Սերժ Սարգսյանի հարվածը վարչապետին

«Լրագիր»-ը գրում է․

Զոհված եւ վիրավորված զինծառայողների ընտանիքներին փոխհատուցման վերաբերյալ օրինագիծը կամ այսպես ասած արդեն 1000 դրամի հարց ձեւակերպումով հայտնի պատմությունը հանրային շրջանակներում հավաքում է զգալի թափ: Առկա է իշխանության նախաձեռնության հանդեպ մեծ ընդդիմախոսություն եւ քննադատություն: Իշխանությունը ծրագրում է աշխատող յուրաքանչյուր քաղաքացուց հատուկ հիմնադրամի համար գանձել ամսական 1000 դրամ, նաեւ սահմանել պետական ծառայությունների հավելավճար` կրկին այդ նպատակի համար:
Օրինագծի մասին հանրությունը տեղեկացավ պաշտպանության նոր նախարար Վիգեն Սարգսյանի եւ Սերժ Սարգսյանի զրույցից: Հետո հարցը ներկայացվեց կառավարության նիստում: Հերթը հասնելու է ԱԺ քննարկմանը: Իշխանությունը ծրագրում է օրենքն ընդունել մինչեւ հունվարի 28-ը` մինչեւ հայկական զինուժի կազմավորման 25-րդ տարեդարձի օրը:
Այն, որ խնդիրը չափազանց կարեւոր է, թերեւս անվիճելի է բոլորի համար: Այն, որ այդ խնդրի լուծման գործում հանրային մասնակցությունը անհրաժեշտ եւ կարեւոր է թե ֆինանսատնտեսական, թե արժեհամակարգային, բարոյական տեսանկյունից, նույնպես աներկբա է: Պատերազմող հասարակությունը պետք է ստանձնի իր անվտանգության համար կյանքը վտանգող մարդկանց եւ նրանց ընտանիքների հանդեպ ուղղակի պատասխանատվություն:
Միեւնույն ժամանակ, ռազմավարական այդ խնդիրները գոյություն ունեն կոնկրետ իրականության ֆոնին, որը մեղմ ասած բավական խնդրահարույց է, քանի որ ապրիլի պատերազմը ի ցույց դրեց, թե որքան վտանգավոր անպատասխանատվություն է տիրում իշխանության համակարգում: Ավելին, թեեւ այդ պատերազմից հետո հայտարարվում է դասեր քաղելու, մի շարք անհրաժեշտ միջոցառումներ իրականացնելու, բացը լրացնելու մասին, որոնք հաստատում են նաեւ մի շարք վստահելի աղբյուրներ, այդուհանդերձ ակնհայտ է, որ պատասխանատվության խնդիրը ապրիլից հետո շարունակում է լինել բաց, ապրիլի առաջացրած հարցերի` կարեւոր հարցերի մի շարք պատասխաններ իշխանությունը չի տվել ու չի տալիս: Խոսքը ռազմական, պետական գաղտնիություն, անվտանգության նուրբ հարցեր ենթադրող պատասխանների մասին չէ:
Խոսքը տարրական հաշվետվողականության եւ պատասխանատվության մասին է: Օրինակ, ապրիլից հետո ՊՆ համակարգից հեռացվել են մի շարք պաշտոնյաներ, ընդհուպ մի քանի ամիս անց նաեւ գլխավոր շտաբի պետն ու նախարարը: Այդ հեռացումների կապակցությամբ մամուլում հնչել են տարատեսակ ենթադրություններ ու վարկածներ, բայց իշխանությունը որեւէ մակարդակում հանրությանը հստակ չի ներկայացրել, թե ինչու են հեռացվել այդ մարդիկ, որն է եղել նրանց պատասխանատվությունը, ինչն են ձախողել նրանք:

Շարունակությունն՝ սկզբնաղբյուրում