեւնույն ժամանակ, Մոսկվան ունի աշխարհքաղաքական երկու շատ թանկ ուղղություն՝ Մերձավոր Արեւելք՝ Սիիրիա, եւ Ուկրաինա: Դրանք խլում են օրական միլիոնավոր դոլարներ: Մոսկվան աշխարհքաղաքական նպատակների սպասարկման համար ռեսուրսները հնարավորինս օպտիմալ բաշխելու խնդիր ունի, առայժմ փորձելով զերծ մնալ իր համար անցանկալիից՝ աշխարհքաղաքական նպատակների եւ ուղղությունների կրճատումից:
Այդ առումով, Մոսկվան դեռեւս 2016 թվականի օգոստոսին Սերժ Սարգսյանին հստակ ակնարկեց, որ չարժե ունենալ ռուսական ներարկումների հույս եւ պետք է հույս դնել միայն սեփական, հայկական ռեսուրսների վրա: Այդ ակնարկը Պուտինի հայտարարությունն էր ԵՏՄ շնորհիվ Հայաստանի ՀՆԱ երկնիշ աճի վերաբերյալ: Պուտինի հայտարարությունը չափազանցության, անիրազեկության կամ պարզապես ԵՏՄ արդարացման հայտարարություն չէր, դա ակնարկ էր, որ Ռուսաստանը տվել է այն, ինչ պետք է տար, մնացյալը Հայաստանի կառավարման արդյունավետության խնդիրն է:
Դրանից հետո Սերժ Սարգսյանը դիմեց Կարեն եւ Սամվել Կարապետյաններին՝ մեկին վարչապետի պաշտոնի, մյուսին այդ պաշտոնում նրա գործունեությունը ֆինանսավորելու համար: Բայց Կարապետյաններն էլ հայտնելով այդ պատրաստակամությունը, գործում են այն սկզբունքով, որով Եվրամիությունն էր Ասոցացման գործընթացում փորձում աշխատել Սերժ Սարգսյանի հետ՝ ավելին ավելիի դիմաց, կամ ինչպես հայտնի ֆիլմում՝ առավոտյան իշխանությունը՝ երեկոյան փողը:
Բայց դա Հայաստանի համակարգի ներքին հարաբերություններն են, որոնք չափազանց մանր են Հայաստանի հարցում արտաքին իրողությունների, շահագրգռությունների եւ նշանակության ֆոնին:

շարունակությունը՝ կայքում