Հետո ցավից երկու տակ եղանք, ընդոստ շտկվեցինք, որ չտրորեն․․․

Մայրիկ, մի կշտամբիր․․․ Համ էլ կյանքը մեր ուզածով չեղավ: Ուզում էինք գանք, բայց չէր ստացվում: Ոզում էինք գանք լիքն ու բարով, որ անհոգ մնաք, որ ջահել մնաք: Ուշացումով եկանք, որ լավ գանք։ Չեկանք՝ որ լավ գանք… Մեկ էլ տեսանք, որ ապրում ենք առանց ծնողի․․․

Հետո, ախր, կյանքը մեր ուզածով չեղավ, և առուփախի հրապարակում մնացինք ապշած: Հետո ցավից երկու տակ եղանք, հետո քունքներս ճերմակեց մի գիշերվա մեջ, բերաններս դառն իմաստությամբ ծամածռվեցին, ընդոստ շտկվեցինք, որ չտրորեն։ Այսպես դարձանք հուսահատության քարե արձան. իրանը ձիգ, գլուխը բարձր, ձեռքերը՝ ծոցը, որ մաքուր մնան:

…Խաղը պառավեց․․․ Ամբողջականության հույսը ցնդեց: Հրաշք չի լինի: Տարիների պատն անթափանց է։ Կուրացնող է մանկությունից եկող լույսը, հիշողության ճանապարհը լի է փորձանքով, դարանակալ տարիների հոգսով, կորստով, սիրով, ցավով.. Եվ միայն բույրի հիշողությունն է մտակորույսի ցանցառությամբ բերում-տանում բույրի ծվեններ, և կայծկլտում են աղոտ պատկերներ, բայց ոչ մի բույր չի բռնում գույնը, բայց ոչ մի ձայն տեղը չի դնում բնապատկերը, և պապանձված է մնում ամռան օրը, և իմաստալից քայլ անելու ջանքն է ապարդյուն․․․ Որովհետև հավասարակշռություն չկա կեսի մեջ:

Իրիկնաժամին այս նկարը շուռ տուր պատին. շրջած էլ քոնն է: Ու շահածդ մենակությանը տեր կանգնիր տղամարդու պես: Չէ, շնագայլի կյանք չէ ուզածդ, պարզապես քո մենակությունը քո հանգիստն ու ազատությունն է:

Վանո Սիրադեղյան, «Անանձրև հուլիս»