Սերժ Սարգսյանը կտրում է շղթան

Առաջին / Հայաստանի իշխանության խնդիրը, անկասկած, շատ ավելի խորն է, քան զուտ 2018-ի ապրիլին վարչապետի նշանակման հարցը: Այդ հարցն ընդամենը մեկն է այն բազմաթիվ հարցերից ու իրավիճակներից, որ իշխանության խնդիրն առաջացրել է անցնող տարիների, գրեթե երկու տասնամյակի ընթացքում: Իշխանության փոխանցման սահմանադրական մեխանիզմի բացակայությունը դարձել է խնդիր ոչ միայն պետության ու հանրության, այլ նաև հենց իշխանության համար: Հայաստանի իշխանությունը բախվել է այսպես ասած ֆորմալ դեմոկրատիայի և ոչ ֆորմալ ամբողջատիրության հակասությանը, կանգնել այդ փաստի առաջ: Դա էլ բերում է խորքային ճգնաժամի թե՛ պետական ու հանրային, թե՛ ներիշխանական մակարդակում:

Իրականում անորոշությունն առաջացնում է ոչ թե Սերժ Սարգսյանի հետագա պլանների՝ այսպես ասած չգաղտնազերծվածությունը, այլ ճգնաժամը, որի առաջ է համակարգը տևական ժամանակ: Հայաստանում իշխանությունը ոչ միայն հանրությունից, այսպես ասած քաղաքացուց է խլվում, այլ նաև հենց իշխանության թևերից: 1998-ին իշխանությունը գործնականում խլվել է տեր-պետրոսյանական թևից կամ բևեռից: 1999 թվականին իշխանության անցումը ևս տեղի է ունեցել այսպես ասած ուժային տարբերակով՝ Հոկտեմբերի 27-ի հետևանքով: Անկախ 27-ի կազմակերպիչների վերաբերյալ հանրային տարբեր խմբերի դատողություններից, անկախ հնարավոր կամ անհնար, մտացածին կամ իրական վարկածներից ու պատճառներից, մի բան փաստ է՝ որ այդ ոճրագործությունից հետո Հայաստանում ձևավորվել է նոր իշխանություն, ինչը նաև չէր կարող տեղի չունենալ՝ ի վերջո Հայաստանը չէր մատնվելու անիշխանության: Փաստ է սակայն, որ տեղի է ունեցել հերթական այսպես ասած ոչ սահուն անցումը:

շարունակությունը՝ կայքում