«Նրանց կայցելեն ավելի ջղային մարդիկ, ու արդեն՝ ավտոմատներով»․ Սուրեն Սահակյան
Քաղաքականություն«Լրագրի» զրուցակիցն է տնտեսագետ Սուրեն Սահակյանը
Սուրեն, նախորդ մեր զրույցում նշում էիք, որ ժամանակն է մտածել, թե մերժելուց հետո ի՞նչ ընդհանուր կանոններով ենք ուզում ապրել։ Հիմա հրապարակը արդյոք նման լայն օրակարգ դնո՞ւմ է, թե դեռ ժամանակը չէ։
Իրականում դեռ նման օրակարգ հանրությունը առաջ չի քաշում։ Հրապարակում առերևույթ գոյություն ունի միայն մեր 5 կետանոց օրակարգը, որը, սակայն, կարծես մեծ արձագանք չի գտնում։ Ցավոք կամ բարեբախտաբար մենք ապրում ենք մի ժամանակաշրջանում, երբ հայերը՝ թե՛ արտերկրի, թե՛ ՀՀ-ում բնակվող, նոր-նոր են ձևավորվում որպես քաղաքական ազգ, պայմանադրությամբ միավորված քաղաքացիներ։ Սա շատ հետաքրքիր պրոցես է, ինչին մեզ բախտ է վիճակվել ականատես լինել։ Ներկայացուցչական ժողովրդավարության պայմաններում քաղաքականության, մեր միասնական կյանքի մասին պատկերացումների վերաբերյալ հնարավոր կլիներ դատել, եթե նման պահանջներ դրվեին քաղաքական խավի առջև։ Եթե դրանք չկան, ապա կարելի է արձանագրել երկու բան․
ա/ մենք միասնական տեսլական չունենք մեր ընդհանուր ապագայի մասին
բ/ դեռևս անհասկանալի է, թե հրապարակում հավաքված քաղաքացիները, բացի ՀՀԿ ու նրա առաջնորդի նկատմամբ խորն ու համապարփակ զզվանքից, ինչի են դուրս գալիս հրապարակ։
Իհարկե, հրապարակում խոսում են սոցիալական անարդարությունից, ցածր աշխատավարձերից, արտագաղթից։ Ես հասկանում եմ նման մտահոգություններն, ու իմ պատկերացրած ապագա Հայաստանում այդ հարցերը պետք է լուծված լինեն։ Բայց մարդկանց մոտ ընդհանուր պատկերացում չկա, թե ինչպես պետք է լուծել։ Ես առաջարկում եմ վերահսկողության տակ առնել քաղաքական խավը, պահանջներ ներկայացնել և այս կամ այն կերպ նրան պարտադրել իրականացնել այդ պահանջները։ Եվ այս ամբողջ գործընթացի երաշխավորված ու շարունակական լինելու համար համապատասխան իրավական կարգավորումներ պետք է մշակել և ներդնել։
շարունակությունը՝ կայքում