Washington Post-ը «դիկտատորներ» է անվանել Պուտինին և Էրդողանին

«Դիկտատորները դիմում են բռնության, քանի որ վախենում են, որ կորցնում են աջակցությունը: Ընդ որում, նրանց պետք չեն դաշնակիցներ, որոնք կքննադատեն իրենց գործողությունները: Այդ պատճառով Թուրքիայում զինված հեղաշրջման փորձը ճնշելուց հետո Էրդողանը բնական կերպով սկսեց փնտրել ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի ընկերակցությունը»,-գրում է Washington Post-ի մեկնաբան Էն Ապելբաումը: Պուտինի «ճնշման մոդելը» տարբերվում է Էրդողանի ռազմավարությունից` զանգվածային ձերբակալությունների փոխարեն Ռուսաստանի առաջնորդը դիմում է «նշանառու բռնության»: Այսպես, լրագրողներին ահաբեկելու համար «նա այնպես է անում, որ ժամանակ առ ժամանակ նրանցից մեկին սպանում են, օլիգարխներին ահաբեկելու համար նա փակել է նրանցից մեկին բանտում: Բայց, ինչպես և Էրդողանին, Պուտինին ընկերակցություն է պետք: Երկուսն էլ կիսում են խելացնորական վախն անտեսանելի թշնամիների առջև: Երկուսն էլ գիտեն, որ իրենց երկրների բնակչության էական մասն իրենց չի սիրում: Երկուսն էլ գիտեն, որ իրենց սեփական իշխանության խոշորագույն սպառնալիքները այն գաղափարներն ու մոիվներն են, որոնք այդ մարդիկ մարմնավորում են»,-գրում է հոդվածի հեղինակը: «Ընդամենը մի քանի ամիս առաջ նրանք միմյանց հետ պատերազմելու եզրի էին, ՆԱՏՕ-ի երկրների շատ առաջնորդներ վախենում էին, որ Թուրքիան կներքաշի նրանց Ռուսաստանի հետ բաց պատերազմի մեջ: Ռազմավարական, ռազմական և անգամ պատմական հաշվարկները պետք է մրցակից դարձնեն Թուրքիային և Ռուսաստանին: Սակայն, այդ երկրների առաջնորդների հանդիպումը ցույց է տալիս մի բան, ինչը դժվարությամբ են հասկանում արևմտյան քաղաքագետներն ու ռեալիստ մտավորականները: Արևմուտքի երկրները որքան ուզես կարող են համոզել իրենց, որ մեր ցինիկ աշխարհում ԱՄՆ-ն և Եվրոպան պետք է շփվեն ցանկացած տեսակի ռեժիմի հետ, կիրառել իրական քաղաքականության հնարքներ և հետապնդել սեփական ֆինանսական շահերը: Սակայն երբ գործն իսկապես կարևոր է, դիկտատորները նախընտրում են այլ դիկտատորների», - եզրափակում է Էն Ապելբաումը: