Նոր Դոստ, «Սպառված անալնի»․ վիպակ (18+)

Երբ դուռը բաց արի, դռան առջև գտնվող քարի մի հատիկ աստիճանի վրա կանգնած տեսա երևանյան գրական-գեղարվեստական էլիտայի ալագյազցի ներկայացուցիչ Gisanéh (Sentimente) Sisakian-ին՝ գավառական բոհեմիկ մինետաֆրանսուհու անբռնազբոս տեմպերամենտով մի շատ մոտիկ ֆեյսբուքյան ընկերոջ, որին գիշերային մթության մեջ իսկույն չկարողացա ճանաչել:
— Գիսանե՛հ... այդ դո՞ւ ես, — բացականչեցի ակամա՝ շատ զարմացած նրա այդ տարաժամ այցի վրա:
— Ես եմ, - պատասխանեց հայրական տան գոմի պատը ֆեյսբուքյան պատով փոխարինած ամբիցիոզ իգուկը:
— Ի՞նչ է պատահել:
— Ոչինչ։
— Բա ինչո՞ւ ես եկել:
— Հենց այնպես: Գիտեմ, որ ուշ ես պառկում, դրա համար եկա...
— Ինչպես թե հենց այնպես:
Հարցիս պատասխանելու տեղ նա ծիծաղեց մեղմ, տարօրինակ ձայնով: Առհասարակ ձայնից նկատում էի, որ չափազանց ուրախ տրամադրության մեջ էր. գիշերն այնքան մութ էր, որ դեմքի արտահայտությունը չէի տեսնում:
— Գիտե՞ս ժամը քանիսն է, — հարցրի:
— Счастливые часoв не наблюдают, — վրա բերեց ֆլիրտահայուհին և նորից ծիծաղեց: Չգիտեմ ինչու, հանկարծ ինձ թվաց, թե նա ցնորվել է, մանավանդ որ նրան առհասարակ ճանաչում էի` իբրև անվստահելի ու պոետիկ ուղեղի տեր մի անխտրական ագառ... աղջնակի: Եւ այդ կասկածն այնքան ազդեց ինձ վրա, որ մի րոպե մնացի կարկամած:
— Գնանք վերև, ես քեզ մի շատ կարևոր նորություն ունեմ հաղորդելու,—ասաց նա և, կամաց ետ մղելով ինձ, ներս մտավ:
Ինձ ուրիշ բան չէր մնում անելու, եթե ոչ առաջնորդել նրան իմ սենյակը: Նստեց գրասեղանիս մոտ և նայում էր ինձ այնպիսի մի հայացքով, որով կարծես հարցնում էր. «Հապա իմացիր՝ ի՞նչ նորություն պիտի հաղորդեմ»: Իսկ ես զարմացած դիտում էի իմ հարյուր տարվա վիրտընկերուհուն: Տրիկոյով էր, որ գրեթե երբեք չէր գործածում, սպիտակ, շատ մաքուր կրծկալով, և բոլորովին նոր, թանկարժեք ժակետով: Իսկ դեմքը նույն լեցուն ու սիրուն դեմքն էր` գեղջկական ծագմամբ նաիրուհիներին բնորոշ բնում ֆռռացող ընչաքաղց աչուկներով: Միայն կիսաբաց էրոտիկ շուրթերը, որոնք նրա առասպելական թույլ կամքի, վավաշոտության և առատաձեռն բնավորության արտահայտիչն էին, փայլում էին ինչ-որ անմիտ, անհուն երջանկությամբ: Սակայն աչքերը փոքր-ինչ շաղված էին, և մի վայրկյան ինձ թվաց, թե գինու հոտ առա նրա բերանից:
— Դու հարբած ես, Սենտիմենտ, — ասացի, շեշտակի նայելով չաթահայուհու աչքերին:
— Այո, մի քիչ, ինչպես ասում են, քեֆս լավ է ~ — խոստովանեց նա՝ կամաց ծիծաղելով:
Կարճ ժամանակ նայում էր ինձ ժպտալով: Հետո հանկարծ վեր թռավ, ամուր գրկեց ինձ և փսփսաց ականջումս.
— Այս գիշեր նշանվեցի:
Ու, պինդ ու կրքոտ համբուրելով ականջիս տակ, շարունակ ժպտալով, սկսեց դիտել ինձ, կարծես ստուգելու համար, թե ինչ տպավորություն գործեց ինձ վրա իր հայտնած նորությունը:
Իսկ իմ ստացած տպավորությունն ինձ համար ապշեցուցիչ չէր կարող լինել բնականաբար, քանզի նրա հայտնածը բոլորովին անակնկալ չէր: Եվ, որովհետև գրեթե բոլոր մեսենջերահայուհիներն են բազմաբովանդակ կկումներից, ֆլիրտներից, վիրտերից ու խույկանզարումներից հետո ի վերջո նշանվում, ամուսնանում և կազմում ամուր ընտանիք, այդ տպավորության տակ ես այլ բան չգտա ասելու, քան.
- Վայ ես քու պի․․․ բերանը․․․ Գիսան:
Իսկ նա այդ ընթացքում դեմ արավ ինձ իր աջ ձեռքի անանուն մատը, որի վրա ոսկե մի մատանի կար, և ասաց մի տեսակ պարծանքով.
— Ահա, նայիր:
— Ուրեմն հիմա այնտեղից ես գալիս:
— Այո՛, գալիս եմ ուղիղ նշանածիս տանից:
— Որ հայտնես ինձ այդ նորությունը այս կեսգիշերին։ Կարծես թե վաղը չէիր կարող:
— Վա՜ղը... Այդքան համբերություն կա՞ որ: Քունս փախել է՜: Սրտումս վարդ է բացվել , հոգիս երգում է ~ Ուզում եմ ասել, խոսել, պարել. ուսերիս կարծես թևեր են բուսել, և թվում է՝ եթե թափահարեմ, կթռչեմ, ինչպես... ինչպես...
Եւ իսկապես, մի ոստյունով թռավ ձեռքերը տարածած, պինդ գրկեց գլուխս և, չնայելով դիմադրությանս, սկսեց խելագարի պես համբուրել դեմքիս վրա` ինչ պատահեր: Քստմնելի լինելով հանդերձ, այն աստիճան սրտագրավ էին «Ալագյազ-Երևան-Փարիզ տրանզիտ» մայրուղու դասական այդ հաջաթամոլուհու սրտի զեղումները, որ ակամա ավագ-ընկերական մի քնքշանք զարթնեց բիրտ հոգուս խորքում` դեպի այդ հոռի բլոհեռը, որին երիցս կկել էի՝ նույնպես ընկերաբար: