«Էսի կոխեց սրտիցս». Արտակը դանակով սպանել է իր կատակը չհասկացած ծանոթին

Առաջին / Կենտրոն և Նորք–Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում Մնացական Մարտիրոսյանի նախագահությամբ ավարտվել է Արտակ Հովհաննիսյանի գործի դատական քննությունը:

35-ամյա Արտակ Հովհաննիսյանին մեղադրանք էր առաջադրված դիտավորյալ սպանության համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 1-ին մասով:

2016 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, ժամը 23-ն անց 30-ի սահմաններում «Արամյանց» բժշկական կենտրոնից ահազանգ է ստացվել, որ բուժօգնության է դիմել 43-ամյա Հարություն Գալստյանը, ով րոպեներ անց վերակենդանացման բաժանմունքում մահացել է:

Սեպտեմբերի 21-ին ինքնակամ ոստիկանություն է ներկայացել սպանության համար կասկածվող Արտակ Հովհաննիսյանը, ով հայտնել է, թե դեպքից հետո թաքնվում էր Հրազդանի կիրճում:

Ըստ դատական ակտի՝ 2016 թվականի սեպտեմբերի 18-ին, ժամը 21-ի սահմաններում Արտակ Հովհաննիսյանն այցելել է Չկալովի փողոցում ապրող ծանոթին, ում որդին բանակից կարճաժամկետ արձակուրդ էր եկել, այդ առիթով նրանց բակում փոքրիկ խնջույք էր կազմակերպված:

Ժամը 23-ի սահմաններում Արտակ Հովհաննիսյանն ու տուժող Հարություն Գալստյանը բնական կարիքները հոգալու համար դուրս են եկել խնջույքի վայրից, փողոցն անցել ու գնացել են «Արամյանց» բժշկական կենտրոնի բակի կողմը: Արտակ Հովհաննիսյանը կոպիտ կատակ է արել, ինչը Հարությունին դուր չի եկել:

Նրանց միջև քաշքշուկ ու ծեծկռտուք է սկսվել, որի ժամանակ Հարություն Գալստյանը բռունցքով հարվածել է Արտակի գլխին, իսկ Արտակ Հովհաննիսյանը իր մոտ եղած դանակով հարվածել է Հարությունի կրծքավանդակի ձախ մասին, վնասել է սիրտը և արդյունքում Հարություն Գալստյանին զրկել է կյանքից:

Վկա Արշավիր Հ.-ն հայտնել է, որ դեպքի օրը իր քրոջ բակում փոքրիկ խնջույք էր՝ նրա որդին բանակից կարճաժամկետ արձակուրդ էր եկել:

Տուժող Հարությունը քրոջ ամուսնու՝Վագոյի հորեղբոր տղան էր: Ինքը նրա հետ շատ մտերիմ էր, մշտապես մեծ հարգանքով էր նրան վերաբերվում: Հարությունը նույն փողոցում՝ մի քանի տուն այն կողմ էր ապրում: Արտակ Հովհաննիսյանը նախկինում ապրել է Հարություն Գալստյանի հարևանությամբ: Արտակը շուրջ 12 տարի բացակայել է Հայաստանից, ինչքան ինքը տեղյակ է՝ նա Ռուսաստանում դատապարտված է եղել սպանության համար: Հայաստանում էլ է նախկինում դատվել:

Արտակը վերջերս էր Հայաստան վերադարձել ու վարձով ապրում էր Բանգլադեշ թաղամասում: Նա ժամանակ առ ժամանակ շփվում էր իր հետ:

Դեպքի նախորդ օրն ինքը հանդիպել է Արտակին ու ասել է, որ քրոջ տղան բանակից արձակուրդ է գալու:

Այդ կապակցությամբ սեպտեմբերի 18-ին քրոջ տանը՝ բակում, սեղան են բացել: Խնջույքի կեսին բանակից եկած տղան ու նրա ընկերները ինչ–որ տեղ են գնացել: Իրեն զանգահարել է Արտակը, ինքն ասել է, որ քրոջ բակում մասնակցում է խնջույքի: Արտակը ցանկություն է հայտնել ներկա լինելու, ինքն էլ բնականաբար հրավիրել է…

Խնջույքի վերջում սեղանի շուրջ նստած էին ինքը, Հարությունը, Արտակը, քրոջ ամուսինը:

Բնական կարիքները հոգալու համար Հարությունը որոշել է գնալ «Արամյանց» բժշկական կենտրոնի բակում գտնվող «Ջունգլիի բուդկա» կոչվող վայրը: Արտակը գնացել է նրա հետ: Քանի որ Հարությունն առաջարկել էր մոտակա բար գնալ ու գարեջուր խմել, ինքն էլ գնացել է դեպի այդ բարը: Բայց րոպեներ անց լսել է Արտակի ու Հարությունի գոռգոռոցը:

Վերջիններս իրար հարվածելով դուրս են եկել «Ջունգլիի բուդկայի» հետևից: Ինքը լսել է, որ Արտակը գոռացել է Հարությունի վրա. «Խի, դու ո՞վ ես, որ իմ հետ տենց խոսաս»:

Ինքը գնացել է, որ նրանց բաժանի: Քիչ անց էլի մարդիկ են մոտեցել: Խառնաշփոթ էր, ինքը շատ մանրամասներ չի ֆիքսել: Լսել է, որ Արտակը Հարությունին ասել է. «Խի, դու իմ հետ կարաս ըտենց խոսա՞ս»: Հարությունն էլ ասել է. «Հլը սրան նայի, ա՛յ լակոտ, որ պետք ըլնի, կարամ մի հատ էլ չափալախեմ»:

Քաշքշուկը տևել է մոտ երեք րոպե:

Քանի որ Արտակը շատ էր ագրեսիվացել, ինքը բռնել է նրան, իսկ նա «կապիկի պես թռվռալով»՝ իրեն ասել է. «Թող, է, հլը թող ինձ, տենամ՝ էտի ոնց ա հետս խոսում…»:

Այդ ժամանակ Հարությունը մոտեցել ու բռունցքով խփել է Արտակի գլխին: Արտակը դուրս է պրծել իր ձեռքից, իսկ ակնթարթներ անց Հարությունը ձեռքը դրել է սրտին ու Վագոյին ասել է. «Վագո՛, էսի խփեց, կոխեց սրտիցս էսի»:

Այդ խոսքերից անմիջապես հետո Արտակը փախել է: Ինքը վազել է նրա հետևից, բայց չի կարողացել բռնել: Հետ է դարձել:

Շոկային վիճակում էր, տուն է մտել, օղի ու գարեջուր է վերցրել, գնացել է իրենց թաղամասում գտնվող խաչքարի մոտ, հետո քայլել ու խմել է: Դեպքից մի քանի ժամ հետո զանգել է Վագոյին՝ քրոջ ամուսնուն, իմացել է, որ Հարությունը մահացել է: Այնքան է բարկացել, որ իր հեռախոսը հարվածել ու կոտրել է, հետո պատահական տաքսիով գնացել է Թոխմախի գերեզմանատուն՝ հոր ու պապի շիրիմներին այցի, մինչև լուսադեմ մնացել է այնտեղ: Առավոտյան գնացել է Արեշում բնակվող ընկերոջ տուն, պատմել է կատարվածը, հուզվել ու լաց է եղել՝ ընկեր էր կորցրել, իսկ երեկոյան իրեն տուն են տարել…

Արտակ Հովհաննիսյանը իրեն մեղավոր չի ճանաչել՝ պնդելով, որ տուժողին սպանելու դիտավորություն չի ունեցել:

Նա հայտնել է, որ հոգեկան խնդիրներ ունենալու պատճառով բանակում չի ծառայել: Հայաստանում և Ռուսաստանում ապրելու ընթացքում մի քանի անգամ դատապարտվել է: Ինքը երկար տարիներ ապրել է Չկալովի փողոցում, այնտեղ ընկերներ ունի:

Իր ընկեր Արշավիրից իմացել է, որ նրա քրոջ տղան բանակից արձակուրդ է եկել, փոքրիկ խնջույք են անում, ցանկացել է մասնակցել ու բանակից եկած տղային տեսնել:

Արտակ Հովհաննիսյանը նշել է, որ երբ ինքն ու Հարությունը գնացել են բնական կարիքներ հոգալու, ինքը կատակել է, Հարությունին դուր չի եկել իր կատակը: Նա իրեն դիտողություն է արել ու ամոթանք է տվել: Նույնիսկ ապտակել է:

Ինքը բացատրել է, որ կատակ է արել, բայց Հարությունը շարունակել է իրեն կոպտել, նորից է ապտակել: Իրենք սկսել են վիճել ու քաշքշել միմյանց: Մոտեցել են մի քանի հոգի, հետևից բռնել են իր ձեռքերը: Փորձել են հեռացնել:

Հարությունը մոտեցել ու բռունցքով մի քանի անգամ հարվածել է իրեն: Ինքը սաստիկ բարկացել է, «ուղեղը մթագնել է», չի կարողացել ղեկավարել իրեն ու որոշել է գրպանից հանել մշտապես մոտը գտնվող ծալովի դանակը: Ցանկացել է հարվածել Հարությունի ոտքերին, որ նա իրեն այլևս չխփի: Բայց քանի որ իր ձեռքերը բռնում ու փորձում էին իրեն հետ պահել, ինքը չի կարողացել ղեկավարել ձեռքի շարժումն ու հարվածել է Հարությունի կրծքավանդակին: Նկատել է, որ Հարությունի կրծքին արյուն հայտնվեց, խառնվել է, դանակը ձեռքին դիմել է փախուստի:

Տաքսիով տուն է գնացել՝ ճանապարհին դեն է նետել դանակը: Տանը փոխնորդ շորեր է վերցրել, գնացել է Հրազդանի կիրճ: Հագի շորերը պատռել ու գցել է Հրազդան գետը, ոտքով գնացել է Ծիծեռնակաբերդի անտառ, որտեղ դեն է նետել իր բջջային հեռախոսը: Գիշերը մնացել է այնտեղ, առավոտյան դուրս է եկել, մի անծանոթից հեռախոս է խնդրել, համացանցից իմացել է, որ Հարությունը մահացել է:

Այդ լուրն իր վրա շատ է ազդել: Ինքը վախից տուն չի գնացել: Մինչև սեպտեմբերի 21-ը մնացել է Հրազդանի կիրճում, ապա ներկայացել է ոստիկանություն:

Դատարանում Արտակ Հովհաննիսյանն ասել է, թե դանակը Հարությունի ձեռքում էր, նա ցանկանում էր իրեն խփել: Ինքը նրա դանակն է վերցրել ու խփել… Արտակը նշել է, թե Հարությունին ինքը չի հայհոյել, ինքը միշտ հարգանքով է վերաբերվել նրա ընտանիքին: Հարությունն իրեն ուժեղ հարվածներ է հասցրել, ինքը ցանկացել է իմանալ՝ ինչո՞ւ է հարվածում: Հարությունը եղել է հաղթանդամ, բարձրահասակ՝ շուրջ երկու մետր բոյով, 100 կիլոգրամից ավելի քաշով, իսկ ինքը փոքրամարմին է… Նախաքննության ժամանակ չի ցանկացել ասել, որ դանակը սկզբում եղել է Հարությունի ձեռքին…

Դատարանը հաշվի է առել, որ Արտակ Հովհաննիսյանը վատառողջ է՝ հոգեկան առողջության խնդիր ունի, բայց ճանաչվել է մեղսունակ, պատիժը կրելու ընթացքում պետք է գտնվի բժշկական հսկողության ներքո:

Դատարանը հաշվի է առել նաև Արտակ Հովհաննիսյանի անձը՝ այն, որ նախկինում կատարել է միջին ծանրության և առանձնապես ծանր հանցագործություններ՝ արձանագրվել է հանցագործությունների կատարման առանձնապես վտանգավոր ռեցիդիվ: Հանցագործության կատարման պահին նա եղել է ալկոհոլի ազդեցության տակ:

Արտակ Հովհաննիսյանը մեղավոր է ճանաչվել դիտավորյալ սպանության համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 1-ին մասով, և դատապարտվել է 12 տարի ազատազրկման:

Պատժի սկիզբը՝ 2016 թվականի սեպտեմբերի 21-ից: