Քանի որ իշխանությունները վատն են, ես իրավունք ունեմ քեֆ անելուց պղծել մեր գետափերը

«Առավոտ»-ն իր խմբագրականում գրում է․

Այն, որ Հայաստանի քաղաքացիները չեն սիրում իրենց իշխանություններին, դա նորմալ է՝ իշխանությունը հեչ սիրելու բան չի, եւ ոչ միայն Հայաստանում: Փոքր-ինչ ավելի տարօրինակ է, որ մենք չափազանցված պատկերացումներ ունենք «հարեւանի հարսի» մասին («ա՜յ, Վրաստանո՜ւմ»): Բայց առավել հետաքրքիր է, որ իշխանությունների հանդեպ մեր զգացմունքները տարածվում են Հայաստանում ամեն ինչի վրա, նաեւ այնպիսի երեւույթների վրա, որոնք իշխանությունների հետ բացարձակապես կապ չունեն՝ ընդհուպ մինչեւ բնությունը ու եղանակը: Այսինքն՝ մոտավորապես այսպես. քանի որ Հայաստանի իշխանությունները վատն են, ես իրավունք ունեմ «քեֆ անելուց» ապականել մեր գետերն ու դրանց ափերը: Կամ՝ քանի որ իշխանությունները վատն են, հետեւաբար մեր երկրում ամենավատ կլիմայական պայմաններն են՝ ամռանը շոգ է, ձմռանը՝ ցուրտ: Էլ ուր մնաց, որ մենք ուրախանանք կամ հպարտանանք որեւէ հասարակական երեւույթով, օրինակ՝ մայրաքաղաքի բարեկարգմամբ: Ես, օրինակ, ուրախանում եմ, որ երբ դուրս եմ գալիս «Հանրապետության հրապարակ» մետրոյի կանգառից եւ գնում եմ դեպի Վարդան Մամիկոնյանի արձան, նախկին բոմժանոցի փոխարեն՝ տեսնում եմ գեղեցիկ պուրակ շատրվաններով, այնուհետեւ նորմալ տոնավաճառ: Երբ Լենինգրադյան փողոցից մի քանի րոպեում լավ ճանապարհով հասնում եմ օդանավակայանի ճանապարհ: Երբ «Երիտասարդական» մետրոյի կողքի անցման մեջ այլեւս քիթս չեմ փակում (հայտնի պատճառներով), այլ տեսնում եմ լուսավոր, ժամանակակից սրճարաններ եւ խանութներ: Գրեթե չեմ կասկածում, որ այս տողերը կարդացողներից շատերը թվարկածս երեւույթների մեջ նույնպես արատներ կտեսնեն կամ կխորանան այն պատճառների մեջ, թե ինչու եմ ես սա գրում (չլինի՞ մեկին գովազդում եմ): Իշխանություններին ատելու պատճառով մարդիկ չեն ուզում ընկալել, որ դա իրենց գետերն ու ափերն են, իրենց քաղաքն է, իրենց ՊՊԾ գունդը (որի վրա չի կարելի զենքով հարձակվել), իրենց բանակն է, իրենց տանկերը, իրենց հրետանին, «Իսկանդերները», իրենց շքերթն է, իրենց երկրի անկախությունը, իրենց Տոնը: Զորահանդեսի պատրաստությունն, այո, 3 օր անհարմարություններ է պատճառել մեր վարորդներին, նրանցից շատերը 1-2 ժամ մնացել են խցանումների մեջ: Բայց սեւեռվել այդ հանգամանքի վրա, այդ ժամանակավոր անհարմարությունները դարձնել խոսակցության միակ եւ գլխավոր առարկան՝ դա, ինձ թվում է, խոսում է զանգվածային հոգեբանության անառողջ երեւույթների մասին: Մարդիկ մոռանում են, թե ո՛ր իրադարձության համար է այդ զորահանդեսը: Ի վերջո, չեն կարողանում ըմբոշխնել Տոնը, որը կապ չունի ներկա, նախորդ եւ ապագա իշխանությունների հետ: …Անկախ նրանից՝ փողոցները բաց են, թե փակ, ես քաղաքի կենտրոնում գերադասում եմ տեղափոխվել մետրոյով: Ի դեպ, ես էլ մի բանից բողոքեմ. ինչո՞ւ չկան մետրոյի «մշտական» տոմսեր:

ԱՐԱՄ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ