Նշանավոր մարդկանց զոռով «հայացնելու» տենդը հասել է գավառական ազգայնամոլության

Օրեր առաջ հռչակավոր էստրադային երգիչ Ֆիլիպ Բեդրոսի Կիրկորովը ի լուր աշխարհի հայտարարեց. «Իմ սիրտը պատկանում է Ադրբեջանին»։ Անշուշտ, շատ տեղին կլիներ, եթե նա զարգացներ իր այս հրավառ միտքն ու տեղեկացներ իր բավական տաղանդավոր երգարվեստի ահռելի բանակին՝ արդյո՞ք սեփական 2 մետրանոց մարմնի մյուս մասերը ևս ադրբեջանական ժառանգություն են։ Սակայն սա թողնենք Բեդրոսի անառակ որդու և պրիմադոննա Ալլայի ձախորդ կողակցի երևակայությանը և անդրադառնանք մեզ հուզող խնդրին` հայկական «հուռռա՜» ազգայնականության արձագանքներին։ Զազրելի կենսաբանական հայհոյանքները հեղեղել են ֆեյք «հանրապետությունը», փողոցներն ու լսարանները։ Անկեղծ ասած, մինչև հիմա ապշած եմ, որ ներկա հայ ազգայնականները, ավելի ստույգ` ազգայնականության գավառական ակտիվը, Հանրապետության հրապարակում համաժողովրդական տոնախմբությամբ չեն այրել Ֆիլիպ Կ.-ի խրտվիլակը։ Այս նվիրական ցուցքին, իհարկե, կհետևեր պարոն Բեդրոսին Հայաստան և Արցախ մուտք գործելու արգելանքը (որովհետև ստորաբար աչքաթող է արել և հանցավոր ախմախությամբ մանուկ Ֆիլիպին չի ներարկել հայկական ոգի), հնարավոր էր նաև զուռնա-դհոլի ուղեկցությամբ այս խառնակ սուբյեկտին հայտարարել ազգի ոխերիմ թշնամի և առաջարկել նրա անունը հավերժացնել ազգային դավաճանների սևերիզ մատյանում, ուր վաղուց պատվո պահակ են կանգնել Պետրոս Գետադարձը, Մելիք Ֆրանգյուլը և մյուս «երևելիները»։ Իհարկե, հակաֆիլիպկիրկորովյան աղանդի քրմերը կառաջարկեին «ստամբուլը դարձնել արյան ծով», այսինքն` Բաքվում կայանալիք համերգի թունդ պահին պայթեցնել համերգասրահը` Ֆիլիպով և նրա երկրպագուներով հանդերձ։ Բարեբախտաբար, այս ամենը տեղի չունեցավ, քանի որ հայ հասարակության առջև ծառացած են կենսական բազում թնջուկներ՝ սկսած նոր վարչապետի առաքելության ընկալումից մինչև ձմռան ջեռուցման ավանդական արհավիրքը։

Ե՞րբ է գալու ազգային և հանրային արժանապատվության վերահաստատման ժամանակը։ Կարիք կա՞ պնդելու, որ ինչ-որ ժամանակ, ասենք՝ Արտաշես Աշխարհակալի տիրակալության շրջանում, կամ, ինչու չէ, Գյումրի «հայրաքաղաքի» Ալեքսանդրապոլ դառնալու օրերին, այնուամենայնիվ, մենք զուրկ չենք եղել ազգային պատվախնդրության և հանրային հավասարակշռված արժեհամակարգի դրսևորումներից։ Այսօր, երեկ, մեկէլ օրն էլ, հերետիկոսյան հերոսականությամբ սիրում ենք կուռքեր ստեղծել (սա՝ այն դեպքում, երբ Հայաստանն առաջինն է աշխարհում քրիստոնեությունը հաստատել որպես պետական կրոն, թե՞ նման բան չի էլ եղել), և երբ կուռքը շեղվում է մեր պատկերացումների շրջանակից... նրան ենթարկում են բարոյական (բարեբախտաբար, հեռակա) ողջակիզման։ Որ ի՞նչ...

Նախորդ դարում հայ ազգայնական-գավառական միտքն ու հոգին, սիրտն ու թոքն այրվում էին մարմանդ կրակի վրա։ Երևան ժամանեց, փառավոր ընդունելության արժանացավ, հետո էլ ազգային սրբազան նպատակներին դավեց ֆրանսահայ երգիչ Մարկ Արյանը։ Եվ դարձավ լուտանքների, անեծքների և հրկեզ հայհոյախոսության թիրախ։ Որովհետև թուրքանպաստ հիմարություններ էր դուրս տվել։ Կարծեմ նշյալ «ազնվացեղ հայորդին» տխուր վախճան ունեցավ։ Բայց շատ ավելի տխուր է մեր գավառամիտ ազգայնականության վիճակը։ Քանի որ նման պարագաներում կիրկորովներին և մյուսներին պետք է ուղղակի արհամարհել, չնկատել նրանց գոյությունն առհասարակ։ Ուրիշ ոչինչ։

Առհասարակ նշանավոր տիկնանց և այրերին ակնթարթորեն հայացնելու մեր չմարող կիրքը տենդի է վերածվել։ Մեծագույն «ուշիմությամբ» անտեսվում է նրանց մյուս կեսի, այսինքն` ոչ հայկական արմատների առկայությունը։ Անաստաս Միկոյանի թոռ Անաստաս Միկոյան-Ստաս Նամինը՝ անզուգական «Цветы» համույթի հիմնադիրը, առանձնապես չի արժևորել իր հայկական ծագման հանգամանքը։ Նույնը վերաբերում է Իրինա Ալեգրովային, Կարեն Շահնազարովին, Դավիթ Թուխմանովին, Գարի Կասպարովին և էլի շատերին, ոմանք, չփառաբանելով իրենց հայկականությունը, այնուհանդերձ, դրանից երբեք չեն հրաժարվում։ Բայց չէ՞ որ նրանք զտարյուն հայեր չեն և չեն կարող իրենց ռուսական, լեհական կամ այլ ազգային-ծագումնաբանական կեսն անտեսել։ (Անտեսեն, որ ի՞նչ անեն)։

ՌԴ արտաքին գործերի նախարար Լավրովը կարծես թե չի էլ մերժում իր հայկական ծագումը։ Սրանով պետք է բավարարվենք, քանի որ նա հզոր պետության, առհասարակ, համաշխարհային քաղաքականության հանգուցային դեմքերից է և էական ոչինչ հանուն հայ ազգային-պետական շահի անել անկարող է։ Մենք լիիրավ ենք հպարտանալու նրա հայկականությամբ, ուրիշ ոչինչ։ Լավ, ասենք թե պարոն Լավրովը մոլորակով մեկ հանրահռչակում է իր հայկական ծագումը, Լավրով ազգանունը փոխարինում է Քալանթարյանով, անգամ եթե նա հայկական քաղաքացիություն է ստանում՝ մնալով ՌԴ արտգործնախարար,  ինչ-որ բա՞ն է փոխվելու։

Մի խոսքով, թքած, որ Ֆիլիպ Կիրկորովի սիրտը պատկանում է Ադրբեջանին։ Թքած` Մասիսի գագաթից։ Ուրիշ ոչինչ։

Shame.am