Խիստ ուշագրավ դրվագ՝ Վարչապետից

lragir.am

Վարչապետ Կարեն Կարապետյանի Արցախ կատարած այցն աչքի ընկավ ուշագրավ մի դրվագով` Կարապետյանը կարծես թե խուսափեց այդ այցի ընթացքում երեւալ «կամուֆլյաժով», անգամ երբ այցելել էր զորամասեր, երբ ծանոթանում էր առաջնագծում կատարվող ինժեներական աշխատանքներին:

Գուցե այդ հանգամանքը պայմանավորված էր լոկ Կարապետյանի համեստությամբ` նա համարել է, որ ընդամենը մեկ ամիս է վարչապետի պաշտոնում եւ պատեհ չէ հագնել «կամուֆյլաժն» ու ցուցադրվել, բարձրաստիճան պետպաշտոնյայի «ստաժը» բավարար չէ:
Միաժամանակ, «կամուֆլյաժի» բացակայությունն իր մեջ պարունակում է ուշագրավ մի հաղորդագրություն, քաղաքական երանգ, որը հույժ կարեւոր է հատկապես ապրիլի պատերազմից հետո:
Հայաստանի բարձրաստիճան պաշտոնյաները մեծ հաճույքով էին հագնում «կամուֆլյաժներն» ու գնում դիրքեր, լուսանկարվում, ցուցադրվում: Դա անում էին օրինակ նախկին վարչապետները: Դա հատկապես բուռն թափ ստացավ 2014 թվականի օգոստոսին դիվերսիոն պատերազմից հետո:
Հետո բռնկվեց ապրիլի քառօրյա պատերազմն ու պարզվեց, որ առաջնագիծը մեղմ ասած չունի մարտահրավերներին համարժեք պաշտպանվածություն եւ հագեցածություն: Քառօրյա պատերազմը բացահայտեց առաջնագիծը պահող հայ զինվորի ու սպայի հերոսությունը, համարձակությունն ու մարտունակության բարձր աստիճանը, միաժամանակ բացահայտեց թիկունքում կառավարման խայտառակ որակը:
Քառօրյա պատերազմը ցույց տվեց, թե ինչ է լինում, երբ «կամուֆլյաժներով» ցուցադրվում են, փոխանակ ցուցադրվեն պետության կառավարման որակներով եւ արդյունքով:
Նրանք, ովքեր կոչված են հագնել կամուֆլյաժը` դրանով են ամեն օր, կանգնած սահմանին, կամ զորամասերում` սահմանն ամեն րոպե պաշտպանելու պատրաստ: Եվ այդ մարդիկ կատարում են իրենց գործը, կատարում են նույնիսկ այլոց գործը` լինի դա կառավարման արդյունավետության բացակայության հետեւանքով տեխնիկական հագեցածության բացակայությունն անձնական սխրանքով լրացնելը, թե դիվանագիտության բացակայության պայմաններում արտաքին քաղաքականություն ապահովելը:
Կամուֆլյաժ հագնողները կատարում են իրենց գործը լիուլի, դա ցույց տվեց ապրիլի պատերազմը: Պետք է, որ իրենց գործը կատարեն նաեւ «կոստյում» հագնողները: Իսկ նրանց գործը զինվորների թիկունքում արդյունավետ կառավարում իրականացնելն ու զարգացող տնտեսական համակարգ ձեւավորելն է, կամ առաջնագծում առկա մարտահրավերներին համարժեք, դրանց չեզոքացման արդյունավետ ներուժ ունեցող արտաքին քաղաքականություն, դիվանագիտություն իրականացնելն է:
Այդ տեսանկյունից, Արցախ կատարած այցի ընթացքում Կարեն Կարապետյանի «կամուֆլյաժի» բացակայությունը կարող է հուշել խնդրի խորքային ընկալման առկայության մասին, առավել եւս, որ Կարապետյանն այդ կապակցությամբ արել է նաեւ մի շարք հայտարարություններ:
Խնդիրը բնականաբար հանգում է նրան, թե ինչքանո՞վ է հնարավոր լինելու այդ ամենը վերածել իրական աշխատանքային արդյունքի կամ արժեքի: Այստեղ իհարկե կա թե Կարապետյանի ցանկության, անկեղծության ու կամքի հարցը, թե նաեւ ներհամակարգային դիմադրությունը հաղթահարելու կարողության խնդիրը, քանի որ Հայաստանում մրցունակ, ըստ այդմ բանակի մարտունակության գործում կենսունակ տնտեսության ձեւավորումը անխուսափելիորեն պահանջելու է Հայաստանի անարդյունավետ տնտեսական համակարգի վերակառուցում: Դա էլ նշանակում է շահերի բախում այն սուբյեկտների հետ, որոնք նաեւ զինված ուժերի հագեցածության հաշվին ահռելի հարստություն են կուտակել հենց անարդյունավետ տնտեսական համակարգի շնորհիվ:
Այստեղ շատ կարեւոր է դառնում այն, թե Կարեն Կարապետյանի հանդեպ ինչ վերաբերմունք է ձեւավորվելու զինված ուժերում: Այդ իմաստով, Արցախ կատարած նրա այցի կարեւոր արդյունքը ձեւավորվել է եւ պետք է ձեւավորվի նաեւ այդ հարթության վրա: Այդ վերաբերմունքը վճռորոշ նշանակություն կարող է ունենալ Կարապետյանի գործունեության արդյունքի հարցում, եթե իհարկե այդ գործունեությունը մնալու է նրա հրապարակային հայտարարությունների գծած շրջանակում: