«Անմեղության կանխավարկածի հետևում հանցագործները չպետք է թաքնվեն»

«Լրագրի» հետ զրույցում  միջազգային փորձագետ, ԱԺ արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի նախկին նախագահ, ՀՀՇ վարչության անդամ Հովհաննես Իգիթյանն ասել է, որ մտահոգություն ունի, բայց կարող է ասել, թե ինչպես է պատկերացնում կոռուպցիայի դեմ ապագա պայքարը։ «Նախ նշենք, որ ոչ բոլոր մարմինները Հայաստանում, որոնք ի պաշտոնե ստեղծված են կոռուպցիայի դեմ պայքարելու համար, լիարժեք պայքարում են։ Առայժմ կարելի է ասել, որ արդյունավետ աշխատում է միայն ԱԱԾ-ն։ Երկրորդ՝ մենք առայժմ տեսնում ենք կոռուպցիայի բարոյական մասը։ Օրինակ՝ Մանվել Գրիգորյանի հետ կապված պատմությունը հասարակությանը ամենից շատ հուզեց բարոյական տեսանկյունից, երբ ցուցադրվեցին երեխաների նամակներն ու զինվորների օգնությունները։ Դա շատ կարևոր է, չեմ ժխտում, բայց նաև ընդհանուր հոգեբանական, բարոյական մթնոլորտի մեջ քիչ ուշադրություն դարձրինք այն մեծ սեփականությանն ու ունեցվածքին, որն ուղղակի կապված է կոռուպցիայի հետ։ Այստեղ պետք է հարց բարձրացվի, թե ովքեր և ինչպես են նման սեփականություն հատկացրել Մանվել Գրիգորյանին, ովքեր են այդ պաշտոնյաները, դրանք արել են կաշառքո՞վ, թե զենքով, ճնշումով, բարեկամական-խնամիական կապերն օգտագործելով։ Ի վերջո, մենք գիտենք Մանվել Գրիգորյանին, գիտենք ինչ պաշտոններ է զբաղեցրել, ինչքան աշխատավարձ է ստացել որպես պետական պաշտոնյա, իսկ որպես պատգամավոր էլ իրավունք չուներ զբաղվել բիզնեսով։ Այդ հարցերը շատ կարևոր են, և եթե մենք իրոք ուզում ենք վերացնել կոռուպցիան, պատժենք նախկինում արածը  և ստեղծենք պայմաններ, որ նման բաները չկրկնվեն, մենք պետք է բոլոր այդ հարցերի պատասխանն այսօր ունենանք, թե ինչպես է, որ բացի նրանից, որ պաշտոնյաները կողմնակի գումարներ էին ստանում՝ հովանավորելով բիզնես, գումարած դրան, նրանք էժան կամ անգամ ձրի անօրինական ձևով, առանց տենդերի կամ աճուրդի ստանում էին պետական գույք և ունեցվածք։

Երկրորդը, որը ևս շատ կարևոր է, այնտեղ կային հողեր՝ արգելոց, լիճ, ինչպես կարելի է նման տարածքները որպես սեփականություն հանձնել ինչ-որ մեկին։ Այս բոլոր հարցերի պատասխանները կլինեն հենց կոռուպցիայի դեմ ամենաարդյունավետ պայքարը։

Եվս մի հանգամանք ուզում եմ նշել. հիմնականում ՀՀԿ-ական գործիչները վերջերս շատ են սկսել խոսել անմեղության կանխավարկածից, անմեղության կանխավարկածը ցանկապատ չէ, որի հետևում բոլոր հանցագործները կամ կիսակրիմինալ մարդիկ պետք է թաքնվեն։ Անմեղության կանխավարկածը չի բացառում, որ չինովնիկը պետք է ապացուցի, թե որտեղից իր ունեցվածքը։ Բոլոր երկրների օրենքներում այդ մասին նշված է։ Ի տարբերություն դատարանի, որտեղ մեղադրողը պետք է ապացուցի հանգամանքը, անօրինական հարստացման հարցերում պաշտոնյան ինքը պետք է ապացուցի, թե իրեն որտեղից այդպիսի գումարներ։ Դա շատ կարևոր է, և մենք չպետք է տոն տանք այդ դեմագոգիային՝ կապված անմեղության կանխավարկածի հետ», - մասնավորապես նշել է Հ․ Իգիթյանը։