ՀՀԿ-ն փշրեց պատրանքը

1in.am-ը գրում է․

Վանաձորյան բեկման վերջին քայլը տապալվեց: ՀՀԿ-ն կարողացավ իրեն բնորոշ մեթոդներով հերթական անգամ պահպանել իշխանությունը՝ այս դեպքում մեկ առանձին վերցրած քաղաքի մասշտաբով:

Մյուս կողմից՝ եթե հաշվի առնենք, որ ՏԻՄ ընտրություններն ըստ էության համապետական ընտրությունների նախերգանքն էին, կարող ենք եզրակացնել, որ այսպիսով ՀՀԿ-ն փորձարկեց նաև համապետական մասշտաբում իշխանությունը պահելու տարբերակը, և 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում մենք ականատես կլինենք մոտավորապես նմանօրինակ մի պատկերի:

Սակայն մյուս կողմից՝ ակնհայտ դարձավ, որ այդ ընտրություններում ՀՀԿ-ն իսկապես անկարող է լինելու ապահովել բացարձակ մեծամասնություն, ինչպես 2007 և 2012 թվականներին: Եվ սա մի իրողություն է, որը անկասկած ստեղծում է նոր իրավիճակ, և ընդդիմադիր կամ այդպիսին հանդես եկող ուժերի խնդիրն է գտնել այդ իրավիճակում սեփական արդյունավետության առավել նպաստավոր և իրատեսական հնարավորությունները: Եվ այս իմաստով վանաձորյան կամ ՏԻՄ ընտրությունները ընդհանուր առմամբ շատ ուսանելի դաս են այդպիսի ուժերի համար:

Իհարկե, Հայաստանում խիստ լղոզված է ընդդիմադիր ուժ հասկացությունը, ինչը մեկ անգամ ևս վերահաստատվեց Վանաձորի քաղաքապետի ընտրություններում: Նախ՝ այդ ընտրությունների նախընտրական փուլում ընդդիմադիր ուժերն ավելի շատ իրար դեմ պայքարեցին, քան իշխանությունների, և հետընտրական փուլում էլ նրանցից երեքի կազմած կոալիցիան` երկրորդ տեղը գրաված «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության կոչով և նրա թեկնածուին սատարելու մտադրությամբ, ըստ էության քանդվեց գործնական քվեարկության առաջին իսկ փորձից:

Սակայն սա է իրականությունը, և այստեղ խնդիրը պատրանքներին չտրվելն է, իրականությունից չկտրվելը, և ՀՀԿ-ն ըստ էության թույլ չտվեց, որ համապետական ընտրություններից առաջ հասարակությունը կտրվի իրականությունից և ընկնի պատրանքների մեջ:

Պետք է սպասել, որ Վանաձորի քաղաքապետի այսօր տեղի ունեցած քվեարկությունից հետո ընդդիմադիր դաշտում առաջնային խնդիր է դառնալու այն, թե հատկապես ովքեր, ինչ ուժերի ներկայացուցիչներ էին, որ, այսպես ասած, «դավաճանեցին» և ձայն տվեցին ՀՀԿ-ին:

Իրականում, սակայն, սա կլինի մի ծուղակ, որում կընկնի ընդդիմությունը: Խոշոր հաշվով բացարձակապես ոչ մի նշանակություն և իմաստ չունի պարզել, թե ովքեր են ձայն տվել ՀՀԿ-ին: Ենթադրենք, պարզվեց, որ դա եղել է X կամ Y կուսակցությունից: Որևէ մեկը կարծում է, որ ՀՀԿ-ի դեմ պայքարում հաջողությունը դա պարզե՞լն է լինելու: Մի՞թե Վանաձորի ընտրությունների նախընտրական շրջանում կիրառված մի շարք մարտավարական մոտեցումներն ու դրանց արձանագրած, մեղմ ասած, անմխիթար արդյունքները ևս մեկ անգամ չփաստեցին, որ իրականում ՀՀԿ-ի դեմ պայքարի արդյունավետության գրավականը կեղծ կամ անկեղծ ընդդիմություն հայտնաբերելը, սև և սպիտակ բաժանումների հասնելը չէ:

Ավելին՝ քաղաքապետի ընտրությունը ցույց տվեց, որ ամենախոցելին դառնում է հենց նման բաժանումը, և հենց այդտեղ է, որ իշխանությունները շատ լավ գիտեն, թե ինչ անել և ինչպես: Եվ ուրեմն պետք է փնտրել ու գտնել ոչ թե «դավաճանների»` հասարակությունը բոլորին էլ ի վերջո լավ է ճանաչում, այլ գտնել այդ հասարակությանը դեպի քաղաքականություն բերելու ավելի համոզիչ մեթոդներ և բովանդակություն:

Սա խնդիր է, որ հերթական անգամ արձանագրվեց Վանաձորի ընտրություններում, նաև այն իմաստով, թե ինչպես է այդ խնդրից կարողանում օգտվել ՀՀԿ-ն՝ ինչքան էլ որ օգտվում է, մեղմ ասած, իրավականությունից և պարկեշտությունից հեռու մեթոդներով:

Այս իմաստով ՀՀԿ-ն, ըստ էության, ևս մեկ անգամ ի ցույց դրեց այն, թե ինչի հետ գործ ունի Հայաստանի հասարակությունը, և ի ցույց դրեց, որ հասարակությունը դեռևս չունի դրա դեմ արդյունավետ գործիք: