Ռուբեն Վարդանյանը հավակնել է իշխանության գալ, բայց մերժվել է․ նոր մանրամասներ

shame.am կայքում կարդում ենք․

Գործարար Ռուբեն Վարդանյանը վերջին տարիներին սկսել է հաճախ վերհիշել Հայաստանը (առաջներում այդպես չէր): Մեծ-մեծ նախագծեր է իրականացնում, մրցանակներ է սահմանում, հաստատություններ է բացում: Բայց սահմանադրական փոփոխությունների հանրաքվեի շրջանում պատկերը մի փոքր փոփոխության ենթարկվեց, ավելի ճիշտ՝ նոր բաղադրիչներով համալրվեց: Խոսք էր գնում այն մասին, որ Վարդանյանը իշխանական հավակնություններ ունի: Բանը հասավ նրան, որ սկսեցին խոսել, թե հատկապես նա է ստանձնելու հաջորդ իշխանության ղեկը։

Հիմա արդեն նոր մանրամասներ են ի հայտ գալիս, համաձայն որոնց Վարդանյանը անգամ այդ հարցը քննարկել էր բարձրագույն իշխանության հետ, բայց մերժում էր ստացել։

Սա հասկանալի է, ոչ ոք չի պատրաստվում սկյուտեղի վրա նրան մատուցել այն, ինչը ունենալու իրավունքը չի վաստակել: Բայց արի ու տես, որ այդ մերժումը Ռուբեն Վարդանյանի համար դաս չի եղել: Հիմա էլ գրում են այն մասին, որ վարչապետին փոխելու օրերին Վարդանյանը կրկին հիշեցրել է իր մասին՝ առաջարկելով վարչապետի պաշտոնն իրեն տալ, սակայն նորից մերժվել է։

Ինչ խոսք, հարուստ գործարարի համառությունը նախանձ է շարժում: Բայց խոսքն այս պահին այլ բանի մասին է: Ի՞նչն է հիմք տվել Վարդանյանին՝ ինքնառաջադրվել որպես Հայաստանի նախագահ կամ վարչապետ: Այն հանգամանքը, որ նա շատ փո՞ղ ունի: Ինչո՞ւ Վարդանյանը երբևէ չի դիմել Հայաստանի իշխանություններին իր հայրենիքում իբրև տրակտորիստ, կամ պատշար, կամ մատուցող աշխատելու համար: Դրանք պատվաբեր չե՞ն: Իր հագով չե՞ն այդ գործերը:

Ցավալի է, եթե Վարդանյանը հակված է այն մտքին, որ ինքը ծնվել է նախագահ կամ վարչապետ լինելու համար, իսկ մյուսներին ճակատագիրը դա չի խոստացել, քանի որ Ռուբեն Վարդանյանը մեծահարուստ է, իսկ նրանք աղքատ: Ստացվում է, որ այս հայ գործարարի համար Հայաստանում բարձրագույն իշխանական պաշտոնները վաճառքի ենթակա ապրանքներ են, և իր միջոցները թույլ են տալիս գնել նախագահի կամ վարչապետի աթոռները: Միայն թե այս անգամ առևտուրը չստացվեց: Վարդանյանը ստիպված է կամ դրանից հետևություններ անել, կամ կրկին փորձել: