Ինչ որ բա՞ն է կատարվել
ՔաղաքականությունԼրագիր / Երեկ խորհրդարանը քննարկում էր հայ-ռուսական միացյալ զորախմբի վերաբերյալ համաձայնագիրը վավերացնելու հարցը: Հայ-ռուսական ցանկացած համաձայնագիր հատկապես 2014-ի կնքված գազային եւ այլ համաձայնագրերի փաթեթից հետո մշտապես տագնապի տեղիք է տալիս, քանի որ դրանցում ակնառու է ռուսական շահը, սակայն չի երեւում հայկականը, եւ կամ անհասկանալի է մնում՝ ինչ է դրանից ստանում Հայաստանը:
Նման դեպքերում հայ պաշտոնյաները դեմքի խորհրդավոր արտահայտությամբ ակնարկում են անվտանգության ու Ղարաբաղի խնդիրները՝ իբր ամեն ինչ զիջելով ռուսներին, մենք ստանում ենք էժան զենք, գումարած Ղարաբաղն էլ «չենք տալիս»:
Հիմա հերթը հասել է «էժան զենքին»՝ բանակին. Խորհրդարանում են մի շարք հայ-ռուսական համաձայնագրեր, որոնք մեծ աղմուկ են հանել: Դրանցից մեկն էլ երեկ քննարկվում էր ԱԺ-ում:
Անհանգստության պատճառները շատ են: Ապրիլի պատերազմից հետո շատ փորձագետներ կանխատեսումներ էին անում, որ ռուսները ձեռնամուխ են լինելու հայկական բանակի «աբսորբցիային»՝ Հայաստանի ինքնիշխանության վերջին օղակը վերահսկության տակ առնելու համար: Պաշտպանության ոլորտի հայ-ռուսական վերջին համաձայնագրերում կան դրույթներ, որոնք հիմք են տալիս պնդել այս հանգամանքը:
Իշխանությունը հերքում է այս հանգամանքը, ասում է, թե համաձայնագրերը լրացուցիչ կարողություններ են մեր բանակի համար, բայց չի կարողանում համոզիչ փաստարկներ բերել, թե ինչ կարողություններ են դրանք: Եթե իսկապես դրանք լրացուցիչ հնարավորություն են ու ամրապնդում են մեր պաշտպանությունը, ապա ինչ դժվար է այդ մասին խոսելը:
շարունակությունը՝ կայքում