«Վոինի» կադրերը վերադառնում են

Հանրային ու սոցիալական տիրույթներում ակտիվորեն քննարկվում են Կառավարության մեջ քոչարյանական կադրերի ներթափանցման մասին լուրերը։ Ասել է թե՝ պարոն «Վոյինի» կադրերը վերադառնում են ու ուրվագծում նրա վերադարձը։ Ռոբերտ Քոչարյանի վերադարձի մասին կարծիք գրել չեմ պատրաստվում ոչ այն պատճառով, որ բազմիցս գրել կամ հիշատակել եմ, այլ պարզապես համարում եմ, որ պարոն երկրորդ նախագահը, չնայած իր մեջ մինչ օրս նստած փոքրիկ Հիտլերի, հատկապես պաշտոնանկությունից հետո բավականին ժամանակ է ունեցել վերաիմաստավորվելու և հասկանալու իր վերադարձի աննպատակահարմարարությունը։ Քաղաքականության մեջ, ինչ խոսք, ժամանակավոր պաուզան շատ կարևոր և քաղգործչի համար կենսական նշանակություն ունեցող տարր է, սակայն Քոչարյանի դեպքում դա հակառակ էֆեկտը տվեց։ Պաշտոնանկությունից հետո սպասվում էր, որ նախկին նախագահը կփակվի իրեն պատկանող վիլլաներից մեկում, հարցազրույցներ գոնե մի տևական ժամանակ չի տա և կզբաղվի իր սիրած գործով՝ սերֆինգով կամ դահուկ քշելով։ Այս երեք կետերից, ցավոք, Քոչարյանը ի վիճակի եղավ կատարելու միայն երրորդը, որը բավարար չէր հանրության շրջանում գոնե մինիմալ սիմպատիա ու հետաքրքրություն առաջացնելու համար։ Իրար հետևից ոչինչ չասող հարցազրույցներ, դրանցում ոչ մի թիրախավորված պերսոնա և տնտեսական ու քաղաքական տեսական բառամթերք, որից երևի ինքն էլ թամամ գլուխ դեռ չէր հանում։
Եվ ուրեմն, եթե Քոչարյանի մոտ այսքանից հետո վերադարձի ցանկություն կա, ուրեմն նա պետք է հույս դնի իր սիրած դավադրության տեսության վրա։ Սակայն այս անգամ նա պիտի հաշվի առնի, որ ի տարբերություն 98 թվականի, իր դեմ ոչ թե իդեալիստ ու հեռատես Տեր-Պետրոսյանն է, ով պատրաստ է հեռանալ՝ հանուն վաղվա վերադարձի ու ճշմարտացիության, այլ մեկը, ով մտածում է ճիշտ հակառակը։ Այլ կերպ ասած, եթե կա մի հազվադեպ սկզբունք, որին Սերժ Սարգսյանը հետևում է, դա այսպես ասած նախկին նախագահների հանդեպ never again գործելաոճն է, ինչը ի դեպ համարում եմ ճիշտ մոտեցում։ Ինչ խոսք, եթե չկա վերադարձի հանրային գործիքակազմ, Քոչարյանը փորձում և փորձելու է կուլիսային տարբերակներով փորձել ստուգել տրամադրություններն ու տարբերակներ փորձել, սակայն պիտի հաշվի առնի, որ Սերժ Սարգսյանը ոչ միայն պակաս կուլիսային խաղացող չէ, այլև այս պահին գերազանցում է ակնհայտ վատ մարզավիճակում գտնվող երկրորդ նախագահին։ Իսկ թե ինչու են իշխանության մեջ գնում վերադասավորումներ, ընդ որում թե օլիգարխ և թե ինտելեկտուալ շրջանակներում, կարծում եմ, տեղավորվում է Սարգսյանի՝ «լրջանալու պահը» կոնտեքստում։ Ավելին, եթե այդ գործընթացը տեղի է ունենում Քոչարյանի կադրերի միջոցով, ուրեմն այստեղ մտածելու առիթ ունի ոչ թե Սարգսյանը, այլ հենց ինքը՝ Քոչարյանը։

Նարեկ ԱԴԱՄՅԱՆ, վերլուծաբան