Երբ բյուջեն դատարկվում է, թիրախում հայտնվում է մասնավոր սեփականությունը. Հրայր Կամենդատյան

Երբ պետական բյուջեի բնականոն մուտքերը (հարկեր, արտահանում, օտարերկրյա ներդրումներ) նվազում են, ռեժիմը բախվում է լեգիտիմության և հավատարմության ճգնաժամի: Այս իրավիճակում սեփականության վերաբաշխումը, ազգայնացումը (պետականացումը) և հետագա օտարումը դառնում են ռեժիմի գոյատևման հիմնական գործիքները.

 

1. «Ռենտայի» աղբյուրների փնտրտուք

Ավտորիտար համակարգերը հենվում են ուժային ապարատի, բյուրոկրատիայի և հավատարիմ էլիտաների վրա, որոնց անհրաժեշտ է մշտապես «վարձատրել»: Բյուջետային պակասորդի պայմաններում, երբ այլևս հնարավոր չէ հանրային ռեսուրսներից բաժին հանել, իշխանությունը թիրախավորում է մասնավոր սեփականությունը՝ խոշոր բիզնեսները, ընդդիմադիր կամ չեզոք գործարարների ակտիվները:

 

2. Պետականացման և վաճառքի շղթան

«Օրինականացված» խլում. Սեփականազրկումը հաճախ փաթեթավորվում է «սոցիալական արդարության վերականգնման», «ապօրինի գույքի բռնագանձման» կամ «ռազմավարական ակտիվների պաշտպանության» կարգախոսներով:

Վերավաճառք և յուրացում. Պետականացված ակտիվները հետագայում էժան գնով վաճառվում կամ փոխանցվում են ռեժիմին հավատարիմ նոր օլիգարխներին կամ արտաքին հովանավորներին: Սա ապահովում է արագ կանխիկի մուտք դեպի իշխանական նեղ շրջանակ:

 

3. Անզորության երկարաձգում (Ագոնիա)

Այս tactic-ան կարճաժամկետ հատվածում կարող է փակել բյուջետային «ծակերը» կամ բավարարել ուժայինների պահանջմունքները, սակայն երկարաժամկետ կտրվածքով դա տնտեսական ինքնասպանություն է.

 

Սեփականության իրավունքի ոչնչացում. Ոչ մի տնտեսվարող այլևս ներդրում չի անում, քանի որ չկա երաշխիք:

Կապիտալի արտահոսք. Գործարարները փորձում են հնարավորինս արագ դուրս հանել ֆինանսական միջոցները երկրից: Արտադրողականության անկում. Պետականացված կամ խլված ակտիվները, արդյունավետ կառավարման բացակայության պատճառով, արագ կորցնում են իրենց արժեքը:

Արդյունքում, տնտեսական բազան ավելի է կրճատվում, ինչը դիկտատորին մղում է էլ ավելի ագրեսիվ սեփականազրկումների՝ ստեղծելով կործանարար մի օղակ, որը վաղ թե ուշ հանգեցնում է համակարգի ամբողջական փլուզմանը: