«Սեքսի» գիգանտները չեն կարողանում համակերպվել օբյեկտիվ իրականության հետ

Արթուր Դանիելյանն իր էջում գրում է․

Հայաստանյան քաղաքական դաշտում ամենավտանգավոր վիրուսը իմպոտենցիան է: Կառույցներն ունենում են ինստիտուցիոնալ օրգանների գոյության ֆիզիկական նշաններ, մինչդեռ, ֆունկցիոնալ առումով, արդյունավետությունը իսպառ բացակայում է: Կա ցանկություն, կան զուգընկերոջ (այս դեպքում հանրության) պահանջները, բայց չկա կարողություն՝ դրանք բավարարելու: Ժամանակի ընթացքում աճող և չբավարարվող պահանջները ֆրուստրացիայի պատճառ են դառնում:
Արդյունքում լուրջ հոգեբանական տրանսֆորմացիաներ են տեղի ունենում կառույցների ներսում: Ենթագիտակցորեն, ցանկանալով կոմպենսացնել սեփական անզորությունը, այս հիվանդությամբ տառապող կառույցները սկսում են ինքնագովասանքով զբաղվել, ակնհայտ անիրատեսական հեքիաթներ պատմել՝ ժամանակի ընթացքում մեկուսանալով նեղ շրջանակներում, որտեղ մի քանի «իմպոտենտ», ձևացնելով, թե իրար հավատում են, քննարկում են իրենց հորինած արկածները: Դրան հետևում է ընտրությունների արդյունքներով պայմանավորված կոգնիտիվ դիսոնանսը, երբ ենթադրյալ «սեքսի» գիգանտները չեն կարողանում համակերպվել օբյեկտիվ իրականության հետ: Սրան ի պատասխան, ստեղծվում է ալտերնատիվ իրականություն, իսկ հաջորդ փուլում զարգանում է դիմենցիան (ձեռքբերովի թուլամտությունը):
Խճճվելով սեփական դիրքորոշումների մեջ՝ կառույցների ինքնությունը շերտավորվում է․ նրանք սկսում են հարձակվել անցորդների վրա՝ փորձելով ապացուցել սեփական իրավացիությունը, գործակալներ ու «ռեժիմի ստրուկներ» են փնտրում և «մերկացնում», բոլորին մեղադրում սեփական անհաջողությունների մեջ և դանդաղ հօդս են ցնդում, լավագույն դեպքում դաշինքվելով մեկ այլ կառույցի հետ, որը մի երկու մանդատ կգցի սեղանին՝ սովամահությունից փրկելու համար:
Այս ցիկլը շարունակվում է առնվազն 20 տարի և մանրից վարակում ա ամբողջ հասարակությանը...