Վարչապետի «շան լափը» դուր չի եկել դաշնակներին․ «ՉԻ»

«Չորրորդ իշխանությունը» գրում է․

Ռուսերեն մի լավ բառ կա` обструкция։ Իմաստով հայերեն նշանակում է «շան լափ»։ Մոտավորապես այսպիսի օբստրուկցիայի ենթարկեց վարչապետ Կարեն Կարապետյանը ՀՀ էկոնոմիկայի եւ մշակույթի նախարարներ Արծվիկ Մինասյանին եւ Հասմիկ Պողոսյանին։

Ինչպես եւ սպասվում էր, վարչապետի «շան լափը» դուր չէր եկել դաշնակներին։ Նույնիսկ, կարելի է ասել, զայրացրել էր։ Այն աստիճան, որ երեկ ԱԺ ճեպազրույցների ժամանակ ՀՅԴ խմբակցության ղեկավար Արմեն Ռուստամյանը Արծվիկ Մինասյանի հասցեին արված վարչապետական դիտողությունները շոու համարեց. բա այդպես չի կարելի, խոսելու ոճը պետք է փոխի եւ այլն։

Բայց ավելի հետաքրքիր էր Արմեն Ռուստամյանի մյուս խոսքը։ Հարցնում են, որ մի կողմից Կարեն Կարապետյանին գործելու ազատություն են տվել, մյուս կողմից կա ՀՀԿ-ՀՅԴ կոալիցիոն հուշագիրն ու համաձայնագիրը, հիմա ո՞նց պիտի լինի։ Արմեն Ռուստամյանն էլ պատասխանեց, թե կա հուշագիր, իրենք դրա համաձայն ունեն երեք պորտֆել։ Իսկ վարչապետին տրված ազատության վերաբերյալ նշեց. «Ազատությունը գիտակցված անհրաժեշտություն է։ Ազատությունը սանձարձակություն չի։ Այն ենթադրում է տեղավորվել բոլոր այն համաձայնությունների մեջ, որոնք արդեն ձեռք են բերված»։

Այլ խոսքերով, Արմեն Ռուստամյանը ասում է, որ իրենց չի հետաքրքրում Կարեն Կարապետյանին տրված քարտ-բլանշը, ու վարչապետը պետք է համակերպվի կոալիցիոն համաձայնագրով ստացած երեք նախարարական պորտֆելների հետ։ Այսինքն, այդ համաձայնագիրը յուրօրինակ «նարուշիլովկա» է, որն ամեն տեղ անցնում է։ Լավ նախարարներ կլինեն, վատը կլինեն, «նարուշիլովկան» իր գործն անում է։ Դրա վառ վկայությունն էլ հենց Արմեն Ռուստամյանի «մուննաթն» էր վարչապետի վրա։ Այս դեպքում Ռուստամյանի զայրույթը կապված էր ոչ թե նրա հետ, որ վարչապետը նախարարին դիտողություն է արել, այլ որ` դիտողություն է արել կուսակցական ընկերոջը` ում վրա ուզում ես մատ թափ տու, բայց մեր դաշնակ ընկերոջ խաթրին չկպնես։

Այստեղ լուրջ հակասություն կա։ Կարեն Կարապետյանը, որքան հասկացանք, ՀՀԿ-ի վարչապետը չէ։ Նա նշանակվել է ոչ կոալիցիոն համաձայնագրերի շրջանակներում։ ՀՅԴ-ՀՀԿ համաձայնագիրը ձեռք է բերվել Հովիկ Աբրահամյանի օրոք, կարելի է ասել` նաեւ վերջինիս համաձայնությամբ։ Ի դեպ, նշենք, որ իր պաշտոնավարման տարիներին Հովիկ Աբրահամյանն էլ է կառավարության նիստերի ժամանակ զայրացել, դիտողություններ արել այս կամ այն պաշտոնյային, բայց դրանց առթիվ ՀՅԴ-ն երբեւիցե որեւէ արձագանք չի տվել, չի ասել, որ դրանք շոուներ են։

ԱԶԱՏՈՒԹՅԱՆ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐԸ

Ինչեւէ, հիմա նոր վարչապետ է նշանակվել։ Ենթադրաբար, Կարեն Կարապետյանն ունի իր ծրագրերը, ցանկանում է իր թիմը ձեւավորել։ Սա բոլորովին այլ կառավարություն է։ Ու տրամաբանությունը հուշում է, ՀՅԴ-ն այս դեպքում կամ պետք է ետ կանչեր իր նախարարներին, կամ հանդիպեր վարչապետի հետ, մի հատ ճշտեին, ցանկանո՞ւմ է Կարեն Կարապետյանը աշխատել երեք դաշնակ նախարարների հետ, տեսնո՞ւմ է վերջիններիս իր թիմում։ Եթե այո, ապա ՀՅԴ-ն ճիշտ կաներ մի հատ նոր կոալիցիոն հուշագիր, կամ նման մի բան ստորագրեր, ու այս դեպքում` Կարեն Կարապետյանի հետ, որտեղ կընդգծվեր, թե ինչպես են շարունակելու իրենց համագործակցությունը։

Թե չէ նոնսենս է. այդ երեք դաշնակ նախարարները նոր կառավարությունում օտարածին մարմիններ են ընկալվելու, անկախ պետության պես մի բան, որոնց Կարեն Կարապետյանը ստիպված պետք է լինի հանդուրժել։ Վստահ ենք, որ նոր վարչապետը ցանկանում է նաեւ այս երեք նախարարներից ազատվել, ու դրա համար է Ռուստամյանն ասում, որ քեզ ազատություն տվել են, բայց այդ ազատության սահմանը ավարտվում է ՀՅԴ-ի մատույցներում։

Այնպես որ, Կարեն Կարապետյանն առայժմ ստիպված է սահմանափակվել բարձրաստիճան պաշտոնյաների քավոր, եղբայր, սանիկներից կառավարությունը մաքրելով ու համակերպվել այս անհասկանալի վիճակի հետ։

ՃԻՏԻՆ ԲԵՌԸ

Օրինակ, երեկ ԱԺ նախկին պատգամավոր Վիգեն Խաչատրյանը մի հետաքրքիր դիտարկում արեց. նա դրական էր գնահատել Կարեն Կարապետյանին վարչապետ նշանակելու փաստը, քանի որ նոր վարչապետի «ձեռքերը եւ ոտքերը» կապված չեն, ու նա կարող է սկսել ինչ-որ քայլեր կազմակերպել. «Այս առումով, կարծում եմ, վատ ընտրություն տեղի չի ունեցել, լավ ընտրություն է եղել, որը հույս է ներշնչում, որ կարող են բարեփոխումներ սկսել։ Մեզ պետք էր մի մարդ, որը ծանրաբեռնված չէ անցյալի բեռով, եւ կարծում եմ, որ լավ ընտրություն է տեղի ունեցել», ասել էր նա։

Կապրենք` կտեսնենք, թե որքանով է ճիշտ ընտրություն կատարվել, բայց խնդիրն էլ հենց այն է, որ Կարեն Կարապետյանն արդեն իսկ ծանրաբեռնված է անցյալի բեռով եւ այդ բեռը կոչվում է կոալիցիոն հուշագիր, ու այդ բեռը ինքը պետք է տանի։