Իրականացավ բոլորի «անմարդկային երազանքը». դա չէին ուզում՝ հաստատ, բայց հասանք դրան
ՀասարակությունՏարածքները հոկտեմբերին չեն հանձնվել, այլ 30 տարիների ընթացքում, ԱԺ ամբիոնից հայտարարել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: Հայաստանում այս օրերին թեժ ներքաղաքական իրավիճակ է, փոխադարձ մեղադրանքներ: Ընդդիմությունը պարտության համար մեղադրում է գործող իշխանությանն ու վարչապետին: Նիկոլ Փաշինյանն ու թիմը փորձում են մեղադրանքը հասցեագրել հետ: Միաժամանակ, Փաշինյանը նշել է, որ գլխավոր պատասխանատուն անշուշտ ինքն է եւ պատրաստ է կանգնել ժողովրդի դատի առաջ, բայց ինքն էլ այդ պատրաստակամությամբ հանդերձ ունի հարցեր:
Հարցեր այժմ ունեն առանց բացառության բոլորը, եւ այդ թվում հարց է իհարկե, թե ով ինչ մոտիվով եւ ինչի մասին մտածելով է բարձրաձայնում այս կամ այն հարցը:
Մի բան կա, որի վերաբերյալ չի կարող լինել որեւէ հարց՝ ողջախոհության եւ բարոյականության կանխավարկածի պարագայում: Հարց չի կարող լինել այն առնչությամբ, որ ծանր պարտությունն ու հայրենազրկումը ոչ թե Հայաստանի հետխորհրդային պատմության առանձին վերցրած որեւէ դրվագի, այլ մոտ երեք տասնամյակի հետեւանքն ու պարտությունն է:
Դա այն է, ինչի վերաբերյալ չի կարող լինել որեւէ հարց: Այդ պարտության համար ամեն գործիչ, ուժ, քաղաքական եւ տնտեսական էլիտան ներկայացնող ամեն խումբ ունի պատասխանատվության իր բաժինը, որը հստակ սահմանելը թերեւս անիմաստ գործ է՝ չի ստացվելու, իրականությունը լղոզվելու է միշտ:
Սակայն ակնառու է՝ պատասխանատու են բոլորը: Եվ խոշոր հաշվով իրականացել է բոլորի «երազանքը», այն պարզ տրամաբանությամբ, որ գործնականում բոլոր առանցքային քաղաքական միավորները, որ եղել են իշխանություն՝ բանակցել են այն տրամաբանության շուրջ, ինչով ցավալիորեն ավարտվել է պատերազմը: Միանգամայն հասկանալի է, որ մարդկայնորեն նրանք երազել են բոլորովին այլ բանի մասին, մարդկայնորեն նրանք երազել են հաղթանակի հարատեւության, Հայաստանի ու Արցախի անզիջում եւ լուսավոր ապագայի մասին:
Բայց ամբողջ հարցն այն է, որ լրջորեն տարբերվել են բոլոր այդ մարդկային երազանքները, քաղաքական փիլիսոփայությունն ու վարքագիծը, որ հարմարեցվել է արդեն մարդկային կենցաղին ու դրանից բխող պահանջներին, որոնք էլ համադրված են եղել ուտելուց բացվող ախորժակի հետ: