Այլընտրանքը խեղդողները

1in.am

Ընդդիմադիր տարբեր գործիչների շուրթերից այսօր կարելի է լսել արտահայտություններ այն մասին, որ վարչակարգը ներկայումս, ինչպես երբևէ, թույլ է և չի կարող նախկինի պես բռնությամբ դիմագրավել համաժողովրդական հզոր ալիքի ճնշմանը: Այստեղ, թերևս, կա հստակեցումների անհրաժեշտություն: Նախ` պետք է, թերևս, մեկընդմիշտ ընդունել ի գիտություն, որ համաժողովրդական հզոր ալիքի ճնշմանը չի դիմանա որևէ վարչախումբ` թույլ, թե ուժեղ: Հետևաբար, վարչակարգի թույլ կամ ուժեղ լինելը ամենևին էլ առաջնային հարց չէ: Այն կարևոր է, սակայն երբեք չպետք է դառնա չափման միավոր:

Հասարակությունը երբեք չպետք է առաջնորդվի վարչախմբի ուժեղ կամ թույլ լինելու պարագայով` այ հիմա ուժեղ են, մի քիչ հանդարտ լինենք, իսկ հիմա թույլ են, կարելի է ավելի ակտիվ ճնշում բանեցնել: Առաջնային հարցն այն է, թե կա՞ արդյոք Հայաստանում համաժողովրդական այն ալիքը, որի ճնշմանը չի դիմանա ո՛չ տասնամյա, ո՛չ քսանամյա, ո՛չ էլ երեսնամյա կամ քառասնամյա ամբողջատիրությունը կամ բռնապետությունը, ինչն, օրինակ, մենք տեսանք տարիներ առաջ արաբական աշխարհում: Այդ իմաստով պետք է փաստել, որ Հայաստանում այդ հզորության շարժումը դեռ եղել: Թե ինչո՞ւ չի հասել` դա արդեն բոլորովին այլ հարց է, որը երևի թե կարիք ունի լուրջ դիտարկման: Պատճառն, անշուշտ, մեկը չէ: Դժվար է ասել, թե ասենք` ընդդիմության մեջ ահա սա այնպես չէ, դրա համար էլ չկա պահանջվող հզորությունը: Պատճառներն ընկած են թե՛ քաղաքական ուժերի առաջնորդների, թե՛ իրենց ընդդիմադիր դաշտում տեսնող այլ ուժերի ներկայացուցիչների, թե՛ իրենց ընդդիմություն համարող ուժերի վարքագծում, թե՛ նաև Հայաստանում հաստատված քրեաօլիգարխիկ այն համակարգի հիմքում, որը շատ խորն է ճյուղավորված և ցանցային ազդեցություն է թողնում հասարակության վրա: Այստեղ, թերևս, շատ կարևոր է հասկանալ իրավիճակի առանձնահատկությունը:

Շարունակությունն՝ այստեղ