Որն է Ադրբեջանի իրական մտադրությունը

Լրագիր | Վերջին ամիսների ամենահրատապ թեմաներից մեկը Ադրբեջանում ռազմական հիստերիայի խնդիրն է: Հայաստանում «թավշյա հեղափոխության» սկսման պահից այդ երկիրը բռնկվել է «լայնածավալ պատերազմի» գաղափարով եւ չի դադարում զենք ճոճել: Ըստ երեւույթին, դրա համար ծանրակշիռ պատճառներ կան, որոնց մասին էլ կարելի է խոսել սույն հոդվածում:

2016 թվականի ապրիլյան պատերազմը կտրուկ փոխեց արցախյան դիմակայության միջազգային չափումները: Միջազգային հանրությունը մերժեց ԼՂՀ-ի դեմ ուժ կիրառելու` Ադրբեջանի իրավունքը: Ավելին` բարձր ամբիոններից հնչեցին ԼՂՀ անկախությունը ճանաչելու կոչեր: Ադրբեջանի առջեւ դրվեց զորքերի շփման գծում վերահսկողության մեխանիզմներ տեղադրելու պայման (Վիեննայի 2016թ. մայիսի 16-ի պայմանավորվածությունները): Ադրբեջանի օգտին հանդես եկավ միայն Թուրքիան: Սակայն նա էլ ստիպված եղավ արտահայտել իր աջակցությունը ԵԱՀԿ Մինսկի խմբին, երբ Եվրամիությունը եւ եվրոպական այլ կառույցներ ճանաչեցին ԼՂՀ ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքը:

Ադրբեջանը հայտնվեց բարդ իրավիճակում, քանի որ մերժել էր վերահսկողության մեխանիզմների տեղադրման պահանջը: Հայաստանն այդ պահանջն առաջ քաշեց որպես բանակցությունների վերսկսման պայման: Բանակցությունները դադարեցվեցին: Հայաստանն ու Արցախը ծավալուն ինժեներական աշխատանք կատարեցին շփման գծում եւ հակառակորդի գործողությունների շուրջօրյա մոնիթորինգի համար արդյունավետ սարքեր տեղադրեցին: Այս աշխատանքի արդյունավետությունը դրսեւորվեց 2017թ. փետրվարին, երբ ադրբեջանական խափանարար խմբերը գնդակահարվեցին Արցախի պաշտպանության բանակի դիրքերին գիշերով մոտենալու փորձի ժամանակ: Ադրբեջանը ստիպված էր իր զինծառայողների դիակները դուրս բերելու համար նվաստացուցիչ կերպով թույլտվություն խնդրել: Այդ ժամանակ էլ պարզ դարձավ, որ Ադրբեջանի կողմից ապրիլյան պատերազմի օրինակով տեղական բնույթ կրող գործողությունների մեթոդների կրկնությունը ոչ միայն անհնար է, այլեւ անիմաստ: Նման եւս մեկ փորձը կարող է հանգեցնել Ադրբեջանի հանդեպ միջազգային հանրության ավելի մեծ ժխտողականության՝ ԼՂՀ անկախության միջազգային ճանաչման անխուսափելի հեռանկարով:

2018թ. ապրիլ-մայիս ամիսներին Հայաստանում տեղի ունեցած «թավշյա հեղափոխությունն» ավելի բարդացրեց Ադրբեջանի իրադրությունը: Կոռումպացված եւ Ադրբեջանի հետ գործարքների միշտ պատրաստ Հայաստանի իշխանությունը տապալվեց: Պետության ղեկավարի տեղը եկավ ժողովրդի կողմից ընտրված վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, ով անմիջապես հրաժարվեց հակամարտության կարգավորման բանակցություններում ներկայացնել Արցախի բնակչությանը: Իր դիրքորոշումը Փաշինյանը հիմնավորեց նրանով, որ Արցախի ժողովուրդը չի ընտրում Հայաստանի ղեկավարությանը, եւ Արցախի անունից խոսել կարող է միայն այնտեղ ընտրված իշխանությունը: Օրակարգում հայտնվեց ԼՂՀ-ն բանակցային գործընթացին վերադարձնելու թեման: Համանախագահող երկրներից մեկը` Ռուսաստանը, պատրաստակամություն հայտնեց ընդգրկել ԼՂՀ-ին բանակցային գործընթացում, եթե հակամարտության կողմերը համաձայնության գան այդ հարցի շուրջ: Ադրբեջանի ղեկավարությունը Հայաստանի նոր ղեկավարության դիրքորոշումն անընդունելի որակեց: Նույնիսկ խնդրահարույց դարձավ Ադրբեջանի նախագահի հանդիպումը Հայաստանի «հեղափոխական» վարչապետի հետ: Կային ակնարկներ, որ Ադրբեջանի նախագահի համար նպատակահարմար կլինի հանդիպումներ անցկացնել Հայաստանի նախագահի հետ: Ամեն ինչ կախվեց օդում:

մանրամասն՝ կայքում