«Մեր տղերքը սիրուն են, սիրուն մարդիկ չպիտի զոհվեն․․․»․ այսօր հերոսի ծնունդն է

Սյունե Սևադան գրում է․

Երբեք չեմ մոռանա՝ ապրիլյան օրերին ոնց էինք փնտրում Ադամին։ Լրատվական կայքերը անընդհատ թարմացնելով։ Փողոցում անծանոթ մարդիկ իրար հարցնում էին՝ հը՞, Ադամից լուր չկա՞։ Չկար։ Ու համառորեն քանի օր տարածում էինք էս լույս տղայի նկարը ու կոկորդը կկրծեինք ցանկացածի, ով ասեր՝ մի բան եղել ա՝ եթե դեռ չեն գտել։ Մտածում էինք բոլորս, բայց ոչ մեկ էդ օրերին նման բան չգրեց։ Լուռ միաձայնության եկած դրական-սպասողական տեքստեր էինք գրում ու գրում՝ իբր կարևոր գործ ենք անում, ուրախանում ենք, որ սենց տղերք ունենք, որ նման ամուսիններ ու որդիներ ունենք կամ ուզում ենք ունենալ։ Մեզ չխաբեինք էդ ընթացքում, կգժվեինք։ Բառերը փրկություն էին թվում։ Թվում էր՝ ինչքան շատ գրես, այնքան ավելի կարևոր գործ ես անում։
Թաղման արարողությունը «Վեր կաց, եղբայր իմ»-ի տակ վիդեո էին դարձրել։ Գիշերվա երեքին հատակին նստած լացելով երգում ու նայում էի։ Նայում էինք բոլորս։ Նայում ու մղկտում էինք։ Որովհետև ազնիվ չի։ Ազնիվ չի հավատալ ու հիասթափվել, ազնիվ չի հորինել՝ ինչ պիտի գրել հենց բարի լուր իմանանք ու էդ տեքստը ջնջել գլխիցդ։ Ազնիվ չի, որ պատերազմը բառերով չեն հաղթում։ Ազնիվ չի, որ ամենասիրուն տեքստը անգամ մարդկանց տուն չի բերում։ Մեր տղերքը սիրուն են, սիրուն մարդիկ չպիտի զոհվեն, մենք պատրաստ չէինք մահվան լուրերի, պատերազմի։ Ազնիվ չի, որ միակ բանը, որ կարող էինք անել, սիրուն տեքստեր գրելն ու շրթունքները սեղմած տարածելն էր։ Զենքի դեմ բառերը պատ չեն, մեզ խաբել են։ Էդ սիրուն մտքերը գրոշի արժեք չունեին, բայց պիտի գրեինք, որ դիմանայինք։ Դրա համար լռում ու հարգում էինք դիմացինի ինքնախաբեությունն ու մղկտում։
Ադամի հուղարկավորության ամեն «վեր կաց, եղբայր իմ»-ի ժամանակ թվում էր, թե, հեսա, հիմա...Այսօր շատ կլսենք էդ երգը։ Կլսենք ու կերգենք։ Կերգենք ու կլացենք։ Կլացենք ու կժպտանք, որովհետև հերոսներից ոմանք կողքներս են, իրենց պետք չի փնտրել, իրար միամտորեն հարցնել՝ նորություն կա՞, թերթել Մոնթեի մասին էջերը, որ էնտեղ պատասխաններ գտնենք։ Պատասխանն իրենց ներկայությունն է։
Մեր հերոս Ադամի ծնունդն է էսօր։ Պատիվ ունենք։