Իշխանության անզորությունը լոկ քննադատելը բավարար չէ. Հրայր Կամենդատյան

Քաղաքական տեսության և գործնական ռազմավարության մեջ իշխանության «անզորության» թեզի վրա հիմնված քաղաքական արշավը հզոր ազդակ է, սակայն դրա հաջողությունը կախված է նրանից, թե որքանով է այդ թեզը ընկալելի վերածվում լայն հանրության համար և ինչպես է այն զուգակցվում այլընտրանքային լուծումների հետ։

1. Անզորության թեզի կառուցարկումը

Իշխանության անզորությունը լոկ քննադատելը բավարար չէ. այն պետք է ցույց տրվի համակարգային ճգնաժամերի և ամենօրյա իրականության հակադրության մեջ.

Ա.Ֆիսկալ և տնտեսական անկարողություն. Ցույց տալ, որ պետական պարտքի աճը, սուբսիդիաների անարդյունավետությունը կամ գնաճը ոչ թե արտաքին օբյեկտիվ գործոնների արդյունք են, այլ կառավարման անարդյունավետության ու պրոֆեսիոնալիզմի պակասի։

Բ.Կառավարման կոլապս. Ակնառու դարձնել այն ոլորտները, որտեղ պետական ինստիտուտները դադարում են ծառայել քաղաքացուն (սոցիալական ապահովություն, ենթակառուցվածքներ, անվտանգություն)։

Գ. «Սովորած անօգնականության» կոտրում. Ցույց տալ, որ իշխանության անզորությունը հանրության անզորությունը չէ, և որ անգործությունը կամ սխալ կառավարումը կանխորոշված ճակատագիր չեն։

2. Հրաժարականի պարտադրման տրամաբանությունը

Հրաժարականի պահանջը քաղաքականապես իրագործելի է դառնում, երբ ձևավորվում է երեք հիմնական թեզ։

1. Իշխանության լեգիտիմության և լեգիտիմացման կորուստ

2. Հանրային լայն կոնսենսուս (Լայն զանգվածների մոտ

3. Կազմակերպված, վստահելի և պատրաստի ԱՅԼԸՆՏՐԱՆՔ