Ինչ է պարզվելու հետո

1in.am-ը գրում է․

Գազի գնի նվազեցման «Գազպրոմ Արմենիայի» հայտից հետո Հանրային ծառայությունները կարգավորող հանձնաժողովը արդեն սեփական նախաձեռնությամբ ձեռնամուխ է եղել էլեկտրաէներգիայի գների նվազեցմանը: Հայաստանի իշխանությունը լայն թափով շարունակում է նախընտրական ռեսուրսների մոբիլիզացման պրոցեսը:

Այս ամենը, սակայն, հասարակության մոտ եթե ոգևորությունից ոչ ավելի շատ կասկածներ, ապա, համենայնդեպս, ոգևորությանը համարժեք նաև կասկածներ է առաջացնում, թե ինչո՞ւ իշխանությունը հանկարծ այդպես կտրուկ սկսեց մտածել հասարակության մասին: Ավելի շուտ՝ հարցը, թե ինչու, հասարակության համար պարզ է՝ իշխանությունը ընտրությունների է գնում: Հասարակության համար պարզ չէ, թե ինչ է լինելու ընտրություններից հետո, ինչքան է ներկայիս սակագնային «իդիլիան» շարունակվելու, երբ է այն ընդհատվելու:

Բանն այն է, որ Հայաստանում նոր չէ, որ իշխանությունը դիմում է ինչ-որ հանրահաճելի և հանրամատչելի քայլերի, բայց սովորաբար դրանք կարճ են տևում: Այդպիսի քայլերը Հայաստանում խիստ ժամանակավոր են, Հայաստանում մնայուն են եղել և շարունակում են լինել համակարգային խորքային արատները, կոռուպցիան, հովանավորչությունը, մոնոպոլիաներն ու օլիգոպոլ համաձայնությունները: Եվ դրանից ելնելով՝ Հայաստանի հասարակությունը տեղի ունեցող նոր հանրամատչելի և հանրահաճելի զարգացումները դիտարկում է իր փորձով ամրագրված տառապանքի տեսանկյունից՝ ընկալելով դրանք ժամանակավոր, ինչքան էլ իրենց ծավալով թվում է՝ ավելի լայն են, աննախադեպ լայն:

Ընդ որում, ընդհատելու տարբերակը մեկը չէ, որ կարող է լինել: Օրինակ՝ շատ հավանական է, որ մի քանի ամիս անց՝ ընտրություններից հետո, այդպես էլ երկար ժամանակ որևէ մեկը նոր հայտ չներկայացնի, թե ի հայտ են եկել նոր հանգամանքներ, և գազն ու լույսը կրկին պետք է թանկանան: «Իդիլիան» կարող է ավարտվել նաև այլ տեսքով, երբ հասարակությունը ընտրություններից հետո ինչ-որ պահից հանկարծ պարզի, որ իրականում այդ «իդիլիան» ոչ թե իշխանության սթափվելու արդյունք էր, այլ ընդամենը հենց իր՝ հասարակության կամ պետական ռեսուրսների հաշվին կազմակերպված միջոցառում, որի դիմաց այդ միջոցառման «կազմակերպիչ» սուբյեկտները ոչ միայն ընտրությունների արդյունք են ստացել, այլ ստացել են նաև հանրային ռեսուրսները տնօրինելու նոր հնարավորություններ:

Այլ կերպ ասած՝ հանրությունն ավելի շատ սպասում է, թե երբ է իր կոկորդին մնալու իշխանության հյուրասիրությունը: Ընդ որում, դա ոչ թե միայն իռացիոնալ սպասում է, որ գալիս է մինչև այսօր եղած մթնոլորտից՝ ի վերջո չէ՞ որ եթե լինելու է փոփոխություն, ապա այն պետք է սկսվի ինչ-որ պահից, այլ իրավիճակի շատ պրագմատիկ պատկերացում, որից հասարակությունը զուրկ չէ:

Բանն այն է, որ այդ պրագմատիկ պատկերացումը առաջացնում է մի պարզ հարց՝ եթե երկրում նվազում են ռեսուրսները, բայց ավելանում է հասարակությանը տրվող հյուրասիրության ծավալը, սակայն միաժամանակ որևէ կերպ դեռևս տեսանելի չէ «էլիտայի» տնօրինման տակ գտնվող ունեցվածքի նվազում, այլ կատարվում է ընդամենը վերաբաշխում, ապա ո՞ւմ հաշվին են հյուրասիրում հասարակությանը: Ահա այդ հարցն է, որ հասարակության մոտ միանգամայն պրագմատիկ կերպով ավելի բարձր է պահում կասկածը կամ դրական սպասումը: