Էս մարդն էդպիսին է, ի՞նչ անես

Ինչպես հայտնի է, Հայաստանում օրըստօրե է՛լ ավելի մեծ թափով բուսնող կուսակցությունների թվի պակաս առանձնապես չի զգացվում: Ու թեև Հայաստանը միշտ էլ աչքի է ընկել կուսակցությունների բազմազանությամբ ու թվաքանակի մեծությամբ, բայց փաստ է, որ դրանից գաղափարախոսական վակուումը, որ բնորոշ է մեր քաղաքական դաշտին բավական տևական ժամանակ, այդպես էլ չի վերանում: Իսկ չի վերանում գեթ մեկ պատճառով. մորթապաշտներ են ոչ միայն դաշտի «գայլերն», այլև ամեն կերպ նրանց ուղին կրկնել փորձող ջահելները, որոնցից ոչ մեկից, ցավոք, որևիցե ակնկալիք ունենալը կատարյալ հիմարություն կլիներ: Այդ ջահելների թվում նաև բոլորին հայտնի Վահան Բաբայանն է, ով, ինչպես հայտնի է, 2016-ի մայիսին է հիմնադրել իր Ռեֆորմիստների կուսակցությունը' ի սկզբանե հայտարարելով, որ իրենք, բա չեք ասի, պետականամետ, հայրենասիրական ուժ են, որ նպատակ ունեն հզորացնել Հայաստանը:

Ընդհանրապես, երբ փորձում ես հասկանալ այս երիտասարդի անցած կյանքի ուղղու հիմնական տրամաբանությունն ու ուսումնասիրել թողած հետագիծը, կամա-ակամա նկատում ես, որ այս հանգրվանին' իր խոսքով ասած' պետականամետ կուսակցություն ստեղծելուն հասնելու համար Բաբայանը ստիպված է եղել բազմիցս կաշի փոխել, հարել այս կամ այն գաղափարախոսական հոսանքներին պատկանող կուսակցություններին, լքել դրանք և այլն' սկսած դեռևս 2001-ից, երբ տակավին երիտասարդ Վահանը որոշեց յուր կյանքը կապել քաղաքականության հետ. մինչ օրս սույն սուբյեկտը հասցրել է 4 կուսակացություն փոխել: Մի խոսքով' մարդը երկար ու քարքարոտ ճանապարհ է անցել, մինչև որ վերջապես արժանացել է Բաղրամյան 26-ի ուշադրությանն, իր համար մի «քիփլիկ» տեղ գտել ու հիմա փորձում է ողջ թափով վայելել կյանքը:

Իսկ հիմա Ռեֆորմիստների կուսակցության էության մասին. թե հատկապես որ տիպին է պատկանում սույն կուսակցությունը, որքան էլ փորձում ես հականալ, չես կարողանում: Բաց է մնում այն հարցը, թե սա ցենտրիստական, ձախերին, թե աջերին հարող քաղաքական ուժ է, քանի որ երբ փորձում ես խորամուխ լինել սրա հռչակած գաղափարախոսության մեջ ու հասկանալ' ինչ են ուզում այս կյանքից, հասկանում ես, որ այդ գաղափարներն այնքան խառն են, հաճախ'միմյանց հակասող, որ այդպես էլ չես կարողանում ըմբռնել' կոնկրետ ինչ նպատակ են հետապնդում ու ինչպես են պատրաստվում կյանքի կոչել իրենց գաղափարները: Ասել կուզի' սա մի կուսակցություն է, որ խիստ նման է իր տիրոջն ու մոլորված կյանքի խաչմերուկներում' գեթ մի բան է տենչում' լինել վերևների սիրելին:

Բայց հանուն արդարության պետք է նշել' որքան էլ կարող է տարօրինակ հնչել, Բաբայանն, ի տարբերություն իրենց ընդդիմադիր հռչակած շատերի, շատ ավելի անկեղծ է իր մղումներում, քան նրանք, ովքեր իրենց կատաղիի տեղ են դնում, իսկ հետո կուլիսներում անմիջապես իշխանություններից կամ դրանց թողտվությամբ դրա դիմաց փող ստանում. մարդը բացեիբաց հայտարարել է' ես սիրում եմ իշխանություններին ու հանուն նրանց պատրաստ եմ չխնայել կյանքս, ու այդպես էլ անում է…

Ցավոք, սա է մերօրյա իրականությունը, որը, դատելով դաշտում տեղի ունեցող պրոցեսներից, դեռ երկար է շարունակվելու:

Նյութի աղբյուր՝ Lurer.com