Այս պահին ոչ ոք «վիզ չի դնում» հանուն համակարգի

Ապրիլին պարզ դարձավ, որ զինված ուժերում բազմաթիվ խնդիրներ կան, խնդիրների մի ահռելի մաս կապված էր ոչ արդյունավետ կառավարման, կոռուպցիայի, անգործության հետ, բայց մեկ այլ, ոչ պակաս ու ավելի վտանգավոր մաս էլ կապված էր առանձին մարդկանց ու խմբերի հակադիր ամբիցիաների հետ:
Հուլիսյան դեպքերն էլ ցույց տվեցին, որ խնդիրներ կան նաև ԱԱԾ-ում, հիմա պարզ դարձավ, որ ըմբոստացել է նաև դատախազը (որը ներիշխանական կոնկրետ խմբերից մեկի ներկայացուցիչն է):
Բացի այդ, հուլիսին կաղում էր նաև պաշտոնական քարոզչությունը, և չորս-հինգ օր քաղաքական դիսկուրսը մեդիայում և հարթակներում միանգամից զիջվեց, ու եթե չլինեին այդ զիջումը մսխած խզմալյան-կիվիրյանները, դժվար կլիներ խուսափել ֆեյսբուքի ու մեդիադաշտի հանդեպ վերահսկողությունից կորստից:
Փաստացի այս պահին բացի Վովա Գասպարյանի ղեկավարած կանտորայից, ոչ ոք «վիզ չի դնում» հանուն համակարգի: ՀՀԿ-ն չի խառնվում, որովհետև հավես չունի գլուխը ցավի տակ դնել ու համ էլ չի հասկանում իրավիճակի ողջ լրջությունը, օլիգարխները չունեն առաջվա էնտուզիազմը, քանի որ հոգու խորքում դժգոհ են Ազատիչից և միայն ուղիղ հրամանի դեպքում են գործին կպնում:
Դեռևս վաղ է ասել, որ «ռեժիմը խուճապի մեջ է»: ԼՏՊ և ՀՅԴ քաղաքական լոյալությունն այս իրավիճակում պնդացնում են Ազատիչի դիրքերը, և հենց այս հիմքով էլ խոսվում է վստահության կառավարության մասին՝ յուրայիններին վախեցնելու և նոր դաշնակիցներ գտնելու ակնկալիքով:
Ամեն դեպքում ակնհայտ է համակարգային ճգնաժամի առկայությունը, որը պաշտոնների վերադասավորումներով չի լուծվելու, քանի որ խնդիրը նոր չէ, միշտ հետաձգվել ու լղոզվել է:
Մեծ հաշվով, արտառոց ոչինչ տեղի չի ունենում: Ինչպես շատ հետտոտալիտար համակարգերում է լինում ՝ իշխանությունը սկսում է ճգնաժամ ապրել ներքին խմորումների և հակադիր խմբերի հակադրության արդյունքում, ոչ թե պառլամենտական ընդդիմադիրների կամ փողոցի ճնշման ներքո:
Վերջին երկու գործոններն, իմիջայլոց, միշտ օգնել են իշխանությանը՝ ժամանակավորապես մի կողմ դնել համակարգային խնդիրներն ու մոնոլիտ կազմել: Հիմա, երբ գործոն չհանդիսացող ընդդիմություն կա, ոչ էլ հասարակական բավարար ինքնակազմակերպում, ժամանակն է պոպ-կոռն վերցնել և հետևել համակարգի ներքին խմորումներին:
Իրավիճակի առանձնահատկությունը կայանում է նրանում, որ Հայաստանին արտաքին մարտահրավեր է նետված, և այս ներքին վերադասավորումները տեղի են ունենում դրան զուգահեռ: Սա, թերևս, Սերժ Սարգսյանի ամենաթույլ տեղն է: Երբ արտաքին մարտահրավեր չկա, նա ամբողջովին վերահսկում է ներսը, երբ կա այդ մարտահրավերը, նրա ղեկավարած բազմադեմ համակարգը չի կարողանում կենսունակություն ցուցաբերել:

Լևոն Մարգարյան