«Պայքարողների» խումբ մեդիա հարթակներում պայքարում է «հայի անաղարտության» համար՝ չհստակեցնելով, թե ինչը և ինչից է պաշտպանում

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Հայաստանյան հասարակական–քաղաքական ու լրատվական դաշտը խորհրդարանական ընտրությունների նախօրեին գերհագեցած է տարատեսակ պայքարների հռետորաբանությամբ։ Ընդ որում, պետք է շեշտել, որ պայքար տերմինը սկսել է ներխուժել քաղաքացիական կենցաղ՝ չտարբերակելով թեմաներն ու ոլորտները։ Ընդդիմադիր դիրքերից հանդես եկող ուժերն արդեն իսկ սկսել են իրենց, այսպես կոչված, նախընտրական պայքարը և, բնականաբար, պայքարում են «հանցագործ իշխանությունների» դեմ։ Սա, ի դեպ, բավական ծեծված թեմա է, քանի որ, կարծես թե, քաղաքական ասպարեզում հայտնվելու լավագույն միջոցը իշխանություններին հենց այնպես, հռչակագրային հիմունքներով թալանչի ու ավազակ հայտարարելն է, որը, բնականաբար, ապահովում է քարոզչության պոպուլիզմը։
Մեկ այլ պայքարողների խումբ լրատվական ու մեդիա հարթակներում պայքարում է «հայու գենի մաքրության ու պահպանության համար»՝ այդպես էլ չհստակեցնելով, թե ինչը և ինչից է պաշտպանում։ Որոշները պայքար են սկսել սփյուռքահայ գործիչների՝ հայաստանյան հասարակական–քաղաքական կյանքում ակտիվ գործունեության դեմ, ընդ որում, այսպես կոչված, պայքարում, վերջիններս դիմում են տարատեսակ էժանագին միջոցների և «տրյուկների»։
Վերջին շրջանում, կարծես, մի փոքր պասիվացել են բնապահան պայքարողները, որոնք նույնպես որոշակի տեսակարար կշիռ ունեին՝ համենայնդեպս մեդիա հարթակներում։ Վերջապես իշխանություններին բաժին է ընկել պայքարի ամենածանր օղակը՝ նրանք պայքարում են երկրում սոցիալական իրավիճակը բարելավվելու, կոռուպցիան նվազեցնելու, տնտեսությունը ոտքի հանելու համար։ Այս բոլոր պայքարները, սակայն, այդպես էլ արդյունք չեն տալիս՝ իշխանափոխություն տեղի չի ունենում, երկիրը ոտքի չի կանգնում, կոռուպցիան չի նվազում և այլն։
Սակայն վերջին օրերի ամենահետաքրքիր պայքարն սկսվեց «Մաքդոնալդսի» դեմ։ Լրատվամիջոցներում հրապարակված այն տեղեկությունը, թե վրացի գործարարներից մեկը Երևանում «Մաքդոնալդս» հիմնելու արտոնագիր է ստացել, մի նոր պայքարի բում առաջացրեց։ Հապճեպորեն հայտնվեցին մի խումբ «պայքարիստներ», որոնք հիմա էլ պայքարում են «Մաքդոնալդսի» դեմ։ Չնայած այստեղ դեռ պարզ չէ, թե նրանք պայքարում են արագ սննդի ամերիկյան գիգանտի՞, թե՞ Հայաստանում նրա մասնաճյուղը հիմնել ցանկացող վրացու դեմ։ Ամեն դեպքում տպավորությունն այն է, որ այս և հարակից այլ հարցերը էական չեն, քանի որը կարևոր է պայքարի առիթը։
Այս բոլոր պայքարների մեջ խեղաթյուրվում է մի կարևոր հանգամանք։ Անկախ նրանից, թե որ ոլորտում և ինչի դեմ է նախաձեռնվում պայքարը, «պայքարիսներին» առավել գրավում է զուտ պայքարելու գաղափարը, իսկ դա բերում է ընդհանրապես պայքարի ընկալման ձևախեղման, քանի որ պայքարային թոհուբոհի մեջ կորչում է վերջինիս ընկալումը և գիտակցումը, որ ցանկացած պայքար ընդամենը միջոց է, ցանկացած պայքար պետք է լինի գործողություն, որը կհանգեցնի նպատակի։
Ցավոք սրտի, ներկայում անկախ ասպարեզից, պայքարը դարձել է միայն նպատակ, որն էլ բերում է շարունակական հանրային ու հասարակական–քաղաքական լճացման։ Վերջինս էլ իր հերթին չափազանց ծանր է արտահայտվում երկրի քաղաքական դաշտի վրա, քանի որ հասարակությունը պարզապես հոգնել է և որևէ սպասելիք չունի կոչային ու հռչակագրային պայքարներից ու «պայքարիստներից»։

Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում: