Թաքուն գարշահոտությունը բացահայտ աղբից վտանգավոր է

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Հայաստանյան լրատվական, սոցցանցային հանրույթը, և կարելի է ասել ընդհանրապես հասարակությունը, հերթական անգամ բուռն արձագանք է տալիս Ադրբեջան գնացող հերթական հայի կապակցությամբ։ Այս հերթական լուրը վերջնական հաստատված չէ, և միակ հիմքը ադրբեջանական լրատվամիջոցներն են, որոնք, մեղմ ասած, վստահելի չեն։ Սակայն այս լուրը խորհել է տալիս մի շարք այլ հարցերի շուրջ։ Անշուշտ հասկանալի է, որ հայաստանյան հասարակությունը պետք է էմոցիոնալ արձագանքի Ադրբեջան անցնող ցանկացած հայի վարմունքին, առավել ևս, որ վերջին շրջանում նման լուրերը, կարծես թե, շատացել են՝ անկախ նրանից, որ որոշները պարզապես հերքվում են։ Այստեղ մենք խնդիր ունենք բոլորովին այլ հարթության մեջ։
Ադրբեջանից զատ յուրաքանչյուր տարի մեր, այսպես ասած, հազարավոր հայրենակիցներ քաղաքական ապաստանի խնդրանքով են դիմում այլ երկրներ, որպես կանոն՝ եվրոպական երկրներ։ Դրանց մի մասը ստանում է այդ ապաստանը և, կոպիտ ասած, ձրիակերի նման նստում իրեն ընդունած եվրոպական երկրի ուսերին։ Սակայն այս մասին մենք ո՛չ լսում ենք, ո՛չ էլ խոսում։ Մինչդեռ այդօրինակ քաղաքացիները շատ ավելի մեծ վնաս են հասցնում Հայաստանի միջազգային վարկանիշին, քան Ադրբեջան անցած մեկ–երկու դավաճանները։ Եվրոպական երկրներից քաղաքական ապաստան հայցող քաղաքացիները բավական լուրջ քայլերով նախապատրաստում են իրենց, այսպես ասած, «գնալ հանձնվելը»։ Այդ հանձնվելն իրենից ենթադրում է գործողությունների մի բավական բարդ շղթա՝ մասնավորապես նրանք կազմում են իրենց կեղծ լեգենդը՝ քաղաքական հալածանքների ենթարկվելու մասին։
Կեղծ լեգենդը կազմվում է առանց միջոցների խտրականության, օգտագործվում են կեղծ հոդվածներ թերթերում, կեղծ և հենց այդ նպատակի համար սարքված լուրեր և նույնիսկ թերթեր։ Վերջերս տպարանում աշխատող մի ծանոթ սովորական զրույցի ժամանակ պատմում էր, թե ինչպես է իր բարեկամի համար Հայաստանում հրապարակվող թերթերից մեկի անունով կեղծ թերթ տպել մի օրինակ, որտեղ զետեղված է եղել այդ բարեկամին քաղաքական հալածանքների ենթարկելու մասին կեղծ հոդված։ Սույն բարեկամը այդ մեկ օրինակ կեղծ թերթով հանդերձ պետք է գնար հանձնվեր Շվեյցարիա։ Նման օրինակները, ի դեպ, չափազանց շատ են և կեղծ լեգենդի հիմնական միջոցը կեղծված թերթերն ու լրատվական այլ միջոցներն են։
Այստեղ, սակայն, մի շարք հարցեր են առաջ գալիս. կարո՞ղ է արդյոք Հայաստանի որևէ ծառայություն պայքարել դրա դեմ, տեսականորեն կարող է, սակայն այս դեպքում անվտանգության բոլոր ծառայությունները պետք է հետևեն գրեթե բոլոր քաղաքացիներին, այլ հարց է արդյոք պե՞տք են նման միջոցառումները։ Վերջիվերջո, ինչքան էլ մենք դժգոհենք Հայաստանի ներկայիս վիճակից, ընտրությունների ժամանակ վարչական ռեսուրսի կիրառումից և այլն, այնուամենայնիվ, ակնհայտ փաստ է, որ Հայաստանում քաղաքական հալածանքներ, բառիս բովանդակային ամենախորը իմաստով, չկան։ Այլ հարց է, որ վերջիններս վարկաբեկում են երկրի վարկանիշը, այս տեսանկյունից գուցե անհրաժեշտություն է որոշակի միջոցներ ձեռնարկելը, սակայն, այդուհանդերձ, ակնհայտ է, որ այդ տեսակը չի վերանա, ինչպես չեն վերանա ցանկացած հասարակության մեջ առկա արատավոր երևույթները։ Ուստի գուցե պարզապես պետք է անտարբեր լինել ու ավելորդ չբարձրաձայնել նման դեպքերը, որոնք ակամայից դառնում են գովազդ։ Վերջիվերջո, մենք որևէ երաշխիք չունենք առ այն, որ մեր շուրջը չկան մարդիկ ովքեր փողի դիմաց պատրաստ են վաճառել ամեն ինչ՝ այդ թվում և հայրենիքն ու պետությունը և նրանց համար նման լուրերի չափազանց լայն տարածումը գովազդ է դառնում։
Վերջապես մյուս կողմից էլ, բացահայտված աղբը շատ ավելի քիչ վտանգավոր է, քան թաքնվածը, և այս տեսանկյունից գուցե նույնիսկ դրական է, որ նման քաղաքացիները (չնայած նրանց շատ դժվար է քաղաքացի համարել) պարզապես հեռանում են երկրից՝ իրենց ապահովագրելով հետագա, հնարավոր և շատ ավելի վտանգավոր գործունեությունից։
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: