EnterTrain-ը ներկայացնում է ինչպիսի կանայք երբեք չեն ամուսնանա:
«Ընկերուհիս արդեն 45 տարեկան է, բայց երբեք ամուսնացած չի եղել: Ամբողջ ուժը ներդրեց գովազդային բիզնեսում, սեփական ընկերություն ունի: Գիտի 3 լեզու, Դուբայ և Ամստերդամ է գնում շոփինգի, հանգստանում է Կուրամատի կղզում, հեշտությամբ վարում է իր նոր BMW-ն: Մենք երբեմն հանդիպում ենք և սուրճ խմում որևէ պաթոսային վայրում:
Նա երբեք չի թուլանում: Մատուցողին փայտոջիլի պես է նայում, նախքան պատվեր անելը պահանջում է շեֆ-խոհարարին և նրա համար քննություն է կազմակերպում: Նրան հնարավոր չէ պատկերացնել գյուղական զգեստով, արևածաղիկներ հավաքելիս: Նա ունի միայն բիզնես-ծրագիր, ժամանակի մենեջմենթ, ռազմավարություն, ցանկություն լինելու տղամարդու հետ, ով արդեն իրեն պարտք է»: Սա նկարագրություն էր մարդ-առարկայի, ում թվում է՝ ինքն «ուժեղ անհատ» է:
Իրականում այդպիսի կանանց միայնության պատճառը մակերևույթին է:

«Ամեն ինչ ինքնուրույն» կարգախոսով ապրող կնոջ էներգետիկան անճանաչելիորեն փոխվում է:
Ամեն ինչ փոխվում է՝ քայլվածքը, հայացքը, կեցվածքը, միմիկան, ծիծաղելու ձևը:
Այդ մեխանիզմից գլուխ հանելու համար պետք է հասկանալ՝ ինչի համար է ձևավորվում զույգը: Համենայն դեպս, ոչ սեքսի, կնիքի, ամուսնական մատանի գնելու համար, այլ իրար ուժեղացնելու և ստանալու համար այն, ինչը մենակ ձեռք բերել հնարավոր չէ:
Ներդաշնակ զույգը նույն մակարդակի մարդիկ են, բայց արմատապես տարբերվող էներգետիկ կառուցվածքով: Միայն այդ դեպքում լիարժեք փոխանակություն կստացվի: Իսկ եթե կինն էլ մի պարկ խնձոր ունի, տղամարդն էլ, նրանք իրար տալու ոչինչ չունեն:
Յուրաքանչյուրին պետք է ոչ թե սեփական կլոնը, առավել ևս՝ ոչ թե հակառակորդ, այլ զուգընկեր:
Չէ՞ որ որտեղ մրցակցություն է՝ այնտեղ պատերազմ է, որտեղ պատերազմ է, այնտեղ սիրո համար տեղ չկա:
Հաճախ այդպիսի կանանցից լսում ես, որ իրենց ավելի ուժեղ տղամարդ է պետք: Նրանք սպասում են ինտելեկտուալ և ֆինանսական «Ռեմբոյի», մինչդեռ պետք է իրենց վերադառնան և քիչ ավելի թույլ լինեն: Քիչ ավելի խոցելի: Քիչ ավելի անօգնական: Քիչ ավելի կանացի: Քիչ ավելի մարդ: