Ինչ է լինում հետո, երբ Սերժ Սարգսյանը չի առաջադրվում. ձեր քայլերը

Առաջին / Հայաստանում 2018 թվականի ապրիլին ընդառաջ, երբ Սերժ Սարգսյանը վայր է դնելու նախագահի լիազորությունը, և Հայաստանն անցնելու է լիարժեք խորհրդարանական կառավարման մոդելի, հանրության շրջանում գեներացվում է Սերժ Սարգսյանի հնարավոր վարչապետության դեմ փողոցային զանգվածային պայքարի գաղափարը: Ընդ որում, գաղափարը փաստորեն գեներացվում է զուգահեռ դաշտերում՝ մի կողմից դա անում է «Ելք» դաշինքը, մյուս կողմից՝ «Ժառանգություն»-ը, մտքում գուցե ունենալով կամ ի վերջո «Ելք»-ի հետ միավորվելը, կամ ՕՐՕ դաշինքը վերականգնելը: Ֆորմատներն անորոշ են, սակայն գեներացիան՝ ակնհայտ: Այդ ընթացքում, Սերժ Սարգսյանը շարունակում է հանրային աչքից հեռու պահել իր ծրագրերը և այդ թվում նաև վարչապետ լինելու մտադրությունը, այդ հարցն առնվազն պահելով բաց և տալով հարաբերական, բազմիմաստ պատասխաններ: Օրինակ՝ Սերժ Սարգսյանը մի կողմից հայտարարում է, թե կարևոր չէ ով է լինելու վարչապետ, քանի որ խորհրդարանական կառավարում է և որոշողը լինելու է մեծամասնությունը, մյուս կողմից նա չի ասում, թե բացառվում է նախագահի պաշտոնից հետո վարչապետի պաշտոնում իր առաջադրումը:

Դրանով հանդերձ, սակայն, կա այստեղ նաև խնդրի օբյեկտիվ կողմը: Խոսքն այն մասին է, որ Հայաստանում առկա է իշխանության թե՛ ձևավորման, թե՛ կենսագործունեության հակասահմանադրական հենք, այսինքն՝ բուն հարցերը կարգավորվում են բոլորովին այլ կանոնակարգով և հարաբերությունների մշակույթով: Դա էլ իր հերթին նշանակում է, որ եթե անգամ Սերժ Սարգսյանը բոլորովին չունենա ցանկություն առաջադրվել վարչապետ, նա կարող է ստիպված լինել անել դա ելնելով իրավիճակից, քանի որ ոչ սահմանադրական մեխանիզմներով կարգավորվող կառավարման համակարգերում ամենանվազագույն վտանգն անգամ կարող է հանգեցնել ճակատագրական հետևանքների՝ համակարգի ներկայացուցիչների համար: Ըստ այդմ, հենց ինքը համակարգը Սարգսյանից կարող է պահանջել չթողնել ղեկը, որոշակի իրավիճակներում: Ուզո՞ւմ է Սարգսյանը դա, թե՞ չի ուզում, բայց կարող է ստիպված լինել և դրա համար բաց է թողնում պատասխանը, այլ հարց է:

շարունակությունը՝ կայքում