Տղեն պիտի պոստ պահ. համեստ ուսանողից Սմբատը դարձավ դիրքապահ հերոս
ՀասարակությունՀայ-ադրբեջանական պետական սահմանի հյուսիսարեւելյան հատվածում հակառակորդի ագրեսիան ճնշվեց ու հաջողվեց կոշտ պատասխանով հետ շպրտել` նաեւ կրտսեր սերժանտ ՍՄԲԱՏ ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆԻ կյանքի գնով: «Մեր Հերոս ուսանող, Աստված հոգիդ լուսավորի...». այս տողերով հուլիսի 14-ին, ցավակցելով ամենքիս` մեր զոհված տղաների համար, ՀՊՄՀ Պատմության եւ հասարակագիտության ֆակուլտետի դեկան, պ. գ. թ., դոցենտ ԷԴԳԱՐ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԸ տեղեկացրեց, որ կյանքը հայրենիքին նվիրած ժամկետային զինծառայող Սմբատը Մանկավարժական համալսարանի պատմության բաժնի ուսանող էր... Այսօր ոչ միայն Գեղարքունիքի մարզի հայրենի Ճամբարակ համայնքում, այլեւ հարազատ ֆակուլտետում են դժվարությամբ ընդունում Սմբատի բացակաjությունը՝ արցունքներով, բայց մեծ հպարտությամբ ու ջերմությամբ են հիշում իրենց համեստ ու հայրենասեր ուսանողին եւ կենսախինդ ու բարի կուրսընկերոջը:
«ՍՄԲԱՏԻ ՀԱՅՐԵՆԱՍԵՐ ԼԻՆԵԼՈՒ ՄԱՍԻՆ ԵՐԿՈՐԴ ԿԱՐԾԻՔ ԼԻՆԵԼ ՉԻ ԿԱՐՈՂ»
Սմբատին դասավանդած դասախոսներից` Հայոց պատմության ամբիոնի դոցենտ ԱՎԵՏԻՍ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԸ «Իրավունքի» հետ զրույցում նախ հիշեց իր ուսանողի համեստության մասին. «Կարճ է տեւել նրա ուսումը համալսարանում` սեպտեմբերից մինչեւ դեկտեմբեր, հետո բանակ է զորակոչվել: Շատ համեստ, խելացի, հավասարակշռված, կազմակերպված, լուրջ տղա էր: Վերջերս դեկանատում, երբ կրկին հիշել էինք Սմբատին, աշխատողները պատմեցին, որ այնքան համեստ էր, նույնիսկ սպասում էր մինչեւ բոլոր ուսանողների հարցերին պատասխանեին, նոր ինքն էր մոտենում: Շատ եմ ցավում մեր բոլոր զոհված զինվորների համար, առավել եւս` Սմբատի կորստի համար»:
Դասախոսը հպարտությամբ ընդգծեց, որ Սմբատենց կուրսն արտակարգ հայրենասերներ են. «Այդ կուրսն անկախության տոնի առթիվ այնպիսի հիանալի հայրենասիրական փոքրիկ ֆիլմ էր պատրաստել, որ այն տեսնելը բավական է՝ պատկերացնելու համար, թե ինչպիսի ուսանողներ են: Հիմա երրորդ կուրս են տեղափոխվում, կուրսում ընդամենը մի քանի տղա էին, մի մասն էլի բանակ գնաց, մյուսները եկան փոխարինեցին: Բայց բոլորն էլ շատ լուրջ ու կազմակերպված տղաներ են: Իսկ Սմբատի հայրենասեր լինելու մասին ընդհանրապես՝ երկրորդ կարծիք լինել չի կարող: Իհարկե, մեր ամբողջ ժողովուրդն է հայրենասեր, եթե որոշ բացառություններ մի կողմ դնենք»:
ՄԻՇՏ ԱՍՈՒՄ ԷՐ՝ ԲԱ ԵԹԵ ՄԵՆՔ ՉԳՆԱՆՔ՝ ՄԵՐ ՀԱՅՐԵՆԻՔԸ ՊԱՇՏՊԱՆԵՆՔ, Ո՞Վ ԳՆԱ»
Առանձնահատուկ ջերմությամբ իր հեռախոսի ալբոմում հերոսացած ուսանողի լուսանկարն է պահում ֆրանսերենի դասախոս ԳԱՅԱՆԵ ԵՍԱՅԱՆԸ: Արցունքները զսպելով` ասաց, որ շատ մեծ ցավ է ապրել, երբ իմացել է չարաբաստիկ դեպքի մասին. «Արդեն բավական օրեր են անցել, բայց ամեն օր մտքով իր հետ եմ, անընդհատ թերթում եմ նրա նկարները, զրուցում ընկերների հետ, շատ ծանր եմ տարել... Երկու ուսանող ունեինք, որոնք այդ ընթացքում բանակ գնացին. մեկը Սմբատն էր, մյուսը` Մարատը: Սմբատի բնավորությունը հաշվի առնելով` հանգիստ էի իր համար, միշտ Մարատի համար էի անհանգստանում, բայց, փաստորեն, չարաբաստիկ պատերազմը չխնայեց հենց Սմբատին»:Անդրադառնալով Սմբատի հայրենասիրությանը` տիկին Եսայանը հիշեց իրենց զրույցների մասին. «Իմ տղան էլ է հիմա ծառայում, եւ այնպես էր ստացվում, որ միշտ ուսանողներիս հետ զրուցում էինք բանակի մասին: Այնքան հետաքրքիր անձնավորություն էր Սմբատը: Երբ ես, որպես մայր, անհանգստանում էի, որ մեր տղաները գնում են բանակ, գոնե անփորձանք լինեն, խաղաղություն լինի, միշտ ասում էր` բա եթե մենք չգնանք՝ մեր հայրենիքը պաշտպանենք, ո՞վ գնա: Իր այս նախադասությունը դաջվել է իմ ուղեղում, ու միշտ մտքերով իր հետ եմ եղել: Արտաքինով փխրուն էր երեւում, բավականին բարակ ձայն ուներ, բայց այնքան մեծ հայրենասիրություն ու քաջություն կար իր մեջ: Ափսոս, որ այդպես եղավ, շատ եմ լացել այդ օրը նրա համար…»:
1
2
3
4
5
1
2
4
5
2
4
