«Մարդիկ կան, որ պատերազմ էին գալիս նկարվելու համար»:

Հիմա, երբ ասում ենք՝ Արցախյան պատերազմ, պետք է շեշտենք՝ 1990-ականների՞, թե ապրիլյան: 2016 թ. ապրիլն Արցախյան պատերազմի տարեգրության մեջ իր էջն ունի արդեն՝ մերօրյա հերոսներով ու հին չսերտած դասերով: Ապրիլին Արցախում էին նաև նրանք, ովքեր 90-ականներին էլ էին Արցախում. ամեն մեկն ըստ իր տեսակի, մղումների, նպատակների է հայտնվում պատերազմի կիզակետում կամ կիզակետից բավական հեռու՝ անվտանգ տեղում:
Պատերազմ գնում են կամա կամ ակամա: Այդպես ստացվեց. լրագրող, «Հետք» էլեկտրոնային թերթի գլխավոր խմբագիր Էդիկ Բաղդասարյանն 90-ականներին էլ, ապրիլին էլ Արցախ է գնացել որպես լրագրող, մասնագիտության մղումով: Ռազմի դաշտում աշխատած լրագրողն ու վավերագրողը, սակայն, երկար ժամանակ խուսափում էր «Կինոաշխարհի» հետ հարցազրույցից: Պարզվեց՝ առհասարակ չի ուզում խոսել պատերազմում իր մասնակցությունից ու լրագրողական գործունեությունից: Ուղղակի ավելորդ էր համարում: Բայց բարեբախտաբար զրույցը, ի վերջո, կայացավ:

- Մարդիկ ինչո՞ւ են կամավոր մեկնում պատերազմ, մի՞թե պաթետիկ հայրենասիրությունից կամ էնտուզիազմից դրդված:
- Չէ, ո´չ հայրենասիրությունից , ո´չ էլ էնտուզիազմից դրդված: Չգիտեմ, երևի մարդու ներսից եկող ինչ-որ բան կա: Մտածում ես՝ ի՞նչ ես անում այստեղ, երբ այնտեղ պատերազմ է. դու պետք է այնտեղ լինես ախր: Երևի դա քո հոգու համար ես անում: Իրականում դա էգոիզմի դրսևորում է: Թիկունքում թողնում ես ընտանիքդ, հարազատներիդ ու քեզ լավ զգալու, ինքդ քեզնից գոհ մնալու համար մեկնում ես պատերազմ: Մինչդեռ քո խնդիրները թողնում ես ընտանիքիդ վրա:
- Երբ պատերազմ գնացիք, ընտանիք ունեի՞ք:
- Այո, մեծ տղաս ծնվել էր արդեն: Ես 29-30 տարեկան էի: 1990-91 թթ. Արցախ գնացի որպես լրագրող: Արցախից Հանրային հեռուստատեսության «Հայլուր» ծրագրի համար ռեպորտաժներ էի պատրաստում: Աշխատում էի օպերատորներ Տիգրան Գևորգյանի, Տաճատ Եսայանի հետ: Հետո ընտանիքիս տեղեկացրի, որ մնալու եմ, չեմ վերադառնալու: Մտա Մոնթեի ջոկատ:

Շարունակությունն՝ այստեղ