Ծանոթ ու միարժամանակ անհայտ …երաժշտական գործիք տուբա

Տուբան փողային գործիքների շարքում ամենաերիտասարդ երաժշտական ​​գործիքն է և ամենացածր վարկանիշ ունեցողն իր նմանների մեջ: Նոր գործիքը ստեղծվել է Գերմանիայում  արհեստավորներ  Վիպրիխտի և  Մորիցի կողմից: Առաջին տուբան պատրաստվել է 1835 թվականին Մորիցի երաժշտական ​​գործիքների արհեստանոցում: Այնուամենայնիվ գործիքի փականային մեխանիզմը սխալ է եղել, և արդյունքում գործիքի տեմբրը սկզբում եղել է կոպիտ, կտրուկ և տգեղ: Առաջին տուբաները օգտագործվել են միայն «զբոսայգիական» և ռազմական նվագախմբերում: Գործիքը Ֆրանսիայում հայտնվելուց հետո նվագարանների մեկ այլ մեծ վարպետ՝ Ադոլֆ Սաքսը կատարելագործվել է այն դարձնելով նրան այնպիսին, ինչպիսին է հիմա նա: Այդ նորարաությունը գործիքին նվագախմբային իսկական կյանք է պարգևել: Ընտրելով ճշգրիտ մասշտաբի գործակիցներ և ճիշտ հաշվարկելով հնչող սյունակի պահանջվող երկարությունը, վարպետը տուբային տվել է  հոյակապ հնչեղության: Տուբան դարձել է այն վերջին գործիքը, որով վերջնականապես ձևավորվել է դասական սիմֆոնիկ նվագախմբի կազմը: Տուբայի նախորդը եղել է հնագույն օֆիկլեիդը, որն էլ իր հերթին հիմնական բաս նվագարանի՝ սերպենտայի հաջորդն է: Որպես սիմֆոնիկ նվագախմբի մաս, տուբան առաջին անգամ հայտնվել է 1843 թվականին Վագների «Թռչող հոլանդացու» առաջնախաղին:

Տուբան տպավորիչ չափերի զանգվածեղ գործիք է: Նրա պղնձե խողովակի երկարությունը հասնում է 6 մետրի, ինչը 2 անգամ ավելի է, քան տենորային տրոմբոնի խողովակինը: Գործիքը նախատեսված է ցածր հնչեղության համար: Տուբան ունի 4 փական: Եթե ​​առաջին երեքը իջեցնում են ձայնի բարձրությունը, ապա չորրորդ փականը իջեցնում է ռեգիստրը: Վերջին, 4-րդ փականը կոչվում է քառորդ փական, այն սեղմվում է կատարողի փոքր մատով, և օգտագործվում է բավականին հազվադեպ: Որոշ գործիքներ ունեն նաև հինգերորդ փական, որն օգտագործվում է ձայնի բարձրությունը շտկելու համար: Հայտնի է, որ տուբան իր 5-րդ փականը ստացել է 1880 թվականին:

Տուբա նվագելիս օդի սպառումը շատ մեծ է: Երբեմն տուբաիստը ստիպված է շունչ առնել գրեթե յուրաքանչյուր ձայնից հետո: Տուբա նվագելը պահանջում է անընդհատ լիարժեք մարզում: Տուբիստները մեծապես շեշտը դնում են պատշաճ շնչառության վրա և կատարում են տարբեր վարժություններ թոքերը զարգացնելու համար: Նվագի ընթացքում տուբան պահում են առջևում, փողաբերանը բարձրացրած: Իր մեծ չափսերի շնորհիվ այդ գործիքը համարվում է քիչ շարժուն, անհարմար: Բացի դա նրա տեխնիկական հնարավորություններն էլ են ավելի վատ, քան փողային մյուս գործիքներինը: Չնայած այդ բոլոր դժվարություններին տուբան նվագախմբում կարևոր գործիք է  հաշվի առնելով դրա ցածր ռեգիստրը: Նա սովորաբար խաղում է բասի դեր:

Տուբան ներկայումս միայն սիմֆոնիկ և փողային նվագախմբի գործիք է: Սիմֆոնիկ նվագախումբը սովորաբար օգտագործում է մեկ տուբա, փողային նվագախմբում կարելի է լինել երկու տուբա, այն նաև երբեմն օգտագործվում է ջազ և փոփ նվագախմբերում: Տուբան բավականին բարդ երաժշտական ​​գործիք է, որը նվագելու համար պահանջում է իրական հմտություն և զգալի փորձ: Աչքի ընկած տուբաիստների թվում են ամերիկացի Առնոլդ Ջեյքոբսը, դասական երաժշտության վարպետ Ուիլյամ Բելը, ռուս երաժիշտ, կոմպոզիտոր, դիրիժոր Վլադիսլավ Բլաժևիչը, ջազի և դասական երաժշտության ականավոր կատարող, երաժշտական ​​դպրոցի պրոֆեսոր Ջոն Ֆլետչերը և այլոք:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը