Արմեն Ամիրյանն ընտրեց երկրորդ ճանապարհը

Արմեն Ամիրյանի պատասխանը պայթեցված շենքի մասին շատ հետաքրքիր է: Բուն հայտարարությունը չէ, նման հայտարարություններ շատ ենք լսել, այլ դրա քաղաքական կոնտեքստը:
Փոփոխությունների ահռելի խոստումներով նոր կառավարության մի ներկայացուցիչ առանձին իր ոլորտում ունի կոնկրետ և հրապարակային ուշադրության տակ գտնվող մարտահրավեր: Նա ունի երկու ելք․ կամ խոսել պայթեցման դեմ, կամ կողմ:
Դեմ խոսել՝ նշանակում է մտնել իրավական մի գործընթացի մեջ, որպես մշակույթի նախարարություն՝ համապատասխան լիցենզիաներ պահանջել, դատարան մտնել ու վերջում, ասենք, դուրս գալ դեմ-հանդիման որևէ խոշոր բիզնեսմենի կամ Նարեկ Սարգսյանի շահերի հետ: Սրա տակից դուրս գալը շատ դժվար կլինի: Հասմիկ Պողոսյանն, օրինակ, ինչ էլ ասեր, նորմալ էր, որովհետև նա մեզ ոչինչ չէր խոստացել, և մենք սպասումներ չունեինք նրանից:
Արմեն Ամիրյանն ընտրեց երկրորդ ճանապարհը․ արդարացրեց մի բան, որի հետ ինքը ու իր նախարարությունը կապ չունեն, իրենց պայթեցնելուց առաջ չեն հարցրել: Արեց դա, որովհետև խոստումներից դուրս, իրական աշխատանքային պրոցեսում հասկանում է, որ երկրում կան գործոններ, որոնք, ինչքան էլ կրթված և հանրության սիմպատիայով օժտված լինես, հնարավոր չէ չեզոքացնել:
Սա ընդամենը փոքր օրինակ է: Այս հակասական վիճակի լուծման տարբերակը արդեն շրջանառվում է՝ ի դեմս Կարեն Կարապետյանի ՀՀԿ մտնելու մասին լուրերի: Դատելով հաղորդագրություններից, դեռևս որոշակի դիմադրություն է ցուցաբերվում: Բայց այլընտրանք չկա (այըլնտրանք իրականում կա, բայց ոչ ոք այդքան փող չի տա Հայաստանին, նույնիսկ նոր վարչապետի ռուս բարեկամները, որովհետև չունեն)
Ռուսական կողմը միշտ է փնթի աշխատել, պահի որոշումներով: Մարդուն ինչ-որ իրավիճակում որոշել ու ուղարկել են, բայց հետագայի ստրատեգիա չունեն: Մանիֆեստի մակարդակում գեղեցիկ ու լավ բաներ են հնչել, բայց գործնական դժվարությունները, մանր-մունր խոչընդոտները այնքան շատ են, որ դրվել է ՀՀԿ մտնելու հարցը, որպեսզի ինչ-որ կերպ հնարավոր լինի աշխատել ու իզգոյ չդառնալ համակարգում: Ես անձամբ կողմ եմ, որպեսզի իշխանություն ներկայացնողները ներկայանան ՀՀԿ կրծքանշանով: Քաղաքականությունը պիտի կուսակցականացված լինի, հստակ, հայաստանյան «կուխնյային» հարիր, թեկուզ օդիոզ և ոչ լեգիտիմ քաղաքական դիրքորոշմամբ, հասցեատերերով, մենեջմենթի ու տեխնոկրատիայի տակ իրերը չլղոզելով. քաղաքացին, ընդդիմադիրը, ներդրողը պիտի իմանան՝ ով է իրենց հակառակորդը/գործընկերը/պատասխանատուն: Իհարկե, նոր կառավարության հանրապետականացման դեպքում հայ ժողովրդի մի ահռելի մասին հերթական հիասթափությունն է սպասում: Բայց քաղաքական հեռանկարի առումով, Հայաստանի համար նման սցենարը վտանգներ է չեզոքացնում․ ռուսական ազդեցության գործոնների հնարավոր դոմինանտության վտանգը:

Լևոն Մարգարյան, վերլուծաբան