Կհաջողվի՞ այսօր անցկացնել վտանգը

1in.am-ը գրում է․

Երևանում այսօր մեկնարկելու է ՀԱՊԿ գագաթնաժողովը, որի համար Երևան են ժամանել այդ կազմակերպության բոլոր երկրների նախագահները, բացառությամբ Ղազախստանի նախագահ Նազարբաևի, որը ըստ պաշտոնական վարկածի հիվանդացել էր հարբուխով: ՀԱՊԿ այսօր կայանալիք երևանյան գագաթնաժողովում այդ կազմակերպության նախագահությունը Հայաստանից անցնելու է Բելառուսին, իսկ ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում նշանակվելու է Հայաստանի ներկայացուցիչը, եթե իհարկե Ղազախստանի նախագահի բացակայությունը հերթական անգամ չդառնա այն հետաձգելու պատճառ: Ընդհանուր առմամբ, սակայն ՀԱՊԿ երևանյան գագաթնաժողովում հետաքրքրական են ոչ այնքան այդ անցումները, որքան ՀԱՊԿ ռազմաքաղաքական հեռանկարների հետ կապված խնդիրները: Ինքնին որպես ռազմաքաղաքական դաշինք, ՀԱՊԿ-ն իհարկե բուտաֆորիա է, սակայն բուտաֆորիա, որը Ռուսաստանի համար հանդիսանում է որոշակի լծակ հետխորհրդային տարածությունում իր քաղաքականությունն առաջ տանելու համար: Եվ ահա այս առումով հետաքրքրական է, թե ինչպես, ինչքան, դեպի ուր կփորձի Ռուսաստանն առաջ տանել իր քաղաքականությունը ՀԱՊԿ միջոցով երևանյան գագաթնաժողովի ընթացքում:

Խնդիրն այն է, որ այդ գագաթնաժողովը տեղի է ունենում մի աշխարհաքաղաքական իրավիճակում, երբ էլ ավելի են սրվել, կարելի է ասել նույնիսկ նոր փուլի են հասել Արևմուտքի և ՌԴ հակասությունները: Եվ ահա, երբ այս պարագայում ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղար Բորդյուժան Երևանում հայտարարում է, որ առկա աշխարհաքաղաքական իրողությունները պահանջում են ամրացնել ՀԱՊԿ ռազմական ներուժը, դա իհարկե հիմքեր է տալիս տագնապելու, որ Արևմուտքի հետ դիմակայության սրումը Ռուսաստանին կարող է մղել ՀԱՊԿ-ը վերածել իր ձեռքում այդ դիմակայության ավելի սուր գործիքի:

Մի բան է այստեղ հույս ներշնչում, որ այս հեռանկարը ՀԱՊԿ-ում Ռուսաստանից բացի, ըստ էության խորքային առումով ձեռնտու չէ և ոչ մի անդամի: Այդ տեսանկյունից հատկանշական է, որ ՀԱՊԿ-ի երևանյան գագաթնաժողովից մի քանի օր առաջ Բելառուսի նախագահ Լուկաշենկոն հայտարարել էր, որ Բելառուսը Ռուսաստանի դաշնակիցն ու եղբայրական պետությունն է, սակայն չի պատրաստվում կռվել Ռուսաստանի համար թեժ հակամարտության որևէ գոտում, այլ կերպ ասաշ, Լուկաշենկոն հայտարարել է, որ չի ներգրավվի ՌԴ-Արևմուտք հակամարտությունում: Պետք է հուսալ, որ նույն մոտեցումն է դավանում նաև Ղազախստանը: Այս երկու երկրներն իհարկե ՀԱՊԿ-ում այն սուբյեկտներն են, որոնք կարող են դիմակայել Ռուսաստանին:

Այլապես, մեծ են կասկածները, որ հակառակ պարագայում ՀԱՊԿ-ը գործիք, այն էլ սուր գործիք դարձնելու ՌԴ կամքին, Հայաստանի իշխանությունները կարող էին և չդիմակայել, որքան էլ որ չէին կարող չհասկանալ, թե դա ինչ բարդություններով և վտանգներով է հղի Հայաստանի համար: Այսպիսով, երևանյան գագաթնաժողովում գլխավոր ինտրիգը հանդիսանում է այն, թե արդյո՞ք մասնակիցներին կհաջողվի բացահայտորեն, ուղիղ դիմադրությամբ, կամ որոշակի ենթատեքստային միջոցներով թույլ չտալ, որպեսզի Ռուսաստանը ՀԱՊԿ-ը վերածի Արևմուտքի հետ հակասությունների սրման նոր փուլում ավելի ակտիվ կամ կոշտ մի գործիքի:

Այն, որ այդ գործիքը Հայաստանի անվտանգության հետ ըստ էության ոչ մի կապ չունի, մենք համոզվել ենք մեր պետության մաշկի վրա, մեր 102 քաղաքացիների կյանքի գնով՝ ապրիլյան պատերազմի օրերին: