«Տհաճ հասարակություն ունենք։ Ամեն «պադյեզդում» միջինում երկու գող կա, երկու բոզ, չորս հերոս, 0,7 դեպուտատ ու մի «Չիբուխի» տուփ ժողովուրդ»
Blog
Միքայել Նահապետյանն իր էջում գրում է․
Տհաճ հասարակություն ունենք։ Ամեն «պադյեզդում» միջինում երկու գող կա, երկու բոզ, չորս հերոս, զրո ամբողջ յոթ դեպուտատ ու մի «Չիբուխի» տուփ ժողովուրդ՝ խեղճ ու թշվառ, հարիֆ ու շիվար։ Ո՞նց չխեղճանաս, երբ էս սովետական բեսեդկա հիշեցնող պետության մեջ կարտոժնիկի աֆերիստությամբ (այսինքն ինքն իր վրա հիմար վստահությամբ) դեմ ու դեմ խաղի են նստում բոզ ու գողական (սա մի թիմ), հերոս ու դեպուտատ։ Հերոսը սրանց ղումարով տարվում է՝ պետություն է տարվում... իր հերոսականությունը, մեր հավաքական հպարտությունը։ Մենք էլ խեղճ ու ժանգոտ մի սեղանի պես չորեքթաթ կռանում ենք սրանց առաջ, քարանում ենք սրանց առաջ, մեր գլխին կարտով խփում են՝ մենք ճտտում ենք «սա երկիր չի» ասելու պես կարճ ու անվրդով։
Տհաճ հասարակություն ունենք. սա լուրջ եմ ասում։ Քառորդ դարի ընթացքում մի մարզի բնակչության չափ հերոս կուտակած ունենալը անտրուսիկ պետության նշան է։ Լավ պետությունը էդքան հերոս չպիտի ունենա։ Լավ պետության մեջ ամենքն իրենց պարտքն են կատարում։ Թե չէ մեզ մոտ, ստացվում է, եթե կաս՝ հերոս ես, եթե դեռ էս պետության ձեռքը վարի չես գնացել՝ հերոս ես, ապրում ես՝ հերոս ես, մեռար՝ առավել ևս։
Հետո էս հերոսախեղդ երկրում ընտրություն պիտի կեղծեն ու հերոս մնան, մարդ պիտի խոշտանգեն ու հերոս մնան, ժողովրդին լավաշի հերթում ճզմեն-քամեն ու հերոս մնան։