Ինչով է տարբերվելու Սարգսյանի ճակատագիրը Քոչարյանից

«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Հայաստանի քաղաքագետների միության նախագահ Հմայակ Հովհաննիսյանը։

–Կառավարության հունիսի 29-ի նիստին մասնակցելով՝ նախագահ Սերժ Սարգսյանը հայտարարել է, որ Կարեն Կարապետյանը վայելում է իր և իրենց քաղաքական թիմի լիարժեք վստահությունը։ Սա, ըստ էության, Սարգսյանի առաջին այսօրինակ հայտարարությունը չէ։ Ըստ Ձեզ, ի՞նչն է խանգարում նրան ոչ թե խուսափողական, այլ հստակ հայտարարել, որ 2018-ից հետո վարչապետ Կարապետյանը շարունակելու է պաշտոնավարել։

-Ձեզ պետք է որ հայտնի լինի՝ հեռացող նախագահներն իրենց պաշտոնավարման եզրափակիչ փուլում դառնում են «կաղ բադիկներ»։ Այսինքն՝ հետզհետե իրենց ազդեցությունը թուլանում է. դա հատուկ է բոլոր երկրների նախագահներին՝ իհարկե ժողովրդավարական երկրներում այդ ֆենոմենը շատ ավելի ընդգծված է։ Ընտրություններն արդեն անցել են, իսկ Սարգսյանին քարտ-բլանշ էր տրված այդ ընտրություններն իր քիմքին հարիր անցկացնելու համար, որպեսզի դրանից հետո լուծվի ղարաբաղյան թնջուկը։ Այդ թնջուկը պետք է հանգուցալուծվի, որպեսզի տարածաշրջանում հնարավոր լինի իրականացնել լայնամասշտաբ ծրագրեր։ Գոնե այն մասը, որը մենք անվանում ենք ազատագրված տարածքներ և որն ընդհանրապես դուրս է տնտեսական շահարկման շրջանակից։ Հիմա կա աշխարհաքաղաքական կենտրոնների «համբերության բաժակի» լցվելու խնդիր՝ իրավիճակի վերջնական կարգավորման պահանջի առումով։ Ուստի Սարգսյանին տրված էր քարտ-բլանշ թե՛ սահմանադրական հանրաքվեն և թե՛ այս ընտրություններն անցկացնելու համար։ Այս պայմաններում հասկանալի է, որ դառնալ «կաղ բադիկ» Սարգսյանին ոչ ոք թույլ չի տա, նա այդ հնարավորությունը չի ունենալու։ Ի վերջո, մինչև իր պաշտոնավարության ավարատը նախագահի պաշտոնում՝ պարտավորվել է ապահովել հարցի կարգավորումը։ Իհարկե հասկանալի է, որ Սերժ Սարգսյանն իրեն «կաղ բադիկի» շռայլություն թույլ տալ չի կարող՝ որոշակի պարտավորություններ է ստանձնել և համաշխարհային ուժային կենտրոններն ակնկալում են, որ կհաջողվի այս անգամ և որևէ խոչընդոտ, ի դեմս «Սասնա ծռերի», չի առաջանա և մինչև տարվա վերջ կարգավորման գործընթացը կմտնի գործնական հունի մեջ։ Սերժ Սարգսյանը նորընտիր Ազգային ժողովի անդրանիկ նիստում հայտարարեց, որ սեղանին Կազանյան տարբերակն է և այլ տարբերակ գոյություն չունի՝ այն համաձայնեցվել է դեռ 2010 թվականին և համաձայնեցվել բոլոր համանախագահների կողմից։ Սարգսյանը չի կարող հրաժարվել այդ պարտականությունից, նա չի կարող Քոչարյանի՝ 2007 թվականի նման դառնալ «կաղ բադիկ», երբ վերջինս ձեռքերը լվացել էր վերջին մեկ տարում, իսկ Սարգսյանը լինելով կառավարության ղեկավար՝ իրավիճակի տերն էր։ Արտաքին քաղաքական հանգամանքների պատճառով Սարգսյանն այսօր ոչինչ չի խոսում 2018-ի մասին։ Իր ելույթը խորհրդարանում մեսիջ էր արտաքին աշխարհին՝ ես իմ խոսքի տերն եմ, նրան ոչ ոք չէր ստիպել ու չէր խնդրել անդրադառնալ այդ հարցին։ Ահավասիկ՝ աշխարհաքաղաքական կենտրոնների առջև ստանձնած պարտավորությունն ազատագրված տարածքների՝ Ադրբեջանին վերադարձնելու հարցում զրկել է Սարգսյանին «կաղ բադիկի» վերածվելու հնարավորությունից։

շարունակությունը՝ կայքում