Նոր զարգացումներ «Սասնա ծռերի» շուրջ

1in.am-ը գրում է․

«Սասնա ծռեր» խմբի անդամ, Արցախյան ազատամարտի նվիրյալ Արայիկ Խանդոյանը՝ «Միայնակ գայլը», հայտնել է հայրենի Ծաղկահովիտ գյուղի գյուղապետի ընտրությանը մասնակցելու մտադրության մասին: Այդ տեղեկությունը տարածվել է օգոստոսի 19-ին: Քիչ է հավանականությունը, որ Խանդոյանին թույլ կտան մասնակցել ընտրությանը: Նա կալանքի տակ է, կասկած չկա, որ իշխանությունը կառաջացնի տարբեր խոչընդոտներ: Համենայնդեպս, դա ենթադրելի է:

Այստեղ, սակայն, Խանդոյանի մտադրությունը կամ ցանկությունը, համենայնդեպս՝ դրա վերաբերյալ տարածված կարծես թե հավաստի տեղեկությունը առաջ է բերում մեկ այլ հետաքրքրական հանգամանք: Ինչպես հայտնի է, «Հիմնադիր խորհրդարանը», որից էլ ըստ էության սերել է «Սասնա ծռեր» ջոկատը, հանդես է եկել ընտրությունների մերժմամբ՝ համարելով, որ Հայաստանում ընտրական համակարգ չկա, և ընտրություններին մասնակցելը իմաստ կարող է ունենալ միայն մինչ այդ իշխող վարչակարգին հեռացնելուց հետո: Եվ հենց այս տրամաբանությամբ է նաև, որ «Սասնա ծռերը» գնացել է իր հայտարարած զինված ապստամբությանը և գրավել ՊՊԾ գունդը՝ ժողովրդին կոչ անելով դուրս գալ փողոց և հեռացնել իշխանությանը:

Եվ ահա, այդ մոտեցմամբ հանդես եկած քաղաքական ուժի կամ, եթե կարելի է պայմանականորեն ասել, ռազմաքաղաքական ուժի ներկայացուցիչը, ընդ որում՝ ամենախարիզմատիկ ներկայացուցիչներից մեկը, ունի ՏԻՄ ընտրություններին մասնակցելու ցանկություն: Այստեղ, իհարկե, այդ ցանկությունը կարող է մեկնաբանվել այն կերպ, որ զինված ապստամբության թեկուզ անհաջող, թեկուզ կիսատ մնացած քայլով նա համարում է, որ առնվազն իր գյուղի հանրության շրջանում ուղղակի դե ֆակտո հեռացրել է իշխանությանը և այդ պայմաններում իմաստ ունի արդեն մասնակցել ընտրությունների:

Այս առումով կրկին դե ֆակտո, երևի թե, կասկած չկա, որ եթե Խանդոյանը դնի թեկնածությունը, ապա նրա հաղթանակը անխուսափելի է լինելու: Սակայն արդյո՞ք սա ընդամենը մեկնաբանության հարց չէ, մինչդեռ կա սկզբունքային դիրքորոշման խնդիր՝ Հայաստանում իշխանությունը չի փոխվել, սակայն մինչ այդ որևէ ընտրական մասնակցություն անիմաստ համարող և միաժամանակ անհաջող զինված ապստամբության գնացած ուժի ներկայացուցիչը հանկարծ հայտնում է ընտրություններին մասնակցելու հնարավորություն:

Այս իրավիճակն արդեն ստանում է քաղաքական բացատրության անհրաժեշություն. Խանդոյանը իր «Միայնակ գայլ» անվանմանը հավատարիմ՝ կայացրել է միայնա՞կ որոշում, թե՞, այդուամենայնիվ, նրա մտադրության կամ ցանկության մեջ հանրությունը կարող է նկատել, նշմարել ընդհանուր մոտեցումների փոփոխություն կամ միտում: Այս առումով, իհարկե, ուժը, որ նա ներկայացնում է, սկզբունքորեն մասնատված է. մի մասը՝ հիվանդանոցում, մի մասը՝ բանտում, տարբեր տեղերում, մյուս մասը՝ ընդհատակում, կրկին ենթադրվում է՝ տարբեր տեղերում: Եվ այստեղ, իհարկե, միասնական մոտեցման, համակարգված մարտավարության մասին խոսելը օբյեկտիվորեն բարդ է:

Սակայն մյուս կողմից՝ խնդիրը իսկապես կարևոր է՝ հաշվի առնելով այն նշաձողը, որ սահմանել է «Սասնա ծռերը» ընտրությունները մերժելու հիմքով և զինված ապստամբության փորձով: Եվ դա արդեն իսկ ըստ էության դառնում է ընտրությանը մասնակցելու մոտեցման հանրային հակապատկեր: Այսինքն՝ եթե մինչ ՊՊԾ գնդի գրավումը կամ առանց այդ դրամատիկ զարգացումների ՀԽ-ն կամ «Նոր Հայաստանը» հանդես գային ընտրությունը մերժելու, բոյկոտի կոչով, ապա այդ կոչը այնքան էլ լուրջ մրցակից չէր լինի ընտրությանը մասնակցել ցանկացող ուժերի համար: Սակայն ՊՊԾ գնդի գրավումից հետո ստեղծված իրավիճակում արդեն թեկուզ տարբեր տեղերում ապակենտրոնացված այդ ուժի մոտեցումը ունի հանրային այլևս առավել լայն աջակցություն, հետևաբար արդեն բավական ուժեղ մրցակից է մյուս քաղաքական ուժերի համար, որոնք հանդես են եկել և հանդես են գալիս ընտրությունների մասնակցության հայտով:

Եվ ահա այս կոնտեքստում հետաքրքրական է դառնում, թե ինչի հետ գործ ունենք՝ ընտրության հանդեպ վերաբերմունքի ամբողջակա՞ն, թե՞ խիստ անհատական և իրավիճակային տրանսֆորմացիայի հետ: Այստեղ էլ, իհարկե, ի հայտ է գալիս մյուս հարցը՝ «Սասնա ծռերի», որպես այդպիսին, ամբողջական սուբյեկտի կազմալուծման խնդիրը՝ դրանից բխող մի շարք ներքաղաքական կամ ներհասարակական հետևանքներով: