Կապիտալի վերաբաշխում Հայաստանում. ում է անցնում պետությունը

Լրագիր / Ֆինանսների նախարար Վարդան Արամյանն, ամփոփելով կառավարության գործունեությունը, հայտարարել էր, որ Հայաստանն արտաքին պարտքի շնորհիվ ֆինանսական հոսքերի խնդիրը լուծելու մոտեցումից անցնում է ներքին պարտքի շեշտադրմանը, այսինքն հույսը դնում է ներքին փողերի վրա:
Դա զարմանալի չէ՝ արտաքին պարտքը հասել է այնպիսի չափի, որ արդեն գրեթե գերազանցում է ՀՆԱ 50 տոկոսը, եւ շարունակում է աճել: Ընդ որում, պարտքն աճում է թերեւս ավելի արագ, քան տնտեսությունը: Եվ ավելին՝ պարտքի աճն էլ ոչ թե տնտեսության աճի խնդիր է լուծում, այլ ավելի շատ ընդամենը գոյության: Իսկ այդպես, թեեւ այսօր չկա դեֆոլտի հեռանկար, բայց այն արդեն 7 սարի հետեւում չէ:
Ու քանի ուշ չէ, կառավարությունը որոշում է անցնել ներքին պարտքի: Դրա զուտ տնտեսական նպատակահարմարության, դրական եւ բացասական էֆեկտների շուրջ կբանավիճեն տնտեսագետները, սակայն խնդիրn անկասկած ունի նաեւ ներքաղաքական, ներհամակարգային շերտեր:
Ներքին պարտքը ենթադրում է ներքին շուկայում պետական պարտատոմսերի թողարկում, որոնք պետք է գնեն քաղաքացիները կամ իրավաբանական անձինք: Իսկ ովքե՞ր են Հայաստանում գնողունակ: Հայաստանում գնողունակ են հիմնականում նրանք, որոնք այսպես ասած իշխանունակ են, այսինքն տիրապետում են իշխանության լծակներին: Պետք է ենթադրել, որ թողարկվող պետական պարտատոմսերը հայտնվելու են այն մարդկանց ձեռքում, որոնց ձեռքում հայտնվել է Հայաստանի տնտեսությունն ամբողջությամբ: Իսկ Հայաստանի տնտեսությունն այն մարդկանց ձեռքում է, որոնց ձեռքին է նաեւ իշխանությունը:

շարունակությունը՝ կայքում