Սեյրան Օհանյանը դե՞մ էր 1000 դրամին

1in.am-ում կարդում ենք․

1000 դրամների նախաձեռնությունը անսպասելիորեն լցրեց Հայաստանի հասարակական-քաղաքական օրակարգը: Ի՞նչ էր սա՝ հմտորեն մշակված տեղեկատվական տեխնոլոգիա՞, որի ներքո իշխանությունը մտադիր է առաջ մղել իր համար շատ ավելի կարևոր նշանակություն ունեցող հարցեր՝ սրանով զբաղեցնելով հասարակական ուշադրությունը, թե՞ իշխանության հերթական չմտածված քայլ, որն առաջ է մղվում հասարակության հանդեպ հերթական քամահրանքի պայմաններում:

Իսկապես շատ դժվար է ասել, սակայն մի բան հստակ է, որ իշխանության «թեթև ձեռքով» Հայաստանում ծավալվում է մի քննարկում, որի գոյությունն ինքնին խիստ անցանկալի է ազգային շահի և անվտանգության տեսանկյունից: Եվ այս քննարկման վրա յուղ են լցնում նաև իշխանական-քարոզչական զանազան շրջանակներ՝ Հայաստանի հասարակության և նաև բանակի դեմ ըստ էության իրականացնելով տեղեկատվական դիվերսիա:

Համենայնդեպս, այս նախաձեռնությունը բոլորովին այն չէր, ինչ Հայաստանի հասարակությունը կարող էր սպասել կամ սպասում էր նոր կառավարությունից և առավել ևս՝ պաշտպանության նոր նախարարից, որը լինելով թեև անփորձ, սակայն երիտասարդ, նոր կերպարի գործիչ, ուներ հնարավորություններ սկսել նոր կետից, նոր էջից և այդ մեկնարկին ներգրավել նաև հասարակական լայն շրջանակներ՝ հանդես գալով իսկապես կարևոր նախաձեռնություններով:

Սակայն նոր նախարարի նոր նախաձեռնությունը եղավ մի բան, որը հասարակության մեջ մեծ աղմուկ առաջացրեց, առաջացրեց թեժ կրքեր և լիովին արդարացի հարցադրումներ այն կոռուպցիայի, գանձագողության մասով, որն արտահայտվում է Հայաստանի պետական պաշտոններ զբաղեցրած և ըստ էության երբեք բիզնեսով իբր չզբաղված ու չզբաղվող պետական պաշտոնյաների բազմաթիվ զրոներով հայտարարագրերի տեսքով: Ընդ որում, ոչ միայն իրենց, այլ նաև իրենց հարազատների, բարեկամների:

Եվ ինչպես կասեր բոլշևիկյան հեղափոխությամբ ոգևորված բանաստեղծը՝ հրդեհվող սրտի վրա կելնեն քնքշանքով, ոչ թե հրեշավոր, կոպիտ սապոգներով: Մինչդեռ այն կերպը, որով նոր նախարարը և կառավարությունը առաջ են քաշում կարևոր հարցը, դատելով հասարակության սոցիալական և հոգեբանական ներկա վիճակից և կառավարման ներկայիս որակներից, իշխող խմբի հանդեպ հասարակական կարծիքի ներկայիս բովանդակությունից՝ հավասարազոր է հրդեհվող սրտի վրա կոպիտ սապոգներով ելնելու: Իսկ նման բան հնարավոր է կա՛մ անադեկվատության, կա՛մ ինչ-որ հանցավոր դիտավորության և հետին մղումների պարագայում միայն: Որովհետև լավ նպատակը այդպես առաջ չեն մղում, երբ բոլորին պարզ է 25 տարվա վատ կառավարման հետևանքը:

Եվ ի դեպ, այս առումով նաև ի հայտ են գալիս հետաքրքրական ներիշխանական շերտեր, մասնավորապես՝ հարցադրումներ, թե ո՞ւմ էր պետք նման հարվածի տակ դնել նորանշանակ նախարարին, հենց սկզբից շարել անանցանելի պատը նրա և լայն հանրության միջև: Միևնույն ժամանակ նաև հարց է առաջ գալիս, թե արդյոք նմանօրինակ մտադրություն իշխանությունը չի՞ ունեցել ավելի վաղ, ինչին, սակայն, դեմ է արտահայտվել պաշտպանության նախկին նախարար Օհանյանը՝ համարելով, որ այդ նախաձեռնությամբ հանդես գալը հարված է հասցնելու իր հեղինակությանը: Եվ արդյոք դա չէ՞ր կարող լինել նաև մոտիվներից մեկը, որ հանգեցրեց Սեյրան Օհանյանի պաշտոնանկությանն ու իշխանության, մասնավորապես՝ Սերժ Սարգսյանի հետ հարաբերությունների լարման:

Համենայնդեպս, խիստ ուշագրավ է այն, որ երբ Վիգեն Սարգսյանը նախաձեռնությունը քննարկում էր Սերժ Սարգսյանի հետ, խոսվում էր այն մասին, որ նախաձեռնությունը նախապատրաստվում է արդեն երկու տարի, և այս իմաստով առավել քան հետաքրքիր է դառնում, որ այն հրապարակ է բերվում նոր նախարարի նշանակումից ըստ էության անմիջապես հետո և հանդիսանում է նրա առաջին կոնկրետ քայլը:

Եվ ի դեպ, այս հանգամանքը ուշագրավ է նաև այն ֆոնին, որ Վիգեն Սարգսյանի նշանակումով փորձագետները գրեթե միաբերան արձանագրեցին, ի թիվս տարբեր գործոնների, որ այդպիսով Սերժ Սարգսյանը փաստացի անձնական վերահսկողության տակ է վերցնում պաշտպանության ընթացիկ կառավարումը, և Վիգեն Սարգսյանը լինելու է ընդամենը նախագահի լիազոր ներկայացուցիչ: Համենայնդեպս, նրա առաջին նախաձեռնությունը գալիս է հաստատելու փորձագիտական շրջանակների այս գնահատականը: