Ըստ հարցման արդյունքների, Վարդանյանի ցուցանիշը գերազանցում է նաև Փաշինյանի ցուցանիշին

Օրերս GALLUP International Association-ը հրապարակել է հերթական հարցման արդյունքները, որոնք այս անգամ վերաբերում են Ադրբեջանի կողմից Բերձորի միջանցքի արգելափակմանը:

Հարցվածները Հայաստանի և Արցախի քաղաքացիներ են: Նրանց 90.4 տոկոսը դեմ է, որ Արցախը լինի Ադրբեջանի կազմում, իսկ 3.2 տոկոսը հակառակ տեսակետն ունի:

Բանն  այն է, որ դեռ նախորդ տարվա նոյեմբեր ամսին 80.4 տոկոսն էր բառացում այն, իսկ 3,2 տոկոսի կարծիքն անփոփոխ է: Ստացվում է, որ հարցման մասնակիցների թիվն աճել է 10 տոկոսով:

Սա միանշանակ հասարակության այն հատված է, ով համարում էր, որ ինքը չի զբաղվում քաղաքականությամբ, անհաղորդ էր հայրենակիցների խնդիրներին:  Իսկ հիմա այդ մարդկանց Լաչինի միջանցքի շրջափակումը տարավ հեռավոր 90-ականներ: 

Նորից հիշեցին հացի չեկով գնումները, սննդի համար անվերջ ձգվող հերթը, Էլեկտրաէներգիայի հովհարային անջատումները, փայտի վառարանները, ցուրտ դպրոցները և այլն:

30 տարվա նահանջն արթնացրել է մարդկանց հուշերը և հոգեհուզական մակարդակում ստպել է անհաղորդ չլինել այն դժվարություններին, որոնք մի ժամանակ ապրել են նաև իրենք: Այս նույն մարդիկ արդեն զբաղվում են նաև քաղաքականությամբ, մասնակցում են նաև քաղաքական գործիչների վարկանիշների վերաբերյալ հարցմանը:

 Հաճախ են կատակում, որ 90-ականներին լույս չկար, բայց հույս կար: Այդ հույսը բնակչությունը կապում էր հայոց բանակի, կամավորի և իհարկե ուժեղ հրամանատարների հետ, որոնք պատմական հողերն ազատագրելուց հետո պիտի լինեին իրենց անվտանգության երաշխավորը և որ ամենակարևորն էր թշնամուց վախ չունեին, չէին կարող զիջել, ընկրկել:

Նահանջը նրանց համար չէր և քաղաքացին դրանում վստահ էր: Հիմա էլ Արցախում ավելի շատ վստահության են արժանացնում հստակ կողմնորոշում ունեցող քաղաքական գործչին:  

Այս դեպքում հասրակությունն այդ կերպարը տեսնում է Ռուբեն Վարդանյանի մեջ, քանի որ նա առիթ չի ունեցել արդրբեջանցիների առաջ, որևէ հարցում ընկրկելու, լռելու, որևէ գործողության կոշտ գնահատական չտալու:

Հիմա էլ, հաշվի առնելով մի շարք գործոններ, խոսում է նույնիսկ ուժով պայքարի մասին: Եվ գուցե հենց դա է պատճառը, որ, ըստ հարցման արդյունքների, Վարդանյանի ցուցանիշը գերազանցում է նաև Փաշինյանի ցուցանիշին: Նիկոլ Փաշինյանին վստահողների թիվն էականորեն նվազել է, եթե հատկապես հաշվի առնենք, որ  2018թ-ին բոլոր հարցումներով հատում էր 90 տոկոսի շեմը:

Հիմա դա նվազել է ընդհանուր առմամբ ոչ կամային, զիջելու և վախենալու և հաճախ ստելու, ապա արդարանալու քաղաքանության  արդյունքում:

Հայաստանում ևս պատկեր է փոխվել: Այն անձն, ով հայտարարում էր, որ «չշշկռեն», ինքն է գլխավոր գերագույն հարմանատարն, այսօր դիքերը զիջում է իր իսկ թիմակցին՝ ԱԳ նախարար Արարատ Միրզոյանին:

Վերջինիս որևէ հարթակում, դեռ որևէ խնդիր ի  օգուտ Հայաստանի Հանրապետության չի լուծել՝ հնարավոր հանդիպումներից  խուսափել է, որոշ բանակցություններ էլ ակնհայտորեն տապալվել են:

Գուցե թի՞մն է ցանկանում, որ Միրզոյանի վարկանիշը բարձրանա: Օրերես իշխանության խոսափողը հանդիսացող Դանիել Իոաննիսյանն առանձնացրել էր արտաքին քաղաքականության գրանցած դրական ցուցանիշները, որոնք կորցրածի համետատ էականորեն նվազ են և նույնիսկ, որպես այդպիսին, ցուցանիշ համարել չի կարելի:

Օրինակ ԵՄ դիմտորդական առաքելության տեղակայումը հայ-ադրբեջանական սահմանին, համեմատել Մինսկի խումբի փաստացի անգործունակ դարձնելու հետ, առնվազն կամ չիմացության արդյունք է, կամ էլ ձգտում է մանիպուլյացնել հասարակությանը:

 Այս ամենի հաջորդ քայլն էլ լինելու մեդիա տիրույթում Միրզոյանին առաջ մղելը, որը գուցե ՔՊ թիմի ներսում,  հաջորդ խորհրդարանական ընտրություններում վճռորոշ դեր ունենա:

Աննա Ավետիսյան