Վճարողին պիտի վարձահատույց լինել առավելագույնս ջանադիր, ինչպես գրին-քարտ չունեցող չարքաշ բոզը

Սուբորդինացիոն արգելքները չեն աշխատում, եթե «ազգի համար» են անում: Նանարներին ավանդաբար բերում են Մոսկվայից: Ինչ վերաբերվում է քաղաքական ղախպեքին, դրանք ներմուծվում են հիմնականում Լոսից: Լոսից, Գլենդեյլից, Փարիզից: Բերվում են ամռանն ու աշնանը, որ համ «աշխատեն», համ էժան ծիրան ու խաղող ուտեն: Բայց նախընտրական տարին առանձնահատուկ տարի է, խախտվել է կյանքի ռիթմը, եւ վաղ աշնանից սկսվում է քաղաքական պուտանկեքի զանգվածային հայրենադարձությունը Լոսից-մոսից:
Չի կարելի ասել, թե լրբերի հայաստանյան պաշարները սպառվել են․ նախկին գնդապետների, նախկին քարտուղարուհիների (հիմա խմբագիրների), նախկին պահեստապետների (հիմա մինիստրների), ՃՎԶ-ՊՊԶ տիպի կուսակցությունների պետերի պակասություն ամենեւին չկա, բայց դրանց էֆեկտը այն չէ, որովհետեւ գործածված են արդեն զզվելու աստիճան: Համ էլ սրանք կան ու կան ու արդեն ծախս էլ չեն պահանջում: Նաեւ ժամանակն է նախընտրական, եւ նոր կադրեր են պետք, որ լինեն եթե ոչ երկրորդ թարմության (թեեւ ղախպի թարմը ո՞րն է), բայց չլինեն նաեւ պետականամետ մամուլում ամենօրյա գործածության «պերերիվի պուտանկեքի» նման մի մանեթանոց: Այս սեզոնի առանձնահատկությունն այն է, որ լրբերը աննախադեպ գրգռված ու կատաղած են: Բանն այն է, որ թե´ ժամանակն է նախընտրական եւ թե´ այս ձմեռ նրանք ստիպված անց են կացնելու հայրենիքում: Այս ձմեռ նրանց դրսում կեր ու ծածկ տվող չի լինելու: Քաղաքական լրբերի կոլեկտիվ սուտինյորի դերը վերջին տարիներին ստանձնել են երկու «ազգային կուսակցություններ»: 
Մի խոսքով, սուտինյորի պայմանները անկատարելի չեն: Սեզոնին չորս-հինգ հոդված կուսակցական պատի թերթում, ութ-տասը ելույթ խուժան ալիքով։ Ելույթների ու հոդվածների քանակը, եթե ալարում ես, կարող ես կրճատել, բայց մեկ պայմանով․ որ մյուս կեսը իրագործելու ես՝ բերանդ առավելագույնս ճոռթած: Այսինքն, վճարողին պիտի վարձահատույց լինել առավելապես արհեստավարժորեն, պարտաճանաչ ու ջանադիր, ինչպես գրին-քարտ չունեցող չարքաշ բոզը: Դա էլ, անշուշտ, մի կյանք չէ, բայց Հայաստանում ձմեռը անցկացնելուց, ինչ խոսք, որ լավ է: Ձեռի հետ էլ «զբաղվում ես մասնագիտությամբ», մի երկու բերան երգում ես «Ադանայի ողբը»՝ շալախոյի հանգով, նարդու երկու երեսի չափով ոտանավոր ես տպում արեւմտահայ ուղղագրությամբ, պիես ես գրում ինքնագործ թատրոնի համար, նկարում ես խանութպանի կնոջը, որն ընդամենը ներկի փողն է տալիս, բայց նաեւ թույլ է տալիս, որ հայերի շրջանում գլուխ գովաս, որ նկարը ծախել ես քսան հազարով։

Ոնց որ ջահել օրերի Սովետում ապրես: Հացը, լույսը, պլյուս՝ բանանը, կա, կաստյում-շալվարը՝ ինքնարժեքով, կա, ղեկավար կուսակցությունը՝ կա։ Ուրիշ ի՞նչ է պետք ապուշին՝ երջանկության համար:
Նախընտրական գռդոնի սեզոնը (ինչպես բուն լրբերի համար՝ ամառը) պատասխանատու լինելուց բացի, ներվային է լինում, որովհետեւ մրցակցությունն է դաժանանում: Ինչպես ամառվա արձակուրդին միանգամից սանձարձակված նամուսովովներն են խփում պուտանկեքի գործին եւ գին քցում, այդպես էլ նախընտրական վայրահաչության ասպարեզը պարզապես պայթում է դիշովկեքի առատությունից: Մուֆթա կամ էժանով առնվողների այդ գրոհի պայմաններում պիտի լինել առավելապես հնարամիտ եւ աշխատել առավելագույնս գռքաշ: Աշխատել քանակի վրա, որովհետեւ խոսքի ու բերանի գինը ընկած է լինելու այլևս:

Վանո ՍԻՐԱԴԵՂՅԱՆ, 2002 թ․