«Իշխանությունը ոչ միայն ինքը չնախաձեռնեց որևէ քայլ, այլև կասեցրեց ընդդիմության քայլերը»․ Հակոբյան

NEWS.am-ի հարցազրույցը «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր, Վերածնվող Հայաստան կուսակցության ղեկավար Վահե Հակոբյանի հետ:

Ադրբեջանն ու Թուրքիան չբավարարվեցին իրենց հարաբերությունների նոր որակն ամրագրող հռչակագրով և վավերացրեցին փաստաթուղթն իրենց խորհրդարաններում: Ի՞նչ լրացուցիչ ռիսկեր է սա ստեղծում Հայաստանի և Արցախի համար և որո՞նք պետք է լինեին մեր քայլերը:

Տխրահռչակ Շուշիի հռչակագրի վավերեցումը փաստացի ազգային օրենսդության մակարդակի է բարձրացնում փաստաթուղթը՝ դրանում պարունակվող բոլոր հակահայկական թեզերով:

44-օրյա պատերազմի ժամանակ մեր մաշկի վրա զգացինք ինչպես է Թուրքիան աջակցում Ադրբեջանին՝ այդ թվում՝ ահաբեկիչներ ներգրավելով: Այժմ, երկու երկրների կողմից վավերացված այս փաստաթուղթն իրավական հիմքեր է ստեղծում, որ Թուրքիան ավելի բաց կարողանա օգնել Ադրբեջանին և նույնիսկ ուղղակիորեն մասնակցի Արցախի դեմԱդրբեջանի հետագա հնարավոր ագրեսիային:

Բացի այդ, փաստացի երկու երկրներն իրենց օրենսդրության դաշտ տարան Հայաստանի ու Արցախի նկատմամբ իրենց հավակնությունները: Փաստաթղթում հիշատակվում է «Զանգեզուրի միջանցք»-ը՝ որպես իրենց երկկողմ կապերը խորացնող գործոն:Բացի այդ, ամրագրվում է Հայոց ցեղասպանության ժխտողականությունը:

Ընդհանուր առմամբ, այս փաստաթուղթը Հայաստանի, Արցախի և հայ ժողովրդի դեմ թուրք-ադրբեջանական թշնամանքի, անհանդուրժողականության ու ագրեսիայի իրավական ամրագրումն է: Եվ այս համատեքստում անհասկանալի է Հայաստանի գործող իշխանության անտարբերությունն այս հարցի նկատմամբ, քաղաքական կուրությունը, կամ տեսնելու ցանկության բացակայությունը, որ հռչակագրի և վավերացված փաստաթղթի մեջ կա էական տարբերություն:

Թուրքիայի ու Ադրբեջանի կողմից հռչակագրի վավերացմանն արձագանքելու ու միջազգային հանրության ուշադրությունն այս հարցի վրա հրավիրելու փոխարեն Հայաստանի գործող իշխանությունը հղում արեց դեռ հռչակագրի ընդունման ժամանակ Հայաստանի ԱԳՆ-ի տարածած հայտարարությանը, որը որևէ կերպ չէր արտացոլում ներկայիս իրողությունները: Ավելին, այդ հայտարարության մեջ ասվում էր, որ նման հայատյացության համատեքստում տարածաշրջանային համագործակցության պլատֆորմ ստեղծելու Ադրբեջանի խորհրդարանում հնչեցված Թուրքիայի նախագահի առաջարկները երեսպաշտ և ապակողմնորոշող են, մինչդեռ դրանից հետո Հայաստանը նույն հայատյացության մթնոլորտում լուռ ներգրավվեց այդ պլատֆորմի աշխատանքներին: Դա էլ բավարար չէ՝ մեկնարկեց Հայաստանի և Թուրքիայի բանագնացների մակարդակով երկխոսությունը:

Փաստացի, իշխանությունը ոչ միայն ինքը չնախաձեռնեց որևէ քայլ՝ հակազդելու թուրք-ադրբեջանական տանդեմի այս հակահայկական քաղաքականությանը, այլև կասեցրեց ընդդիմության քայլերը՝ տապալելով այս թեմայով Աժ արտահերթ նիստ անցկացնելու և հայտարարություն ընդունելու փորձերը:

Ավելին, հերթական անգամ Փաշինյանը դիսկուրսը շեղեց անիմաստ հարցերով ու կեղծ մեղադրանքներով: Այս իշխանությունը համառորեն փորձում է ձևացնել, որ իր ստեղծած իրավիճակն ու այն, ինչ բանակցվում էր տարիներ շարունակ, նույնն է: Հայաստանի ոչ մի իշխանություն ոչմիթիզական չի եղել, իսկ դա նշանակում է, որ բոլոր իշխանությունները քննարկել են տարածքային զիջումների սցենարներ, բայց հստակ հարցերի լուծման դիմաց՝ Արցախի ճանաչման դիմաց, Արցախի անվտանգության երաշխիքների դիմաց և այլն:Լավ, կարելի՞ է սեփական ժողովրդին այսքան չհարգել, ու ձևացնել, թե չես հասկացել ինչի դիմաց են քննարկվել զիջումները, կամ ինչ է նշանակում փոխզիջում: Իրականում, սա նույն մարդն է, ով հետևողական հնչեցնում է թեզեր, տալիս հարցեր, որոնք սպասարկում են ադրբեջանական օրակարգը: